ภวังคบท...จากทางมด ทางคน....
ภวังคบท...! ...
เสียงหัวเราะของสายฝน
ท่ามเสียงพร่ำบ่น โลกร้อน
ดวงอาทิตย์ไม่เคยเปียกปอน
จึงไม่รู้……..
เสียงระอาจากถนนหนทาง
ขบวนมดที่ก้าวย่าง เดินสู่
มนุษย์ไม่เคยเหลียวดู
จึงไม่เห็น……..
เสียงอ่อนล้าจากเข็มนาที
บอกเรื่องราววันเดือนปี เคืองเข่น
ฝุ่นธุลีที่ไม่เคยรู้ร้อนเย็น
จึงไม่ทราบ…….
เสียงบทกวีจากกรวดทราย
บอกเล่าความหมาย นุ่ม หยาบ
มวลดอกไม้งามน้อมไหวศิโรราบ
เข้าใจ……
แท้จริงแล้วโลกนี้ เงียบเหงา
บนถนนสายเก่า ไกล ใกล้
บางสิ่งหวังยังคงพุ่งตรงไป
พร้อมรอยยิ้ม…ความอ่อนไหว…... และน้ำตา…..
……………………….
โดยคำ ลานเทวา
