...

ในท่ามกลางสายฝนตกลงมาพรำ ๆ ช่วงเช้ามาถึงเที่ยงวันนี้เล่นเอาหนาวเนื้อเลยละ ภายหลังการสอนเสร็จลูกศิษย์เอื้อเฟื้อกางร่มให้เดินฝ่าสายฝนเข้าไปยังตึกที่ทำงาน  ช่วงที่เดินทางจากเมืองหาดใหญ่ไปเมืองสงขลานั้น  มีช่วงจังหวะหนึ่งจอดรถติดไฟแดงและรถกะบะคันหน้าเขียนลายสือไว้อ่านแล้วอมยิ้ม...เดี๋ยวผมจะนำมาเขียนไว้ตอนท้ายบันทึกนี้

วันนี้มีเรื่องเล่าถึงคนคิดทางบวกนี่ย่อมพบแต่ดีกับได้อย่างเดียวไม่มีเสีย  คืออะไรที่เกิดขึ้นกับตัวตนของเรานี่ดีทั้งนั้น  หามุมดีให้เจอ  แล้วเอาประโยชน์จากสิ่งนั้นให้ได้ก่อนที่จะผ่านพ้นไปตามกาลเวลา  มีธรรมะอยู่ในใจอยากฝากไว้ให้มุมคิดว่า

 

...กาลเวลาย่อมล่วงเลยเราไปถึงบัดนี้เรากำลังทำอะไรอยู่...บางคนเล่นเกมทางอินเทอร์เน็ต...

 

ผมว่าการติดเกมนี่เสียหายมหาศาลเลย  อย่างเช่นคือเสียเวลาทำมาหากิน  ทำประโยชน์ตนประโยชน์ท่านหล่นหายไป  จมปักอยู่กับความคิดในโลกแคบ ๆ ของตนเองโดยไม่ลืมหูลืมตา  ไม่อ้าปากคุยกับใคร  แถมยังตกรถขบวนสุดท้ายทางความก้าวหน้าในชีวิตอีกด้วย 

สิ่งที่เป็นคำสอนของพระพุทธเจ้าก่อนจะเข้าสู่ประตูพระนิพพานนี้ช่างตรงเผงเลยคือ...อย่าประมาท... แสดงถึงคำสอนตามหลักพุทธธรรมล้วนสอนให้คนขยัน  อดทน   พอใจในสิ่งที่ตนได้ตนมี  และมีสัจมีศีลแล้วตบท้ายด้วยไม่ประมาทในการดำเนินชีวิตนี้

สำหรับทุกชีวิตล้วนมีโลกส่วนตัวเขาจึงให้ระวังความคิดของตนเอง  โดยอาศัยหลักยึดคือธรรมะในทางศาสนา  การมีชีวิตเป็นอยู่ด้วยธรรมนี้ดีหลายอย่างโดยเฉพาะทำให้จิตใจสงบเย็นได้ก็เกิดความสุข จะห่างไกลทุกข์ได้ด้วยทำวันนี้ให้ดีแล้วได้ดีในทุกวันที่ทำดีนะครับ

แง่คิดวันนี้ก็ตามมุมรถกะบะคันนั้นเขาเขียนว่า... 

เศษแก้วที่แหลมคมยังไม่เท่าคารมของคนเลีย...อิ อิ อิ.