ความคิด(คิดเบาๆ) วันพิเศษของคนพิเศษ

     ความคิดสิ่งเบาๆที่อยู่ภายในไม่ว่าหัวใจหรือสมองจะให้อยู่ส่วนไหนก็สามารถทำให้เรามืดหรือสว่างได้ แต่บางทีชีวิตมนุษย์เราก็แปลกจัง!กับสิ่งที่บางทีอยากลืมกลับจำ อยากจำแต่กลับลืม.

...ความคิดไม่ว่าจะ คิดมาก คิดน้อย คิดตื้น คิดลึก(แบบยาวไกล) คิดถึง หรือคิดไม่ถึง ไม่ว่าจะคิดแบบไหนในวันหนึ่งๆคนเราก็ต้องคิดซักเรื่อง(หรือหลายเรื่อง)แต่ลงมือทำจะตรงกับสิ่งที่คิดวางไว้ได้กี่เรื่อง?(กันนะ).

...ข้าพเจ้าเชื่อว่าธรรมะมีอยู่รอบๆตัวเรา หากเกิดประเด็นขึ้นภายในใจแล้วนำมาคิดพิจารณาต่อให้แจ่มแจ้งคงได้ปัญญามากกว่าปัญหา หากรีบวางทิ้งไว้ไม่พิจารณา(ให้โอกาสใจได้ฝึกความคิด ก็เลยเข้าทางตัวชอบสบายที่อยู่ภายในตัวเราเอง) "ไม่ต้องคิดให้เหนื่อย รอโปรแกรมคิดให้" เข้าทางสูตรสำเร็จ เมื่อถึงยามคับขันชีวิตที่ต้องคิด ไม่ต้องใช้สะตังค์แต่ต้องใช้สติ "ทำให้คิดไม่เป็น"เสียนี่(พูดกับตัวเอง).

...โลกปัจจุบันกับด้านประโยชน์ของเทคโนโลยี ที่สามารถทำให้คนเรามองเห็นกันได้ทั่วถึงไม่ว่าจะอยู่ไกลแค่ไหน ทำให้ได้พบเจอกับสิ่งต่างๆมากมายผู้คนหลากหลายแตกต่างกันออกไปแต่ดำเนินวิถีชีวิตอยู่ภายใต้โลกใบเดียวกันนี้.

...แต่ในอีกมุมหนึ่งของเทคโนโลยี(ความทันสมัย)ความรวดเร็ว"เกินไป" ทำให้มนุษย์เราสูญเสียโอกาสในการให้เวลากับความคิด(สมอง&ใจ)และตัวเองไปได้.

...กับหลายๆเรื่องที่บางที่ดูแล้วน่าจะทำได้ง่ายๆแต่กลับคิดไม่ออก"ต้อง"สอนถึงทำเป็น.

...ทำไมแยกขยะ"ต้อง"สอน

...ทำไมทิ้งขยะ"ต้อง"บอก

...ทำไมใส่หมวกกันน็อค"ต้อง"รอตำรวจ

...ทำไมต้นทุนแพง ใช้สารเคมีเกษตรกรก็"ต้อง"ทำ

...ทำไมเราต้องทำไมเยอะแยะด้วยหละในเมื่อมันเป็นเรื่องธรรมดาของโลก...

 

     วันจันทร์ที่ผ่านมาคุณลุง(รศ.ดร.ประจิตร มหาหิง)มาทานข้าวด้วยที่สวน อาหารจานโปรดก็แสนธรรมดา ส้มตำ ปลาทอด ปลาเผาของเหล่านี้หาได้ภายในสวน. คงเพราะอาณิสงฆ์จากกองบุญหลวงลุง(พระครูใบฏีกาสุพล มหาหิง) ที่ทำให้ข้าพเจ้าได้รับความเมตตาจากคุณลุง ที่มาสั่งสอนถ่ายทอดประสบการณ์ชีวิตให้ถึงบ้านรวมถึงการให้กำลังใจในเส้นทางเดินชีวิตที่เลือกเดินเลือกที่จะทำ.

...จากประสบการณ์ทางโลก(มนุษย์ศาสตร์)และประโยค๘ทางธรรม คำพูดที่ถ่ายทอดมุมมองและเรื่องเล่าหลักชีวิตทำให้ได้มุมคิดดีๆกว้างไกลมากมายทีเดียวสำหรับตัวข้าพเจ้าได้แต่บอกกับตัวเองว่าโชคดีมากมายที่ได้รับประสบการณ์ตรงที่ผู้ใหญ่ให้กำลังใจและให้โอกาส เมื่อก่อนข้าพเจ้าเคยคิดเคยถามตัวเองบ่อยๆว่าการที่ตัวเองไม่มีใบปริญญา ไม่ได้รู้โลกอะไรมากมาย เป็นคนซื่อๆขี้อายไม่ชอบเข้าสังคมจะสามารถดำเนินชีวิตอยู่ไปได้ไหมกับโลกใบนี้ (หากต้องอยู่คนเดียว)โดยที่ไม่ต้องใช้เงินเป็นตัวหลัก(หากไม่มีเงินจะสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ไหม) คำตอบที่เคยให้ตัวเองไว้ยังเด่นชัด ชีวิตคืออะไร ชีวิตต้องพึ่งอะไร.

     วันนี้เป็นวันพิเศษของคนพิเศษ ปีที่แล้วได้เก็บยอดผักหวานนำมาปรุงอาหารนำไปตักบาตทำบุญที่วัด ปีนี้วันนี้ไม่ได้ไปวัดแต่ตั้งใจจะไปวันเสาร์ที่จะถึง ตอนบ่ายมีเสียงตามสายมาจากสกลนคร(จะมาธุรที่ขอนแก่นมีอะไรฝากกะปิจังหันไหม) ก็เลยได้โอกาสเก็บยอดและดอกผักหวานป่าฝากไปทำอาหารเช้าถวายพระอาจารย์ที่วัดป่าดงหม้อทอง จ.สกลนคร(ได้ทำบุญวันคล้ายวันเกิดพ่อผักหวานด้วยผักหวานที่ปลูกเองกับมืออีกปี).

...เมื่อก่อนวันเหล่านี้ไม่มีเวลาให้คิดถึงเพราะอาชีพเกษตรกรไม่มีวันหยุดแต่เมื่อเวลาผ่านไปอายุเริ่มมากขึ้น(ดูเวลาจะเหลือน้อยลง)ก็ต้องมานึกคิด คิดเบาๆขอให้แข็งแรงอยู่เป็นพ่อ(คุณ) เป็นพี่(ดูแล) เป็นเพื่อน(คิด) เป็นคู่ชีวิต(ปราถนาดีและก้าวเดินไปด้วยกัน)นานๆ

  

           (ยอดและดอกผักหวานป่าจากสวนที่เก็บไปทำบุญกะปิจังหันเช้า)

...ไม่รู้จะขอมากไปไหม รู้แต่ว่าถึงอย่างไรสองหัวย่อมดีกว่าหัวเดียว...

 ***รักโลกาภิวัฒน์(ศิลปินกลุ่มโลกเบี้ยว):เพลงโปรดที่สุขใจทุกครั้งที่ได้ยินได้ฟัง***