การที่ได้มีโอกาสมาเยี่ยมแม่ในวันปีใหม่นี้ก็นับว่าแม่ต้อยได้รับโชคดีอีกอย่างนอกจากได้มาอยู่ร่วมกับคุณยายที่สังเกตว่ามีกำลังใจที่ดีขึ้นมาก
ผิดไปจากเดิมอย่างหน้ามือเป็นหลังมือแล้ว
แม่ต้อยยังได้มีโอกาสได้ไปเยือนอำเภอเชียงคาน จังหวัดเลยอีกด้วย



      ที่จริงการไปเที่ยวในแหล่งวัฒนธรรม และเชิงอนุรักษ์ เป็นความชอบโดยส่วนตัวของแม่ต้อยอยู่แล้ว  สำหรับเชียงคาน
ชื่อนี้แม่ต้อยได้ยินมาเมื่อสักสองปีที่ผ่านมาจากเพื่อนแม่ต้อยที่ทำงานเป็น
รองผู้ว่าการการท่องเที่ยว



“ พี่ต้อย หนูไปเชียงคานมานะ  พี่น่าจะไปเที่ยวนะ สวยดี”



“ เชียงคาน อยู่ที่ไหน เชียงราย หรือคะ “.. แม่ต้อยแสดงความเชยออกไปแบบสุดๆๆในตอนนั้น ฮ่าๆๆ

“ ไม่ใช้.. ไม่ใช่  อยู่ที่เลยจ้า...”

ดังนั้น  แม่ต้อยจึงหมายมั่นปั้นมือว่าแม่ต้อยจะหาโอกาสมาเที่ยวสักวัน



ในคราวนี้จึงสบโอกาส   ชวนน้องๆที่นานๆจะได้มีโอกาสได้พบปะกันขับรถยนต์จากอำเภอนากลางไปที่จังหวัดเลยในเช้าวันที่  ๒ มกราคม



ขับรถจากบ้านที่พักไปราวๆสักชั่วโมงกว่าก็ถึงอำเภอที่สุดแสนจะน่ารักนั้น

เนื่องจากอยู่ในช่วงเทศกาลปีใหม่  จึงมีผู้คนเดินทางมาเที่ยวมากมาย



น้องๆพาแม่ต้อยไปที่แก่งคุดคู้ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแม่น้ำโขงก่อน   สายน้ำโขงที่ไหลคดเคี้ยวไปมาคล้ายๆท่าคนคุดคู้   จึงเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญที่หนึ่งของจังหวัดเลย  มีร้านรวงค้าขายสินค้ามากมาย รวมทั้ง ร้านอาหารซึ่งแน่นอนว่าเป็นประเภท ส้มตำ  ปลาเผา ไก่ย่าง เรียงรายตลอดชายฝั่งแม่น้ำ



แม่ต้อยชวนน้อง นั่งกินส้มตำ ปลาเผา อย่างมีความสุข รสชาติอร่อยมากๆนะคะ 
เสียงคุยกันจากกลุ่มคนที่อยู่ใกล้เคียงทำให้รู้ว่าคนที่มาเที่ยวมาจากถิ่นอื่นๆ
หลายแห่ง

 

บริเวณใกล้เคียงมีวัดของหลวงพ่อชอบ
ซึ่งกำลังก่อสร้างอุโบสถอันสวยงาม แม่ต้อยจึงได้ร่วมทำบุญด้วย สวยงามจริงๆคะ อุโบสถหลังนี้



หลังจากนั้นแม่ต้อยมาเดินอ้อยอิ่งในบริเวณถนนสวยงามริมแม่น้ำโขง
ถนนสายนี้คือแหล่งการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ 
สองฝั่งของถนน คือบ้านที่เก่าแก่ดั้งเดิม  ที่ปัจจุบันได้ปรับมาเป็นบ้านพักสำหรับนักท่องเที่ยว ที่ปรารถนาจะได้สัมผัสกับกลิ่นอายของธรรมชาติ  และวิถีชีวิตของคนพื้นบ้าน



หลายๆแห่งได้ปรับที่พักอาศัยเดิม ที่แม้จะเก่าแก่หลายสิบปีมาเป็นที่พักสำหรับนักท่องเที่ยว ได้สัมผัสกับชีวิตดั้งเดิม นอนกางมุ้ง สัมผัสกับอากาศที่เย็นสบาย โดยไม่ต้องใช้เครื่องปรับอากาศใดใดทั้งสิ้น



มีสินค้าในอดีตมาวางโชว์ หรือมีขนมพื้นบ้านวางขายตามเส้นทางเดิน ตลอดเส้นทาง เช่น ขนมรังผึ้ง  ข้าวเกรียบปิ้ง  อ้อยควั่น  ขนมครก



การส่งเสริมการท่องเที่ยวในเชิงอนุรักษ์เช่นนี้ ทำให้ชาวบ้านมีรายได้มากขึ้น 
เด็กหนุ่มสาวมีความภาคภูมิใจในวัฒนธรรมของตนเอง



แม่ต้อยเดินเที่ยวอย่างอิ่มเอิบใจ คล้ายๆกับเดินอยู่ในอดีตอันงดงาม  



ใกล้ค่ำแล้ว เมื่อแม่ต้อยจากเชียงคาน  คนเล่าว่าหากเป็นยามพลบค่ำ
เชียงคานจะมีเสน่ห์มากกว่านี้  แม่ต้อยเชื่อว่าต้องเป็นเช่นนั้นจริงๆ


หากมีโอกาสแม่ต้อยว่าจะมาพักค้างคืน สักครั้งหนึ่ง  ที่เชียงคานอย่างแน่นอน



วันนี้ สวัสดีคะ