ให้เขาอยู่คู่ป่าคู่ถิ่นแดน อย่าไปแค้นเคืองเขาเราเป็นคน

             ฆ่าช้างเอางา

 เผาป่าเอาเต่า ขุดเถาเอายอด

 

 

 

 

          ถึงเป็นช้าง อยู่ป่า นำมาฝึก           ยังช่วยศึก สงคราม ยามคับขัน     

          กลางสมร เคียงอยู่ คู่ราชัน           ร่วมฝ่าฟัน นำเอกราช สู่ชาติไทย            

                   ช้างมีคุณ มีค่า ที่พารุ่ง        เพียงหวังมุ่ง เอางา น่าหวั่นไหว

                   เขาเป็นสัตว์ มีชีวิต มีจิตใจ  แล้วทำไม่ ฆ่าเขา เพียงเอางา

          เรามนุษย์ สุดแสน จะประเสริฐ       ปัญญาเลิศ เพราะมี การศึกษา

          แต่ทำไม่ ทำตัว แสนชั่วช้า            เอาวิชา มาใช้ ในทางพาล

                   มวลพฤกษา ป่าไม้ ให้คุณค่าดั่งปู่ย่า ตายาย ของลูกหลาน

                   เป็นที่อยู่ อาศัย ให้สำราญ   กี่ร้อยกาล ปกป้อง มวลผองภัย

          โลกไม่ร้อน เพราะว่า มีป่าบัง          ทุกวันฟัง ข่าวอุทก สุดหวั่นไหว

          เมื่อพฤกษา ปู่ย่า ค่อยสิ้นไป          นั่นเพราะใคร ทำลายป่ามาช้านาน

                   เพื่อประโยชน์จากป่าเพียงน้อยนิด  แต่ไม่คิด ถึงค่า มหาศาล

                   จากวันนั้น ถึงวันนี้ เมื่อวันวาน        ก็ถึงกาล เขาโกรธ ลงโทษเอา   

          เพียงเพื่อหวัง ใช้ยอด มาทำยา        ไม่คุ้มค่า กับการ ที่ขุดเถา  

           ไม่ทดแทน เอายอด โคนไม่เอา       เมื่อต้นเก่า ถูกลด จึงหมดไป

                   สำนวนไทย ว่าไว้ แต่ก่อนมา        ยังทรงค่า เตือนจิต ทุกสมัย

                   ฆ่าช้างเอางาเผาป่าเอาเต่าไป       ขุดโคนไม้ เอายอด ต้องทดแทน  

          มาอนุรักษ์ พืชพรรณ สัตว์นานา          อย่าเข่นฆ่า เพื่อชิง สิ่งหวงแหน

          ให้เขาอยู่ คู่ป่า คู่ถิ่นแดน                  อย่าไปแค้น เคืองเขา เราเป็นคน

                    จงย้อนคิด หากใคร มาควักตา       ดังช้างงา ถูกตัด ย่อมขัดสน

                    ต้องทนทุกข์ ทรมาน สุดทานทน   ดังนั้นคน กับช้าง ไม่ต่างกัน