วันพุธ ที่ ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๕

กราบสวัสดีค่ะครู

          ตอนนี้มานั่งนึกย้อนกับตนเอง เข้าใจแล้ว ทำไมหลังๆมา หนูถึงเป็นชนวนจุดระเบิดให้ครูต้องขุ่นมัวอยู่บ่อย ๆ เพราะ “นิสัยที่ไม่เสมอต้น เสมอปลาย” เหมือนกำลังจะดีขึ้น แต่ก็เอาอีกละ หนูไม่บังคับจิตตนเองให้สมกับที่บอกครูว่า “ตั้งใจ” แล้วมันก็จะชอบทำท่าหงอย ๆ สำออย ๆ ตอนโดนเอ็ด ป้าด จิตนี้มันเจ้าเล่ห์จังเลยค่ะครู เอาหล่ะ หนูยอมรับมันละเจ้าค่ะ จะพยายามปรับปรุง ตั้งใจกับตนเองว่า พยายามจะไม่ทำพฤติกรรมที่เป็นชนวนให้ครูเหนื่อยและขุ่นมัวเจ้าค่ะ เพราะครูจะขุ่นมัวเวลาศีลหนูเศร้าหมองและด่างพร้อย

          วันนี้ออกไปทำงานกับครู ด้วยอาการข้างในเครียด ๆ ศีลข้อ ๑ ด่างพร้อย เพราะศีลข้อ ๔ ด่างพร้อยในการไม่เขียนบันทึกก่อน แล้วก็ตามด้วยข้อ ๑ ปล่อยให้ครูรอ ขับรถพาครูไปทำงาน โชคดีที่ที่พักไม่ห่างจากที่อบรมนักค่ะ รู้สึกสะเทือนใจกับคำพูดที่ครูกระแทกมาแล้วจิตมันก็หมอง ครูบอกอีกว่า

“อย่ามาหมองนะ รั้งมันไว้ทำไมความโกรธหน่ะ ปล่อยมันไป”

ตั้งสติกับตนเองแล้วก็ก้าวออกไปทำงาน สักพักมาเจอรุ่นพี่ จริงๆแล้วเจอตั้งแต่เมื่อวานแต่คับคล้ายกับคลา นับๆแล้วห่างกันสี่รุ่น ทำงานแรกๆยังตั้งสติไม่ได้ รู้เลยค่ะว่า “ครูพยุง ต้องใช้คำว่า ปกป้องเลยแหละค่ะ” ครูยอมเหนื่อยแต่ให้ศิษย์ได้เรียนรู้ ทั้งวิธีการหลักการต่าง ๆ ได้ลุกขึ้นมาช่วยครูในตอนท้าย รู้สึกดีขึ้นมาบ้างที่ให้ท่านได้พักบ้าง แต่ก็แป๊บเดียว พอเสร็จงานครูก็จะถามได้เรียนรู้อะไร ได้เรียนรู้ว่า “การทำงานกับคนเยอะ ๆ ครูใช้พลังงานเยอะ และครูก็ปกป้อง ถ้าดูแล้วไม่ไหวครูก็ไม่ให้ทำ ยอมเหนื่อยเอง”

แล้วก็ขับรถพาครูไปอุดร รับรู้กับตนเองว่า การนั่งรถคือ การภาวนาและได้พักของครู ต้องตั้งใจขับให้ดี ๆ พอพิจารณาไปมาสุดท้ายเราก็กลับรถมาทานแหนมเนืองริมแม่น้ำโขง ทานแรก ๆ อร่อยมาก แต่ทาน ๆ ไปรสชาตดูจะเค็มและหวานติดปาก เลยทำให้ความอร่อยน้อยลง เราทานแค่สองคนรู้สึก อิ่มและแน่นมาก ครูเมตตาสอนปฏิปทาการภาวนาให้หนูได้ร่วมเรียนรู้ด้วยอยู่เสมอ ๆ ในการจัดการกิเลส และชอบที่ได้เห็นครูเรียนรู้ให้เห็น แต่จิตหนูเองก็จะเคลิ้มและหลงไป ครูย้ำอีกว่า “ให้สำรวมกาย” ยังไงก็ต้องเริ่มจากายก่อน แล้วค่อยไป วาจาและใจ อย่าปล่อยให้ราคะมันออกหน้าออกตามาก ราคะมันก็คือ ความอยาก

พอกลับมาโรงแรม อิ่มแน่นมากค่ะ แล้วก็หลับไปตื่นมาอีกทีก็หกทุ่ม รับรู้กับตนเองเลยว่า

 “เป็นแบบนี้เอง”

พอครูไม่เอ็ดก็จะไม่ค่อยจะได้เรื่อง แต่ก็จะตั้งใจกับตนเองค่ะ จะลดภาวะการประพฤติให้ครูขุ่นมัวให้น้อยลง อย่างน้อยๆครูก็เหนื่อยน้อยลง

กราบขอบพระคุณครูค่ะ