ขอเพียงครั้งเห็นครูรื่นชื่นอุรา ศิษย์ก็ยิ้มทั้งน้ำตาด้วยภิรมย์

          

 

          แด่คุณครูที่รัก...                    ศิษย์รู้จักอ่านเขียนเพียรศึกษา
เพราะมีครูนำทางสร้างปัญญา              บ่มวิชาก่อเกื้อช่วยเหลือตน
จากเริ่มแรกหัดอ่าน-เขียนเพียรความรู้     มีเพียงครูคือตำราได้ฝึกฝน
ศิษย์มิอาจรู้ซึ้งถึงกมล                        ว่าที่ตนเพียรไปอะไรกัน
เหมือนเส้นทางมืดมิดสนิทแน่              มิเห็นแม้แสงสว่างของทางฝัน
แต่วันหนึ่งเหมือนพบแสงสุริยัน             ส่องสว่างกลางฝันอันเรืองรอง
เมื่อรู้จักคำว่า “ ครู ” คือผู้สร้าง             จึงรู้จักหนทางสายที่สอง
คือ ดี  ชั่ว  ผิด  ถูก ตามครรลอง            ให้ศิษย์ปองค้นหากล้าก้าวเดิน
เดิน   เดิน  ไปหาใช่ไม่เมื่อยล้า             ดุ่ม  ดุ่ม  หน้าหาใช่ไม่ห่างเหิน
เดา  เดา   ไปหาใช่จักเพลิดเพลิน          จึง  ดุ่ม  เดิน   เดาไปตามเวลา

        แด่คุณครูที่รัก...                        ศิษย์ประจักษ์รู้ซึ้งถึงคุณค่า
ที่ครูสั่งเตือนสอนแต่ก่อนมา                  แท้ครูปรารถนาศิษย์ได้ดี
บนสังเวียนนักสู้ต้องรู้หลีก                    มีปัญญาดั่งปีกของปักษี
ต้องรู้ชนดั่งคนมีเสรี                            ต้องรู้ที่นอบน้อมผ่อนกายา
ครูจึงเป็นผู้ให้ชีวิตใหม่                         เติมเต็มใจที่ขาดสมปรารถนา
มิใช่เพียงให้ความรู้วิทยา                       แต่เป็นผู้เสริมค่าวิชาคน

        แด่คุณครูที่รัก...                      ศิษย์ตระหนักรู้ซึ้งถึงเหตุผล
ว่าครูรักท่วมท้นดวงกมล                    ศิษย์จึงยลหน้าครูอยู่มิวาย
ขอประทับไออุ่นกรุ่นในจิต                  ขอเพียงศิษย์สัมผัสมือสื่อความหมาย
เพียงได้พรอดกอดรักแอบไว้แนบกาย     ก็ผ่อนคลายหายโศกศัลย์อันรำพึง
ใจสะทกอกสะท้านเมื่อกาลเปลี่ยน        คราเกษียณครบวาระใกล้มาถึง
ภายในจิตศิษย์สั่นหวั่นคะนึง               กลัวคิดถึงคุณครูผู้ห่างไกล
จึงขอทำวันนี้ดีที่สุด                          อยากรีบรุดกระซิบรักอันสดใส
อยากดูแลประคองขวัญถนอมใจ           คอยรับใช้ตอบแทนคุณหนุนบูชา
แม้นศิษย์พลั้งพลาดไปอภัยด้วย           เพียงอยากช่วยให้ครูสุขตามประสา
ขอเพียงครั้งเห็นครูรื่นชื่นอุรา               ศิษย์ก็ยิ้มทั้งน้ำตาด้วยภิรมย์...