๒๘ ธันวาคม ๒๕๕๔
เรียน เพื่อนครู ผู้บริหารและผู้อ่านที่เคารพรักทุกท่าน
วันจันทร์ที่ ๑๙ ธันวาคม ๒๕๕๔ วันนี้เมื่อ พ.ศ. ๒๔๒๓ เป็นวันประสูติของเสด็จในกรม พลเรือเอก พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ จังหวัดที่มีศาลเสด็จเตี่ยจะทำพิธีสดุดีเฉลิมพระเกียรติกันตามธรรมเนียมราชประเพณี ผู้ที่เคารพนับถือก็ถวายพวงมาลัย จุดธูปจุดเทียน อยากได้สิ่งใดก็ขอพระองค์ได้ แต่ไม่ต้องบนจะให้โน่นทำนี่ เข้าเขตเช้าเพราะนัดหมายกับผู้แทนบริษัทสี.พัฒนาสื่อ จำกัด ที่จะนำสื่อการสอนคณิตศาสตร์มามอบเพื่อแจกจ่ายไปยังโรงเรียน เขาให้เพียง ๒๑ กล่อง จึงมอบหมายให้ ศน.ลัดดา ศรีทอง ไปจัดสรร หากใช้แล้วดีจะได้จัดซื้อมาใช้ในโรงเรียนอื่น ๆ ต่อไป ขึ้นไปทำงานที่ห้อง เป็นแฟ้มเอกสารต่าง ๆ จนเย็น
วันอังคารที่ ๒๐ ธันวาคม ๒๕๕๔ เช้านี้เดินทางไปสำนักงาน กศน.จังหวัดปทุมธานี เพื่อประชุมร่วมกับท่านผู้ตรวจราชการกระทรวงศึกษาธิการ ดร.บัณฑิตย์ ศรีพุทธางกูร แต่ขาไปได้แวะเยี่ยมโรงเรียนวัดบางเดื่อ และโรงเรียนขจรทรัพย์อำรุง โรงเรียนแรกเริ่มฟื้นตัวจากน้ำท่วมแล้ว เพราะอาคารสถานที่เริ่มซ่อมแซมเข้าสู่ภาวะปกติ แต่โรงเรียนที่สอง สภาพความเสียหายค่อนข้างมาก เพราะน้ำท่วมสูง ขนาดรถยีเอ็มซีของทหารจมมิดเป็นร้อยคัน โรงเรียนชั้นล่างจึงไม่มีอะไรเหลือ ทั้งสองโรงเรียนเปิดเรียนตามปกติแล้ว
ทางเข้าสำนักงาน กศน.จังหวัดต้องผ่านโรงแรมปทุมธานีเพรส และสนามกีฬาจังหวัด ดูร่องรอยน้ำค่อนข้างสูง โดยเฉพาะสนามกีฬาจังหวัดน้ำยังคงท่วมขังเหมือนทะเลสาบ การประชุมวันนี้เน้นในเรื่องการจัดทำโครงการฟื้นฟูหลังอุทกภัย การจัดการเรียนการสอนที่มีข้อจำกัดเรื่องเวลา เจ้าภาพเขาจัดอาหารเที่ยงไว้บริการ แต่ไม่ได้อยู่กินเพราะบ่ายมีประชุม อ.ก.ค.ศ.เขต มาแวะอุดหนุนก๋วยเตี๋ยวเจ๊วัน ถนนสายเก่า ที่เพิ่งเปิดให้บริการหลังน้ำลด
การประชุม อ.ก.ค.ศ. เขต นัดนี้มีเรื่องสำคัญคือ การอนุมัติย้ายครูสายงานการสอนทั้งในเขตและนอกเขต การอนุมัติบรรจุครูจากบัญชีสอบแข่งขัน อย่างไรก็ตามยังมีตำแหน่งว่างที่โรงเรียนประสงค์วิชาเอกที่ต่างไปจากที่เรามีอีกหลายอัตรา
วันพุธที่ ๒๑ ธันวาคม ๒๕๕๔ เช้านี้มีครูมาขอระงับย้าย ๑ ราย เพราะบรรยากาศหลังน้ำท่วมคงดีขึ้น อีกรายมาขอบคุณที่ได้ย้าย เช้าให้ ผอ.สงวนศรี วงศ์คช ไปซื้อกุ้งแห้งให้ ๑ กก. จะฝากเพื่อนฝูงที่เชียงใหม่ เที่ยงเดินทางไปรัฐสภา รับ ส.ส.วิทยา ทรงคำ เดินทางไปกระทรวงมหาดไทย ตั้งใจจะพบปลัดกระทรวงมหาดไทย ท่านพระนาย สุวรรณรัตน์ แต่ท่านติดประชุม จึงต้องฝากเอกสารไว้กับเลขานุการ เป็นเรื่องขอใช้ที่ดินราชพัสดุสร้างอาคาสำนักงาน เย็นแวะวัดชลประทานรังสฤษดิ์ เพื่อรดน้ำศพพรรคพวกที่เส้นเลือดในสมองแตก กลางคืนนั่งดูทีวีรายการข่าวสามมิติ เสนอข่าวโรงเรียนสามวาวิทยา สัมภาษณ์ครูในโรงเรียน เธอบอกว่าโรงเรียนไม่สามารถเปิดเรียนได้มาจนถึงวันนี้ รู้สึกว่าลมออกหู เพราะ ผอ.รร.รายงานว่าเปิดเรียนมาตั้งแต่วันที่ ๑๓ ธันวาคม ๒๕๕๔ พรุ่งนี้จะตามไปดูให้เห็นกับตา
วันพฤหัสบดีที่ ๒๒ ธันวาคม ๒๕๕๔ เข้าโรงเรียนสามวาวิทยา ตั้งแต่เช้าตรู่ การเดินทางสะดวกแล้วเพราะน้ำลด บริเวณโรงเรียนแห้ง ประชุมครูสอบถามความจริงเรื่องการเปิดเรียน ทุกคนยืนยันว่าเปิดมาตั้งแต่วันที่ ๑๓ ธันวาคม ๒๕๕๔ แต่นักเรียนมาเรียนไม่ครบ สำหรับครูที่ออกข่าวเป็นครูอัตราจ้างชั้นเด็กเล็ก ให้นโยบายกับผู้บริหารและครูว่า เรื่องการทำความสะอาดอาคารสถานที่
ให้ขอความร่วมมือจากบุคคลภายนอก หรือจ้างก็ได้ อย่าใช้แรงงานครูและเด็ก เพราะเวลาเรียนมีน้อย มีปลัดอำเภอลาดหลุมแก้วและกลุ่มผู้จัดรายการคนค้นคนมาบริจาคสิ่งของให้โรงเรียน
เลยไปเยี่ยมโรงเรียนวัดเนกขัมมาราม ชั้นล่างท่วมมิดหัวเหมือนกัน กลับเข้าสำนักงานมีผู้บริหารโรงเรียนที่ย้ายจากต่างเขตมารายงานตัว ๑ ราย คือ โรงเรียนวัดท้ายเกาะ
วันศุกร์ที่ ๒๓ ธันวาคม ๒๕๕๔ เช้าประชุมผู้บริหารโรงเรียน ๙ แห่งในเขตอำเภอเมืองปทุมธานี เพื่อเตรียมการรับเสด็จสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ที่จะเสด็จพระราชดำเนินเป็นการส่วนพระองค์เยี่ยมโรงเรียนในวันที่ ๒ และ ๓ มกราคม ๒๕๕๕ บ่ายทำงานเอกสารและมอบท่านรองฯ สมมาตร ชิตญาติ ไปประชุม ผอ.เขต ทั่วประเทศ ระหว่างวันที่ ๒๕ - ๒๖ ธันวาคม ๒๕๕๔ แทน จะลงไปพัทลุง ๒-๓ วัน ด้วยปีใหม่ไปไหนไม่ได้ด้วยมีราชการสำคัญ
โกย้งกับโกผงเป็นชาวจีนสองคนเพื่อนตายที่หาเช้ากินค่ำในเมืองจีน ชีวิตในหมู่บ้านของพวกเขาแร้นแค้นมาก ทั้งสองมักอด ๆ อยาก ๆ วันหนึ่งโกย้งบอกโกผงว่า "เราทั้งสองจงเดินทางไปเมืองไทยเถิด ได้ยินคำร่ำลือว่า แผ่นดินนั้นอุดมสมบูรณ์ยิ่งนัก ในน้ำมีปลา ในนามีข้าว อุดมด้วยเรือกสวน พืชผักผลไม้บริบูรณ์"
โกผงถามว่า "เราสองคนจะทำอะไรกิน" โกย้งตอบว่า "เรามีสองมือสองเท้า จะทำอะไรก็ได้ ตราบใดที่เราขยันขันแข็ง มีหรือจะอดตายในแผ่นดินอุดมสมบูรณ์เช่นนั้น" ทั้งสองใช้เงินก้อนสุดท้ายเป็นค่าเดินทาง เรือสำเภาดั้นด้นฝ่าคลื่นลมจากเมืองจีนมาถึงจุดหมาย และขึ้นฝั่งทางภาคใต้ของไทย โกย้งมองไปรอบตัว ยิ้มบอกว่า "เราไม่อดตายแล้ว ที่นี่เป็นสวรรค์โดยแท้" โกย้งกับโกผงตัดสินใจแยกทางกันไปทำมาหากิน เพราะเห็นว่าการแยกกันไปทำงานคนละอย่างจะเพิ่มโอกาสในการสร้างตัว ทั้งสองสัญญากันว่า หากใครประสพความสำเร็จก่อน จะช่วยเหลืออีกคน นัดหมายกันว่าอีกสองปีมาเจอกันที่ท่าเรือ เมื่อแยกทางกันแล้ว โกผงก็ทำงานจิปาถะตามสบาย เนื่องจากเมื่อไม่มีกิน ชาวบ้านก็มักเอื้อเฟื้อมอบอาหารให้ ผลหมากรากไม้ก็หาง่าย อีกทั้งอากาศทางภาคใต้ก็เย็นสบาย ฝนตกปรอยชุ่มชื้นเสมอ โกผงจึงใช้ชีวิตตามสบาย เมื่อได้เงินมาก็หยุดทำงานนอนเล่นไปวัน ๆ ใช้เงินหมดเมื่อใดค่อยตะเกียกตะกายไปหางานทำ เวลาผ่านไปสองปี โกผงก็ยังมีสภาพยากจนเช่นเมื่อสองปีก่อน โกผงเดินทางไปที่จุดนัดพบ เขาเห็นโกย้งในสภาพที่ไม่เหมือนเดิม โกย้งกลายเป็นเศรษฐี นั่งรถม้า มีคนขับรถ คนรับใช้หลายคนคอยปรนนิบัติ โกย้งเล่าว่า เมื่อแยกทางมา เขาก็ทำงานทุกอย่างโดยไม่เกี่ยงงอน เก็บหอมรอมริบอย่างอดทนจนได้เงินก้อนหนึ่ง นำไปลงทุนซื้อสวนใหญ่ปลูกมะขามและผลไม้อื่น ๆ กิจการดีขึ้นตามลำดับ เมื่อรู้ว่าเพื่อนของตนไม่มีงานทำ โกย้งก็บอกให้โกผงไปทำงานกับตน โกผงทำงานที่ใหม่ นอกจากไม่ได้เปลี่ยนนิสัยทำงานวันหยุดสองวันแล้ว ยังแย่กว่าเดิม หยุดงานนานครั้งละหลาย ๆ วัน เมื่อโกย้งถามว่าทำไมเขาไม่ทำงาน โกผงตอบว่า "แกรวยแล้ว ทำไมต้องทำงานหนักอีก ไม่จำเป็นต้องทำงานก็อยู่สบายไปตลอดชีวิตได้" โกย้งสังเกตเห็นเพื่อนของตนเปลี่ยนไปเช่นนั้น ก็มิได้ว่ากล่าวแต่ประการใด บอกเพื่อนว่า "ถ้าเช่นนั้น ฉันจะให้แกไปทำงานง่าย ๆ " โกผงถามว่า "งานอะไร" "รูดใบมะขามออกจากต้น เริ่มจากต้นเล็กก่อน" โกผงรับปากด้วยความยินดีที่ได้ทำงานเบาสบายกว่าเดิม โกผงรูดใบมะขามออกหมดต้นในสองสามวัน ไม่นานต้นมะขามนั้นก็เฉาตาย โกผง รูดใบไม้จากต้นใหม่ต่อไป ครั้งนี้ใช้เวลารูดนานขึ้นเป็นอาทิตย์ เพราะเป็นต้นขนาดกลาง มะขามต้นนั้นไม่ตาย แต่ก็ใช้เวลาฟื้นตัวนานหลายอาทิตย์ เมื่อรูดใบหมดต้น โกผงก็ไปรูดใบจากต้นมะขามใหญ่ ครั้งนี้กินเวลานานเป็นเดือนก็ไม่หมดสักที เพราะเมื่อรูดใบหมดไปส่วนหนึ่ง ต้นมะขามก็ผลิใบใหม่ออกมา โกผงรู้สึกเหนื่อยจึงนั่งพักที่โคนต้นมะขาม สายตามองดูใบไม้ที่ถูกรูดร่วงโรยรายบนพื้น เขานั่งคิดว่า ทำไมจึงไม่สามารถรูดใบไม้ทั้งหมดลงมาได้ ทั้ง ๆ ที่สองต้นแรกใช้เวลาเพียงไม่นาน เขานึกถึงตัวเองที่ทำงานวันเว้นวัน เงินหมดอย่างรวดเร็ว คนที่ทำงานหนักได้เงินทองมาสะสมมากมาย ก็เหมือนมะขามใหญ่ รูดใบไม้ออกไปเท่าใดก็ไม่มีวันหมด ส่วนคนที่ขี้เกียจทำงานเช่นเขา มีเงินทองเล็กน้อย รูดใบไม้ไม่กี่วันก็หมดเกลี้ยง ไม่นานก็เฉาตายไป เขารู้แล้วว่าโกย้งมอบงานนี้ให้เขาทำเพื่อให้เขารู้จักคิด เขารู้สึกละอายใจ โกผงกลับไปหาโกย้ง ขอทำงานที่ยากขึ้น คราวนี้เขาทำงานทุกวัน และไม่นานก็มีฐานะที่ร่ำรวย ยืนหยัดได้เหมือนมะขามใหญ่ต้นนั้น
กำจัด คงหนู
ผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี เขต๑
