ตรงกลางของหัวใจ ...

  

 

 
 

...

เงียบงำ ฉ่ำลึก ดูคึกคัก
เพิ่งประจักษ์ความรู้สึกให้นึกถึง
รักหรือเปล่าแต่จิตคิดคำนึง
ให้นึกถึงหน้าเธอแอบเพ้อเทียว

ยิ่งเหนื่อยหนัก เหน็บหนาว นิรนัย
ดวงใจจิตคิดพิไลไม่ถึงเสี้ยว
ความทรงจำตรากตรำอยู่แดเดียว
ฤาปราดเปรียวเป็นไปได้ยากจัง

ความคึกคัก จักจำ ที่ถางถาก
ความลำบากหัวใจไยถูกขัง
เมฆบนฟ้าลอยไปไร้ทิศทาง
ความระวังลาร้างเพราะห่างเธอ

ก็นะ ... ก็หัวใจเป็นแบบนี้
จะมีรักกี่ทีมีแต่เผลอ
คล้ายความฝัน ฝันหวาน ปานละเมอ
ปล่อยให้เธอหายไปในบัดดล

กลางวันร้อน กลางคืนหนาว ร้าวรานไหม
เจ็บจี๊ดใจใคร่เย็นยับดูสับสน
สาวคนไหนผ่านมาเจ้าหน้ามล
หนีฉันไปทุกคนสิ้นหนทาง

ฉันแอบซ่อนหัวใจในซอกหลืบ
ทีละคืบ ทีละศอก ทีละย่าง
แอบเมียงมองสองตาบนบ่าทาง
จะมีใครมาอยู่บ้าง ... ณ ตรงกลางของหัวใจ

...

 

 

 

มหาวิทยาลัยแห่งเวียงบัว

ฤดูหนาว ต้นฤดูร้อน ณ เชียงใหม่

๑๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๕

๒๐.๓๒ น.

 

 

......................................................................................................................................................................

อารมณ์เงียบงำ

 

ทำงานหนัก

ช่วงพัก ... เขียนกลอนมาได้เท่านี้

ถึงใคร ... คนดี ๆ สักหนึ่งคน

แต่ไม่อับ ไม่จน หมดหนทาง

ยิ้มรับความเงียบงำ

ที่อกช้ำ ระบม ลิ้นขมปี๋

คิดถึงใครคนนั้น ที่แสนดี

สงสัยว่า จะไม่มีในโลกเอย ;)...

 

บุญรักษา ครับ ;)

 

......................................................................................................................................................................