ตอนนี้ขอให้เธอเป็นเพื่อนฉันเดินไปให้สุดเส้นทาง...

 

ที่เคยเป็น.....

ขอโปรดเข้าใจฉัน มีความอดทนต่อฉันเพิ่มขึ้นอีกสักนิด

 

ตัวเองตอนฉันลืมวิธีผูกเชือกรองเท้า....

ขอให้คิดถึงตอนแรกๆที่ฉันใช้มือสอนเธอทำทุกอย่าง

 

 ตอนฉันเริ่มพร่ำบ่นแต่เรื่องเดิมๆที่เธอรู้สึกเบื่อ....

ขอให้อดทนสักนิด อย่าเพิ่งขัดฉัน ตอนเธอยังเล็กๆฉันยังเคยเล่านิทานซ้ำๆซากๆ จนเธอหลับเลย

 

 ตอนฉันต้องการให้เธอช่วยอาบน้ำให้อย่าตำหนิฉันเลยนะ......

ยังจำตอนที่เธอยังเล็กๆฉันต้องทั้งออดทั้งปลอบเพื่อให้เธอยอมอาบน้ำได้ไหม

 

 ตอนฉันงงกับวิทยาการใหม่ๆอย่าหัวเราะเยาะฉัน.....

จำตอนที่ฉันเฝ้าอดทนตอบคำถาม “ทำไมทำไม”ทุกครั้งที่เธอถามได้ไหม

 

 ตอนฉันเหนื่อยล้าจนเดินต่อไม่ไหว .....

ขอจงยื่นมือที่แข็งแรงของเธอออกมาช่วยพยุงฉันเหมือนตอนที่ฉันพยุงเธอให้หัดเดินในตอนที่เธอยังเล็กๆ

 

 หากฉันเผอิญลืมหัวข้อที่กำลังสนทนากันอยู่....

 ให้เวลาฉันคิดสักนิด ที่จริงสำหรับฉันแล้วกำลังพูดเรื่องอะไรไม่สำคัญหรอก....

ขอเพียงมีเธออยู่ฟังฉัน ฉันก็พอใจแล้ว

 

 ตอนเธอเห็นฉันแก่ตัวลง ไม่ต้องเสียใจ.....

 ขอให้เข้าใจฉัน สนับสนุนฉันให้เหมือนตอนที่ฉันสนับสนุนเธอตอนเธอเพิ่งเรียนรู้ใหม่ๆ

 

 ตอนนั้นฉันนำพาเธอเข้าสู่เส้นทางชีวิต .......

ตอนนี้ขอให้เธอเป็นเพื่อนฉันเดินไปให้สุดเส้นทางให้ความรักและอดทนต่อฉัน

 

 ฉันจะยิ้มด้วยความขอบใจในรอยยิ้มของฉันมีแต่ความรักอันหาที่สิ้นสุดมิได้ของฉันที่มีให้กับเธอ…...

 



 บทความนี้  ครูใจดีอ่านเจอในนิตยสารประกันภัย  ซึ่งนำมาจาก จากนิตยสารฉบับหนึ่งของเม็กซิโกฉบับเดือนพฤศจิกายน  2004 ขณะที่นั่งรอพนักงานตรวจสภาพรถยนต์ เป็นบทความที่น่าคิดมากๆ  เลย นำมาฝากทุกท่่านค่ะ...**

 

บันทึกโดย....ครูใจดี