เริ่มต้นการเดินทางจากบันทึก...เยียวยาตนด้วยการ์ดขอบคุณ...ของอาจารย์หมอ ป.
ผมชอบทุกถ้อยคำที่อาจารย์หมอเขียน และพิเศษสุด คือ
"...ข้าพเจ้าตั้งเป้า จะส่งการ์ดขอบคุณให้ครบ 50 ใบในปีนี้
เขียนด้วยลายมือตนเอง
พร้อม การรำลึกเรื่องราว ที่ดีต่อผู้รับ อย่างเฉพาะเจาะจง
..
ภายใต้กรอบจำกัดของหน้ากระดาษ
ภายใต้ข้อจำกัด ของสังคม ที่ผลักดัน ให้เราต้องต่อสู้เพื่อความอยู่รอด
ยังมีพื้นที่ให้หยุดพักซึมซับความดีของเพื่อนมนุษย์..."
สำหรับผม...จนแล้วจนรอด...ก็ไม่มีโอกาสเขียนการ์ดถึงใครเลย
ไม่อยากโทษเวลา หรือภาระ แต่ต้องโทษตัวเองมากกว่า
ที่จัดการเวลากับตนเองไม่ได้
ในทางตรงกันข้าม ผมกลับได้การ์ดเล็กเล็ก
ถึงจะเป็นกระดาษธรรมดา ค่อนไปทางเศษกระดาษ
ไร้ความสวยงาม และกลิ่มหอม
แต่การ์ดเล็กเล็กเหล่านั้น ที่มอบให้ผม
กลับมีความกรุ่นหอมในใจเสมอเมื่อยามคิดถึง
เจ้าของการ์ดที่มีความระลึกถึงผม
วันนี้จึงเป็นการเดินทางต่อจากบันทึกอาจารย์หมอ
ผมจะเริ่มต้นเขียนการ์ดเล็ก ๆ และของที่ระลึกเล็ก ๆ แทนความคิดถึง
ไม่รู้ว่า จะเขียนได้จำนวนเพียงไร แต่จะพยายามเขียนไปเรื่อย ๆ
ส่งไปทางไปรษณีย์...
ซึ่งเป็นการเดินทางแห่งความรักและความคิดถึงที่มีเสน่ห์ที่สุดสำหรับ
ขอบคุณทุกท่านที่ส่งการ์ดมาให้ผม...
ถึงแม้บางการ์ดผมไม่ได้นำมาบันทึกไว้ ณ ที่แห่งนี้
แต่ผมเชื่อว่า...
ทุกท่าน คือ ผู้วิเศษที่ทำให้ผม
รู้สึกมีคุณค่า สร้างแรงบันดาลใจให้ผม
ตั้งใจทำงานและใช้ชีวิตต่อไป
ขอบคุณครับ
สวัสดีค่ะ
...ปลื้มใจที่มองเห็นภาพคุณหมอขึ้นปก"หมออนามัย"นะคะ...
สื่อสัมพันธ์แทนความรำลึกถึงสิ่งดีๆ ย่อมมีคุณค่าทุกรูปแบบนะคะ..
ขอบคุณมากคะ ที่เป็นหยดน้ำเล็กๆ (ท่ามกลางหยดน้ำมากมายใน gotoknow) บนเมล็ดพันธ์ความดีงามในจิตใจคุณหมออดิเรก ส่งการ์ดไปแล้วประมาณ 20 กว่าใบ ยังคงเหลืออีก 30 ใบ พบว่าการ์ดที่ส่งจากอเมริกามาไทย 99.99% หายคะ ตัวกลับมาตั้งนานแล้ว การ์ดอวยพร จนตอนนี้ก็ยังไม่มีวี่แววมาถึง..
..ตอนนี้สิ่งพิมพ์ แม้แต่นิตยสารชื่อดังก็ยังแปลงเป็นไฟล์คอมพิวเตอร์
เชื่อว่า วิชาการของหมออนามัยยังเข้มแข็งได้ในยุคดิจิตอลคะ