...........ความรู้สึกเห็นคุณค่าของการลงทุนวิจัยของคนไทยจึงต่ำ ผมคิดอย่างนี้ถูกหรือผิดก็ไม่ทราบ

          ในฐานะคนที่เคยเป็นทั้งกรรมการของ BIOTEC และ NECTEC ของ สวทช.   ผมติดตามผลงานของ สวทช. เสมอมา   และชื่นชม ๑๐ ผลงานเด่น สวทช.  ที่สื่อสารออกมาตอนต้นปี ๒๕๕๕
  
          ผมคอยหมั่นสังเกตว่าหน่วยงานวิจัยสำคัญของประเทศแห่งนี้สื่อสารอะไรต่อสังคมในวาระสำคัญขึ้นศกใหม่ เพื่อการเรียนรู้ของตนเอง
 
          ผมสนใจวิธีการที่หน่วยงานวิจัยและหน่วยงานสนับสนุนการวิจัยสื่อสารคุณค่าของการวิจัยต่อสังคม   และสงสัยตลอดมาว่าวงการวิจัยซึ่งผมเป็นส่วนหนึ่งด้วยนั้น สื่อสารสังคมไม่เก่ง
  
          ผมพยายามทำความเข้าใจว่าอะไรคือเส้นผมที่บังภูเขาในเรื่องนี้   และคิดว่าน่าจะเกิดจากเป้าหมายในการสื่อสาร   ที่หน่วยวิจัยและนักวิจัยมักจะเน้นสื่อสารผลสำเร็จเชิงความรู้ และเชิงเทคโนโลยี ที่ตนวิจัยหรือคิดค้นพัฒนาได้สำเร็จ   ไม่ได้เน้นสื่อสารคุณค่าที่ผู้คนทั่วไปจะได้รับจากผลการวิจัยนั้น 

 
          คือนักวิจัยมักจะเน้นสื่อสารโดยเน้นที่ตัวนักวิจัย และผลงานของนักวิจัยเป็นหลัก   ไม่ได้เน้นที่ตัวประชาชนหรือชาวบ้าน หรือผู้ประกอบการ ที่จะเป็นผู้ได้รับประโยชน์จากผลงานนั้น

 
          ผลงานวิจัยจึงวนเวียนอยู่รอบๆ ตัวนักวิจัย และหน่วยวิจัย   ไม่เข้าไปครองใจชาวบ้าน   ความรู้สึกเห็นคุณค่าของการลงทุนวิจัยของคนไทยจึงต่ำ   ผมคิดอย่างนี้ถูกหรือผิดก็ไม่ทราบ

 
          สิ่งที่ผมอยากสื่อก็คือ เราต้องช่วยกันสร้าง public appreciation ต่อการลงทุนวิจัยของประเทศ  

 

 

 
วิจารณ์ พานิช
๒๒ ม.ค. ๕๕