วีระ-ราตรี ศักดิ์ศรีที่ไทยลืม
วันนี้ผมตะหงิดๆ ปรอทรักชาติมันผุดแรง เลยนึกถึงคุณวีระกะคุณราตรี ที่กำลังติดคุกเขมร จาก”ความผิด” ฐานไปพิสูจน์เส้นเขตแดน ท่านแรกนั้นเคยนั่งคุยกันหลังเวทีปราศรัยด้วยซ้ำไป
ใครจะหาว่าผมเป็นเหยี่ยวก็ช่าง แต่ผมได้เขียนบทความสองสามบทเชียร์ให้ใช้มาตรการรุนแรงกับเขมร ในช่วงที่ท่านทั้งสองถูกเขมรจับ แต่อนิจจารัฐบาลไทยยุคนั้นอ่อนปวกเปียก ...ไม่กล้าลุย เพราะกลัวเขมรในหลายๆ ด้าน กลัวเสียความสัมพันธ์อันดี กลัวเสียภาพลักษณ์ กลัวไปโม๊ด ยกเว้น ไม่กลัวว่าประเทศชาติจะไร้ศักดิ์ศรีและคนไทยหมดกำลังใจในการรักชาติ
สิ่งที่ผมแนะนำรัฐบาลคือ ปิดด่านค้าขาย โดยค่อยๆ ปิดที่ละด่าน จนกว่าจะปิดหมดในที่สุด การค้าขายจะสะดุดบ้างก็ช่างมัน เงินทองเล็กน้อยประเทศใหญ่ขนาดเราไม่รู้สึกหรอก คิดเป็นประมาณไม่ถึง 0.1% ของ GDP กระมัง แต่เขมรจะทุกข์หนัก แม้นายฮุนเซนจะออกมาตีไพ่บลัฟอยู่ไปมาก็ตาม
จากนั้นไล่แรงงานเขมรออก ถ้าลำบากก็เอาลาว พม่า มาแทน
ระหว่างนี้อาจมีการชิงตัวผู้ต้องหา ด้วยการจู่โจมเข้าไป
ทำทุกอย่างแล้ว ถ้ายังไม่ปล่อยก็คงต้องรบกัน ...ครับ รบกัน เอามันให้วอดวายไปข้างหนึ่งเลย
ท่านผู้อ่านอาจหาว่าผมโง่ บ้า คลั่งชาติ ที่เอาน้ำผึ้งหยดเดียวมาเป็นชนวนในการรบกัน แต่ผมเชื่อว่านี่แหละครับคือปัญญาในการป้องชาติ เพราะถ้าเราไม่ทำแบบนี้ ศักดิ์ศรีเราจะหดหายไปเรื่อยๆ ประชาชนก็ไม่ภูมิใจในชาติ แถมหดหู่ที่ต้องทนให้ชาติยากจนเล็กๆแบบเขมร กระทำกับเราได้ถึงเพียงนี้
ใครว่าศักดิ์ศรีกินไม่ได้ ผมรับรองครับว่ากินได้ อร่อยมากด้วย ชาติอารยหลายชาติ เช่น เมกา เยอรมัน ญี่ปุ่น ฝรั่งเศส ไปศึกษาดูเถอะครับ เขาหยิ่งในศักดิ์ศรีของชาติเขามาก
ชาติใดที่ไม่มีศักดิ์ศรี รัฐบาลไม่ปกป้องคนรักชาติ อีกทั้งประชาชนเองก็ไม่รักชาติ ชาตินั้นไปไม่รอดหรอกครับ เพราะมันขาดพลังของความเป็นชาติ ชาติแบบดังกล่าวแม้ไม่มีสงครามมาประชิดมันก็จะวอดวายล่มจมด้วยตัวเองในที่สุดอยู่แล้วแหละ ...ดังที่ประเทศไทยเรากำลังประสบอยู่ในขณะนี้
...คนถางทาง (๘ กพ. ๒๕๕๕)
