mirror therapy หรือที่รู้จักในชื่อภาษาไทยว่า การบำบัดด้วยเซลล์กระจกเงา คนที่คิดค้นการบำบัดแบบนี้คือ Ramachandran ซึ่งแรกเริ่มเขาใช้กับคนที่สูญเสียแขน หรือขา แล้วมีอาการ ต่อมาถูกนำมาใช้ฟื้นฟูการเคลื่อนไหวรยางค์แขน ขา ในผู้ป่วยที่มีอาการอ่อนแรงเนื่องจากโรคหลอดเลือดสมอง ,CP (สมองพิการ), Traumatic brain injury (สมองได้รับบาดเจ็บ) การใช้ Mirror therapy ถูกนำมาใช้ในผู้ป่วย 2 กลุ่มคือ 1.Pain syndromes ได้แก่ Phantom pain (อาการเจ็บ,เสียวที่ปลายรยางค์),CRPS in stroke patient (ผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองที่มี) 2. Motor learning ได้แก่ Motor learning ได้แก่ Stroke , CP (สมองพิการ) , Traumatic brain injury (ได้รับบาดเจ็บสมอง) โดยมีหลักการดังนี้ Motor Imagery , Mirror neuron system , Bilateral coupling of both arm movements , illusion of normal movement to unlearn the learned paralysis
ขอสรุปกลไกการทำงานของสมองขณะที่ทำ mirror therapy คือ เริ่มจากการที่ตามองเห็นร่างกายด้านปกติมีการเคลื่อนไหว ส่งผลให้สมองจินตนาการภาพ ทำให้พื้นที่สมองที่ควบคุมการเคลื่อนไหวและ พื้นที่อื่นได้ทำงานขณะที่มีการจินตนาการ(imagery) ขณะเดียวกันก็ทำให้ผู้ป่วยมีความตื่นตัว(arousal)และตั้งใจ(attention) อีกด้วย
ปัจจุบันมีผู้สนใจศึกษาเกี่ยวกับ mirror therapy กันมากขึ้นและถูกนำมาทดลองบำบัดในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองอย่างแพร่หลายมาก
