ครูมองไม่เห็นความผิดของตัวแต่มองเห็นที่เด้กทำไม่ถูกเลยดุเด็กๆ

          เช้าวันอังคารในภาคเรียนที่สองสัปดาห์หนึ่ง คุณครูจ.ซึ่งสว.(ผู้สูงวัย)ได้สอนลูกศิษย์ตัวน้อยว่าด้วยเรื่องหมาโดยได้เล่าถึงการดูแล เลี้ยงดู การให้ความรัก การดูแลสุขภาพการฝึกให้หมาทำกิจกรรมต่าง ๆซึ่งก่อนจะสอนคุณครูต้องเขียนวันวันที่เดือนพศ.ไว้บนกระดานเพื่อให้เด็กได้รู้ว่าวันนี้เป็นวันอะไรวันที่เดือนพศ.อะไรเพราะเด็กยังอยู่ชั้นป.1ยังต้องบอกวันที่ให้รู้จัก วันนี้ขณะที่คุณครูเขียนคำว่าวันอังในใจครูกำลังคิดเรื่องหมาอยู่ว่าจะสอนนักเรียนเกี่ยวกับหมาด้วยเรื่องอะไรบ้าง ด้วยคิดถึงหมาอยู่พลันคุณครูก็เลยเขียนบนกระดานว่าวันอังหมา วันที่....เดือน....พศ.  แล้วก็เล่าเรื่องเกี่ยวกับหมาให้นักเรียนฟังเสร็จแล้วก็มอบงานให้เด็กทำโดยให้เด็กเขียนเล่าเรื่องหมาที่นักเรียนรู้จักมาส่งคุณครู ให้งานเด็กแล้วคุณครูก็ไปนั่งอยู่หลังห้องจึงมองไม่เห็นกระดาน เมื่อเด็กทำงานเสร็จแล้วก็เอาไปให้คุณครูตรวจ ปรากฏว่าเด็กชายพากันเขียนวันอังหมากันทุกคน แต่เด็กหญิงเขียนวันอังคาร คุณครูก็ให้นึกโมโหจึงดุนักเรียนชายไปว่าทำไมจึงเขียนอย่างนี้ ดุเด็กแล้วเดินไปหน้าห้องจึงได้เห็นบนกระดานตัวเองเขียนไว้ว่าวันอังหมา จึงได้ไปถามนักเรียนหญิงว่าทำไมไม่บอกครูล่ะเด็กบอกว่าหนูไม่ได้เขียนตามครูหนูเขียนเอง  แต่เด็กนักเรียนชายเขาเขียนตามคุณครูเขาจึงเขียนวันอังหมา

          นี่แหละหนาสว.ทั้งหลายมักจะหลงลืมอย่างนี้หละอีกทั้งสายตาก็ฝ้าฟางด้วย แล้วคุณครูสว.ท่านนี้ทำไมทำได้ดุเด็กแล้ว พอเห็นความพลาดของตัวกลับทำเฉย ไม่ยอมขอโทษเด็กเลยสว.หนอสว.ทำไมทำได้

             ท่านละเคยลืมตัวใจลอยทำผิดพลาดอย่างนี้บ้างไหมคะ

              ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ