“...เมื่อ 20 ปีก่อน...เราจึงร่วมกันจัดทำ ‘วารสารหมออนามัย’ ขึ้น....ถึงวันนี้ เราพิจารณาแล้วเห็นตรงกันว่า เราควรยุติการจัดทำวารสารหมออนามัยลง อันเนื่องมาจากความอ่อนล้า และภารกิจที่เรามีมาก ประกอบกับสถานการณ์การทำงานสาธารณสุขในชนบทเปลี่ยนแปลงไปจากอดีตมาก วารสารหมออนามัยเริ่มไม่สอดคล้องกับบริบทสังคมของสังคมเท่าในอดีต...เราจึงตัดสินใจร่วมกันที่จะยุติการจัดทำวารสารหมออนามัย โดยทำฉบับนี้เป็น ‘ฉบับสุดท้าย’...(น.พ.อำพล จินดาวัฒนะ, คุยกับหมออนามัย, วารสารหมออนามัยปีที่ 21 ฉบับที่ 3 พฤศจิกายน –ธันวาคม 2554)
“...แม้ว่า วารสารหมออนามัย กำลังจะกลายเป็นอดีต แต่อนาคตของหมออนามัยจะรุ่งโรจน์ ความดีต้องชนะความชั่ว หมออนามัยได้ประกอบคุณงามความดีไว้แก่ประเทศชาติและประชาชนอย่างน่าสรรเสริญ...ขอให้หมออนามัยจงเจริญงอกงาม ด้วยความดี ความรู้ และงาน งานเพื่อเพื่อนมนุษย์ ดังที่พูด ‘หมออนามัยหัวใจเพื่อเพื่อนมนุษย์’” ...(น.พ.ประเวศ วะสี, บอกเล่าเก้าสิบ, วารสารหมออนามัยปีที่ 21 ฉบับที่ 3 พฤศจิกายน –ธันวาคม 2554)
“...ในวันที่ทราบแน่ชัดว่า วารสารหมออนามัย ซึ่งมีอายุยืนยาวก้าวมาถึง 20 ปี แล้วนั้น ถึงวันที่ปิดฉากลงแน่นอน ในฐานะหมออนามัยคนหนึ่งและมีโอกาสช่วยงานวารสาร แม้เพียงน้อยนิด เป็นธรรมดาที่ย่อมเกิดความรู้สึกต่าง ๆ มากมาย ทั้งมุมดีและมุมร้าย ทั้งตกใจ เสียใจ โกธรเคืองระคนกัน แต่ในวันที่เขียนบทความนี้ เป็นช่วงเวลาที่คลี่คลายลงมากแล้ว ที่บอกว่าคลี่คลายนั้น ไม่ใช่เหตุการณ์ แต่เป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจ...ท้ายสุดที่ไม่อาจซ่อนไว้ คือ ความฝัน (ที่อาจมากเกินไป) ว่าบทความนี้จะทำหน้าที่เป็น...จุดเชื่อม...ขงการเปลี่ยนผ่าน จากวารสารหมออนามัยไปสู่สื่อหรือสิ่งอื่นที่ทดแทนกัน ในรูปแบบที่เหมาะสมกับยุคสมัย โดยที่ไม่ละทิ้งจิตวิญญาณของหมออนามัย...และหากฝันเป็นจริง ของขวัญชื้นสุดท้าย ก็อาจกลายเป็น จุดเริ่มต้นใหม่ ที่หลายคนอยากเห็น อย่างน้อยก็ตัวผู้เขียนเอง (...ส.ปัณรสี,สกู๊ปพิเศษ : ของขวัญชิ้นสุดท้าย, วารสารหมออนามัยปีที่ 21 ฉบับที่ 3 พฤศจิกายน –ธันวาคม 2554)
สามารถอ่านวารสารฉบับสุดท้าย...อำลาอาลัย...ทั้งเล่มได้ที่นี้ครับ...http://www.mohanamai.com/homepage/index.php/en/2011-12-11-11-48-20/60-ปีที่-21-ฉบับที่-2-2554
สำหรับความรู้สึกของผม
ผมเพิ่งทราบเรื่องด้วยตนเองจากทางอินเตอร์เน็ต... เมื่อบ่ายแก่แก่...รู้สึกหลายอย่างผสมปนเปกัน...แต่ส่วนผสมความเสียใจมีมากกว่าครึ่งของความรู้สึก...ใจหายกับวารสารหมออนามัยที่ผูกพันกับผมมานานนับ 20 ปี...มองออกนอกหน้าต่างห้องทำงาน..เสียงบทเพลงหมอลำที่ผ่านจากลำโพงดังกระหึ่มของตลาดนัดที่มีทุกวันจันทร์ของหมู่บ้าน ไม่สามารถกลบเสียงในใจผมได้เลย
ใจล่องลอยเหมือนใบไม้แห้ง ๆ ที่ทิ้งตัวลงจากขั้วกิ่งของต้นไม้ใหญ่ที่ได้อาศัย...มันปลิวล่องลอยตามกลับแรงลมที่โบกพัด…และหวังว่าเวลาจะช่วยเยียวยาจิตใจของผม และภาวนาให้ทีมงานวารสารหมออนามัยได้ค้นพบแสงสว่างปลายอุโมงค์เช่นเดียวกับผม
ผมขอขอบพระคุณทีมงานวารสารอนามัยหมออนามัย ที่ได้เลือกผมและให้โอกาสผมในการเล่าเรื่องชีวิตและการทำงานของหมออนามัยคนหนึ่งลงวารสาร ซึ่งเป็นความใฝ่ฝันยิ่งใหญ่ในชีวิตของผม นับเป็นประวัติศาสตร์ของผมและวารสารหมอนามัย...ถึงแม้วารสารจะปิดฉากลง แต่เรื่องราวและความทรงจำคงอยู่ในใจหมออนามัยทุกท่านไม่มีวันลืมเลือนครับ…
เรื่องราวของผมในวารสารหมออนามัยครับ
สวัสดีค่ะ พี่ทิมดาบ
แม้ว่าวันนี้จะต้องยุติการทำวารสารลงไป และยังคงมีความทรงจำดีๆ กับทุกตัวหนังสือและภาพที่ถ่ายทอดผ่านหนังสือยังคงอยู่ค่ะ
นอกจากนี้ เรื่องราวของหมออนามัยยังคงสามารถถ่ายทอดผ่านสื่อจากมือหมออนามัยโดยตรง ด้วยการเขียนบล็อกอย่างที่พี่ทิมดาบกำลังทำอยู่ หนูคิดว่าหากขับเคลื่อนพลังเล็กๆ ของหมออนามัยให้เป็นผู้ถ่ายทอดเรื่องราวด้วยตนเอง ก็จะช่วยให้เรื่องราวดีๆ ยังสามารถนำออกมาถ่ายทอดในวงกว้างได้เพิ่มขึ้นด้วยค่ะ
ยังไงก็เป็นกำลังใจให้นะคะ ความผูกพันธ์มันยากที่จะลืมเลือนจริงๆ ค่ะ
*พี่ใหญ่เข้าใจความรู้สึกผูกพันเช่นนี้..แต่เรายังมีสื่อทางเลือกอื่นๆทดแทนได้อีกมากมายนะคะ..
*เก็บภาพดอกบานบุรีหน้าบ้านมาเป็นกำลังใจค่ะ..
สวัสดีวันครูค่ะคุณหมออิสาน
มีพบ พราก จาก ลา นะคะ หากแต่เรายังมี ความทรงจำ อันน่าประทับใจ ไว้หล่อเลี้ยงหัวใจ ยามได้ระลึกถึง
ส่งกำลังใจ เช่นกันค่ะ
มาให้กำลังใจหมออนามัยค่ะ
กับความรู้สึก..ที่ขาดหายไป
กับความรัก...ผูกพัน...ผ่านกาลเวลา
วารสารหมออนามัยไม่ได้ถึงกาลอวสาน..
แต่มีบางสิ่งบางอย่าง..ต้องเปลี่ยนแปลงไป
ในใจ..ลึกๆๆรู้สึก เศร้า..และเหงา
แต่ชีวิตหมออนามัย..ต้องก้าวเดินต่อไป
เพื่อ...ปวงประชา