กรมการขนส่งทางบกไทยคิดว่า คนไร้รัฐไร้สัญชาติอาจไม่มีสิทธิร้องขอทำใบขับขี่ ทั้งที่พระราชบัญญัติขนส่งทางบก พ.ศ.๒๕๒๒ ก็มิได้บัญญัติห้ามมนุษย์ที่จะขับขี่ ร้องขอทำใบขับขี่ เรื่องนี้น่าจะเป็นหน้าที่ของมนุษย์ที่ขับขี่ และรัฐก็น่าจะต้องตามบังคับให้มนุษย์ผู้ขับขี่มีมาตรฐานการขับขี่ที่ไม่สร้างภัยในถนน ประเด็น "ความมั่นคงในถนน (Road Security)" เหมือนถูกมองไม่เห็นโดยผู้รักษาการตามกฎหมายไทยว่าด้วยการขนส่งทางบก

และแล้วก็มีอีเมลล์อีกฉบับมาถึงในวันที่ ๑๐ กุมภาพันธ์ พ.ศ.๒๕๕๕ เวลา ๒๐.๒๖ น. จากผู้ที่ใช้ชือว่า "หน่อแสง" และให้หัวข้ออีเมลล์ว่า "ช่วยขอสิทธิทำใบขับขี่ไห้กับคนที่ถือบัตรบุคคลไม่มีสถานะทางทะเบียน (คนบัตรเลข ๐)" โดยมีใจความว่า "ทุกวันนี้ที่ต้องทำงานด้วยตลอดเวลาเช่าถึ่งค้ำ ส่งลูกไปโรงเรียน ถ้าไม่มีใบขับขี่หวาดกลัวตำรวจจราจร ตลอด ชีวิติไม่มีอิสระเลย ตอนนี้ตองทำงานเพื่อลูกแล้ว แต่มีบางสิ่งบางอย่างล้อกกัน เรา ซี่งมนุษย์ด้วยกัน ต้องเกิน ต้องทำ ต้องหาเงิน ต้องไป ช่วยเข้าใจน้อยครับ"

ก็เคยชินกับการอ่านอีเมลล์ของคนทุกข์ยากเพราะไร้รัฐไร้สัญชาติ แต่ก็ทำใจไม่ได้เสียที ก็เราไม่ใช่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมนะ แล้วเราจะไปทำอะไรได้ แค่ครูสอนกฎหมายคนหนึ่ง

แต่ทีต้องทำ ก็คือ จะต้องพยายามเข้าใจความเป็นมาเป็นไปของคนที่อุตส่าห์ส่งอีเมลล์มาหา

จึงตอบอีเมลล์ไปว่า

"แล้วคุณเป็นใครล่ะคะ
เกิดที่ไหน ? เมื่อไหร่ ? ชาติพันธุ์อะไร ?
พ่อแม่บรรพบุรุษเป็นใคร ?
มีความเป็นมาในชีวิตอย่างไร ?
เล่ามาซิคะ"

แล้วมาดูกันต่อไปค่ะว่า ผู้ไร้สิทธิในใบขับขี่จะตอบมาอย่างไร ? และเราจะพอช่วยอะไรเขาได้ไหม ?