จากการทำงาน KM และ R2R ผมได้รับรู้และมองเห็นปัจจัยเสี่ยง ที่มหาวิทยาลัยมีส่วนทำร้ายสังคมโดย ไม่รู้ตัว
ทำร้ายโดยเข้าไปถ่ายทอดความรู้ที่ตนไม่รู้จริง
ตามปกติคนมักเชื่อถือว่าอาจารย์มหาวิทยาลัยเป็นผู้ทรงความรู้ ยิ่งเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียง คนก็ยิ่งเชื่อถือ หากอาจารย์ของมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงจัดกิจกรรมถ่ายทอดความรู้ที่ตนไม่รู้จริง และถ่ายทอด ความรู้แบบตื้นๆ หรือผิดๆ ถูกๆ ก็จะยิ่งก่อความเสียหายได้มากยิ่งขึ้น
จึงเกิดประเด็นว่า นี่คือความเสี่ยงอย่างหนึ่งของมหาวิทยาลัย และมหาวิทยาลัยจะป้องกันความเสี่ยงนี้ อย่างไร
ทำอย่างไรมหาวิทยาลัยจะไม่มีอาจารย์ที่มีความรู้ครึ่งๆ กลางๆ หรือไม่รู้จริง แต่คิดว่าตนรู้จริง และเอาความรู้ผิดๆ ถูกๆ ไปเผยแพร่ โดยที่บางครั้งเป็นการเผยแพร่แบบหาผลประโยชน์ คือจัดการอบรมแบบหาเงิน และผู้จ่ายเงินเข้ารับการอบรมตกเป็นเหยื่อ
ร่องรอยของอาจารย์แบบนี้คือ ไม่ได้ทำงานวิจัยหรืองานพัฒนาเรื่องนั้น แต่เห็นว่าเรื่องนั้นกำลังอยู่ใน กระแส จึงเข้าไปค้นคว้าจากเอกสาร แล้วนำไปจัดการฝึกอบรม
ในเรื่อง KM และ R2R ผมได้เห็นปรากฏการณ์เช่นนี้ชัดเจน จึงได้ความคิดว่านี่คือความเสี่ยงของ มหาวิทยาลัย ที่จะต้องพิจารณาจัด risk management
เสี่ยงแบบนี้น่าจะเรียกว่า "รู้ทุกเรื่อง ยกเว้น เรื่องที่รู้จริง" กระมังครับ
- เห็นด้วยกับ ท่านอาจารย์อย่างมากมากค่ะ
- สถาบันอุดมศึกษา น่าจะย้อนกลับไปทบทวน "คุณสมบัติของอาจารย์มหาวิทยาลัย" ทั้งในลักษณะของ รูปธรรม และ นามธรรม
- และย้อนไปถึง "จริยธรรมทางวิชาการ" ที่ต้องให้วัคซีนกันเป็นระยะ
- ข้อสังเกตุ อีกอย่างคือ / กลยุทธ์การสื่อสาร ถูกนำมาใช้เป็นเครื่องมือ ในหลากหลายรูปแบบ..
- ท้ายที่สุด อาจารย์ในมหาวิทยาลัยทุกท่าน คงต้องหันกลับมามองตนเอง อย่างมีสติ ว่าทำสิ่งใดอยู่ทุกขณะจิต และจะส่งผลต่ออะไร อย่างไร ในอนาคต ....
- หลีกเลี่ยงไม่ได้ ในสถาบันอุดมศึกษาเอกชน ที่มีฐานรากมาจาก "ธุรกิจ"
- "ธุรกิจ กับ จริยธรรมทางวิชาการ" เป็นเรื่อง คิดยากอยู่ไม่น้อย