เมื่อเลยวันผ่านวัยไร้ความหวัง ลืมความหลังหม่นมัวหารั้วใหม่ .........
“รั้ว”
คนร่อนเร่เซซังหวังมีบ้าน
ตรากตรำงานนานนักจักได้สม
หนังมือหนาหนังหน้ากร้านผ่านแดดลม
จึงชื่นชมบ้านหลังงามเป็นความจริง
บ้านขาดรั้วขาดความงามสง่า
ใจเหมือนว่าหวั่นหวาดขาดบางสิ่ง
เมื่อมีรั้วล้อมภัยไออุ่นอิง
ชีวิตยิ่งสุขสันติ์ตามครรลอง
มาวันหนึ่งรั้วปิดสนิทแน่น
กั้นเขตแดน “ออก-เข้า” แก่เจ้าของ
รั้วเคยงามปรามภัยที่หมายปอง
ใยลำพองครองเรือนเหมือนบ้านตัว
หลงความเด่นเป็นสง่าน่าเกรงขาม
หน้าที่ยามลามไหลเป็นไปทั่ว
หรือคงลืมคนแลเพียงแค่รั้ว
ทะนงตัวปิดประตูสู้นายตน
จึงเกิดเป็นปัญหาน่าสงสัย
เพื่อท้าให้หาเลศหาเหตุผล
เพื่อท้าทายปัญญาประชาชน
ว่าใครควรเป็นคนเบื้องบนใคร
เมื่อเลยวันผ่านวัยไร้ความหวัง
ลืมความหลังหม่นมัวหารั้วใหม่
รั้วคุณธรรมน้ำมิตรรั้วจิตใจ
เพื่อป้องภัยพาลชั่วจากตัวเอง
โสภณ เปียสนิท***ตีพิมพ์ในมติชนรายสัปดาห์ วันที่ 14 กรกฏาคม 2535
39/3 เขาพิทักษ์ หัวหิน ประจวบคีรีขันธ์ 77110
รั้วสำคัญมากๆ ครับ
ผมดีใจ ในปีที่เป็นมงคลนี้ ผมได้มีโอกาสสร้างรั้ว(สวย) ให้โรงเรียน ใกล้จะแล้วเสร็จแล้วครับ
รั้ว นึกถึง สมัยลงพท. ร.ร.เมืองลาว ไร้รั้ว จนน้องวัว ควาย สนใจอยากเข้ามาเรียนรู้ด้วยเลยค่ะ :)
คงต้องมีลั้วที่กันน้ำเข้าบ้านได้ด้วยนะครับสมัยนี้
รั้วจิต รั้วใจ ในยามหม่น
ต้องการใครสักคนมาเสริมแกร่ง
ถึงรั้วบ้านทานทนไม่พ้นแรง
ของลมแห่ง พายุฝน อุทกภัย
แต่รั้วจิต รั้วใจที่ว่านี้
แกร่งเต็มที่หากคนเรารู้จักให้
มอบความรัก ความเมตตาใจส่งใจ
คราเมื่อไทยไหวหวั่นคงมั่นคง
รั้วบ้านสวยดีเนาะท่านอาจารย์ แต่รั้วบ้านคุณมะเดื่อรกดีจัง
•เพียงสายลมพัดผ่านสะท้านหนาว
•เพียงชั่วคราวร้าวรานถึงปานไหน
•ยามโลกร้างอย่างนี้ไม่มีใคร
•จะหนาวในใจเหน็บยิ่งเจ็บนาน เอย
ชอบกลอนบทนี้ของครูใหญ่มากครับ
สร้างให้โรงเรียนถือว่าได้บุญ
ทุกข์โศกโรคภัยอันตรายใดใด
ไม่อาจกล้ำกรายได้
ในชาตินี้และชาติต่อไป ครับผม
สวัสดีครับ จากคนไม่มีบ้าน
*** รำลึกถึง...บุญคุณรั้วของชาติค่ะ ***
เป็น "รั้ว" ที่งดงาม ครับผมท่านอาจารย์ กั้น "เขตแดน" แต่ไม่กั้น "เขตใจ" ขอบพระคุณในการแบ่งปันความงดงามทั้งบทกวี และภาพประกอบครับผม ^_^
รั้วสีขาวสวยค่ะ
บ้านต้องมีรั้ว
เพื่อบอกอาณาเขตและความเรียบร้อย
ขอบคุณค่่ะคุณธรรมไว้ล้อมใจตัวเอง
ที่นำภาพดอกไม้ไฟ อย่างสวยงามอย่างยิ่งมาให้ชมกัน