ขวานทองเล่มสุดท้าย
(เสภา) เฮ้อเออ………เอิงเอ๋ย
ประเทศไทยยืนยงคงอยู่ได้ เพราะในอดีตชาติไทยมีคนเก่ง
หากคนไทยหันมาฆ่ากันเอง จะร้องเพลงชาติไทยให้ใครฟัง…….ดนตรี
(แหล่สร้อยดอกหมาก)
สิบนี้วน้อม คำนับ ลงกราบกราน พี่น้องชาว บ้านที่รัก สมัครหมาย
ทั่วทั้งถิ่น ขวานทอง พี่น้องไทย จงร่วมใจ สมานสมัคร สามัคคี
ถึงเวลา แล้วเรา ชาวพุทธศาสน์ เป็นทายาท สืบสาย ในกรุงศรี
เราชาวไทย ใจกล้า ทั่วธานี มาสามัคคี หันหน้า เข้าหากัน
องค์พระบาท สมเด็จ พระเจ้าอยู่หัว ทรงลงหลัก ปักรั้ว ทั่วถิ่นฐาน
พระทรงเกรียง ไกรกล้า ปรีชาชาญ ตั้งปณิธาน ปกป้อง เทอดผองไทย
พระบารมี ปกเกล้า เราทั้งชาติ ประวัติศาสตร์ ต้องจารึก ผนึกไว้
สามัคคี อันล้ำเลิศ เกิดจากใคร แม้นมิใช่ ทรงพระคุณ การุณณา
อันขวานทอง เล่มสุดท้าย ที่ไทยหวัง สิบสี่ครั้ง รอดมาได้ ไทยรักษา
เอาชีวิต แลกไว้ จึงได้มา ผืนสุทธา เป็นของท่าน ลูกหลานไทย
*** เสียครั้งแรก เกาะหมาก จากแผนผัง เขาเปลี่ยนชื่อ เป็นปีนัง จำได้ไหม
นั่นแหละบิ่น จากขวานทอง เล่มของไทย สามร้อยกว่า ตารางไมล์ หลักฐานมี
ครั้งที่สอง เสียซ้ำ ยังจำได้ เสียมะริด และทวาย ตะนาวศรี
สองพันสาม สามสิบหก โชคไม่ดี เสียเนื้อที่ หกพันกว่า ตารางไมล์
ครั้งที่สาม บันทายมาศ ถูกตัดเหี้ยน เขาเปลี่ยนเป็น ตาเตียน ตั้งชื่อใหม่
สองพันสาม สามสิบสาม แสนช้ำใจ เสียเนื้อที่ ไม่ปรากฏ ในบทความ
ครั้งที่สี่ เจ็บแค้น เสียแสนหวี กินเนื้อที่ ถึงเชียงตุง เหนือกรุงสยาม
ตั้งเก้าหมื่น กิโล โถมันทำ คนสร้างกรรม บัดเดี๋ยวนี้ เห็นดีกัน
ครั้งที่ห้า เสียรัฐ ถะ เปรัก ถูกเขาผลัก หกล้ม เฉือนคมขวาน
สองพันสาม ร้อยหกสิบเก้า แสนร้าวราน ต่างหยิบขวาน ขึ้นมาถือ กู้ชื่อไทย
ครั้งที่หก อกตรม เดินก้มหน้า เสียสิบสอง ปันนา น้ำตาไหล
ตั้งหกหมื่น ตารางกิโล โอโอไทย แทบขาดใจ ต่อสู้ ศัตรูมา
ครั้งที่เจ็ด เสียแคว้น แดนเขมร เกิดพิเรน เพราะฝรั่ง มันครั่งบ้า
ออกเที่ยวล่า เมืองขึ้น ชื่นอุรา เสียไปอีก หนึ่งแสนกว่า ตารางกิโล
ครั้งที่แปด เสียแคว้น ดินแดนใหม่ ชื่อสิบสอง จุไทย ก็ใหญ่โข
แปดหมื่นกว่า ที่กว้าง ตารางกิโล แทบร้องโฮ ใจละเหี่ย เพราะเสียดาย
ครั้งที่เก้า เศร้าแสน แค้นไม่สิ้น เสียลุ่มน้ำ สาละวิน ด้านฝั่งซ้าย
สิบสองเมือง จำต้องเหมา ให้เขาไป ใครที่ทำ ให้ช้ำใจ ไทยต้องจำ
ครั้งที่สิบ เลียบลำ แม่น้ำโขง ถูกเขาโกง ฝั่งซ้าย ไทยถลำ
ครั้งสิบเอ็ด เสียฝั่งขวา นั่งหน้าดำ มันเจ็บช้ำ ฝังจำ อยู่กลางใจ
ครั้งสิบสอง ใจรัดทด แทบหมดท่า เสียมณฑล บูรพา อีกจนได้
เขาพรากไป จากแหลมทอง ถิ่นของไทย อีกสามหมื่น ตารางไมล์ โดยประมาณ
ครั้งสิบสาม ตรังกานู ไทรบุรี ในแผนที่ ยังมองเห็น เป็นหลักฐาน
ไปถึงปริด ติดรัฐ กลันตัน อีกห้าหมื่น ตารางไมล์ โดยประมาณ
ครั้งสิบสี่ เสียเขา พระวิหาร ปัจจุบัน ให้เขมร ท่านเห็นไหม
จำไว้เถิด เลือดเนื้อ ชาติเชื้อไทย ใครที่ทำ ช้ำใจ ไทยต้องจำ
เหมือนลงเรือ ลำเดียว น้ำเชี่ยวจัด มาช่วยงัด ช่วยกันพาย ให้ถึงฝั่ง
อย่าหันหลัง หันหน้า พะว้าพะวัง คนนั่งกลาง เท้าอย่ารา ลงวารี
เป็นขวานทอง เล่มสุดท้าย ที่ไทยหวัง ทะเลล้อม รอบข้าง สุดทางหนี
ครั้งสิบห้า ต่อไป ต้องไม่มี ใครกดขี่ ข่มขู่ ขอสู้ตาย
มาสามัคคี เข้าร่วม รวมพลัง เหมือนปิง วัง ยม น่าน สมานสาย
ทั้งสี่แคว ยังไหลร่วม รวมน้ำใจ รวมเป็นสาย เจ้าพระยา สามัคคี
เหมือนสายน้ำ ไหลหลาก จากทุกด้าน เหมือนสายธาร น้ำใจ จากหลายที่
ต่างไหลรวม มาร่วมรัก สามัคคี จะไม่มี เหือดแห้ง แล้งน้ำใจ
