ทุ่งอีสานบ่ไร้เสรี

กลับอีสานสู่ทุ่งฝันอันเสรี....

 

 

ทุ่งอีสาน... บ่ไร้เสรี

       ลมร้อนพลิ้วพัดกรูระอุผ่าว
กลบดินหนาวพล่าผิวเนื้อลำเค็ญเข็ญ
ทุ่งแล้งร้างลมทิ้งร่างหอบฟางกระเซ็น
เลือดอีสานซ่านกระเด็นกระดอนไกล

       เคยแลทุ่ง  แลทาม  เห็นน้ำท่า
แลผืนป่ามีหญ้าปกเนินไศล
แลผืนฟ้ามีม่านหมอกคลี่หยอกไพร
แต่แลไปทุ่งวันนี้ช่างเปล่าดาย...

       อ้างว้าง...เหว่ว้า...โดดเดี่ยว
ไร้รอยเคี่ยวรอยเข่น...มิเห็นจุดหมาย
ทุ่งเปล่าแปนจากเหงื่องานเป็นผืนทราย
บ่าวก็หายสาวก็ห่าง...จางนาดอน

       ดอกจานแสดวาดฟ้าฝ่าลายเมฆ
ดุจสวรรค์สรรเสกอนุสรณ์
คิมหันต์เยือนเหมันต์เคลื่อนคนแรมรอน
สู่นครต่างตักแม่และทุ่งทอง

       เหลือเพียงกำมือกร้านของผู้เฒ่า
เขียนเรื่องราวเก่า ๆ ...บนทุ่งหมอง
อยากเห็นมือหนุ่มสาวเข้าประคอง
สืบรอยร่องบรรพกาลอีสาน...มิวาย

       มิอยากเห็นดอกจานหล่นบนพื้นแล้ง
ความเหือดแห้งของน้ำจิตมิตรสหาย
เกลื่อนเหมือนซากจานซมจมผืนทราย
เป็นน้ำตาเปื้อนรอยลายระแหงดิน

       กลับเถิดลูก !!! ...อีสาน...ยังชุ่มฉ่ำ
ฟื้นความจำสู้ความจนพ้นหนี้สิน
ปกดินเปลี่ยวให้เขียวงามด้วยเหงื่อริน
“ทรัพย์ในดินสินในน้ำ ” บ้านเรามี

       แย้มรอยยิ้มให้ปริ่มแก้มแต้มวิกฤต
แย้มชีวิตผ่านทุรยุคใจหลากสี
แผ่นดินทองนองด้วยธรรมแห่งความดี
มิตรไมตรีเลือดสีเดียวเคี่ยวสัมพันธ์

       ทิ้งนาครสู่นาดอนเถิดน้องพี่
สู่สายลมเสรีไอหมอกฝัน
ซุกร่างซบหลบมุมหลับรับตะวัน
คืนอีสานสังสรรค์... “ วันเสรีชน ” 
( กลับอีสานสู่ทุ่งฝันอันเสรี.... )

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน สุกรณ์ บงไทสาร



ความเห็น (4)

เขียนเมื่อ 

อีสานพื้นดินแห้ง

แต่ไม่แล้งน้ำใจฉ่ำ

ตำนานได้จดจำ

ลำนำเพลงทุ่งกุลา

ดอกจานบานแต่งแต้ม

แสดสดแซมแต้มก่ิงฟ้า

คืนเถิดถิ่นทุ่งนา

หอยปูปลาร้องเพลงรอ

เขียนเมื่อ 

เสรี ที่ อิสาน สุดขานไข

เป็นแบบใด ไร้พันธนาการ สมานฉันท์

เสรี ที่ คิดเองเป็น ไม่เน้นนิยม

ยังมีหวัง ยังรอบ่ม สมศักดิ์ศรี

  • เสรีที่หวังทั้งทุ่ง
  • บำรุงด้วยฝันตะวันฉาย
  • เสรีสายลมโปรยปราย
  • ข่าวร้าย "สู่ลาน" บ้านเมือง 

ครูอ้อย ก็จะกลับ กระโทก ค่ะ