บรรยากาศการเรียนการสอนตอนเปิดภาคเรียนใหม่หลังประสบภัยน้ำท่วม

     6 ธ.ค. เปิดเรียนวันแรกของโรงเรียนที่ถูกน้ำท่วมใน กทม. เย็นวันนั้น มีครูสอนคณิตศาสตร์ชั้น ม.5 ในโรงเรียนสตรีแห่งหนึ่ง เล่าถึงบรรยากาศการเรียนการสอนตอนหนึ่งให้ผมฟังว่า
     ...ชั่วโมงแรกหลังจากทักทาย ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบถึงการประสบอุทกภัย ตลอดจนชีวิตความเป็นอยู่กันตามธรรมเนียมแล้ว ก็เข้าสู่ช่วงเวลาของการสอน โดยพยายามทบทวนความรู้เดิมที่เคยเรียนมาก่อนปิดภาคเรียน เพื่อให้สามารถเชื่อมเข้าสู่ความรู้ใหม่ได้
      คุณครูจำได้ว่าตอนที่สอนครั้งก่อนนักเรียนทั้งห้องต่างเข้าใจ  ทำโจทย์เลขได้กันทั้งห้อง  แต่วันนี้ถามโจทย์ปัญหาเรื่องเดิมกลับไม่มีใครตอบได้สักคน  ถามไปถามมาก็ทราบความจริงว่า  ตลอดเวลาหลังปิดเทอม จนถึงปิดน้ำท่วม ร่วมสองเดือน  ปิดแล้วปิดเลย ไม่มีใครเปิดสมองอ่านหนังสือทบทวนบทเรียนกันเลย
      ครูรู้สึกขำๆในธรรมชาติของเด็ก จะโกรธก็โกรธไม่ลง  เลยหยุดยืนนิ่งพักหนึ่ง  เด็กๆต่างมองอากัปกิริยาครู ด้วยเกรงว่าครูจะโกรธ  แต่ผิดคาด  ครูกลับยิ้มและกล่าวขึ้นมาอย่างเป็นงานเป็นการว่า
      "วันนี้ครูเกิดความคิดใหม่ว่า จะเสนอกระทรวงศึกษาฯให้มีนโยบายการเข้าเรียนของนักเรียนเสียใหม่  โดยให้เริ่มเข้าเรียนเมื่อตอนอายุ 16 ปี"
      เด็กๆทั้งห้องร้องขึ้นพร้อมกัน  "โอ้โห..."  มีเด็กคนหนึ่งถามด้วยความสงสัย
      "แล้วก่อนหน้านั้นจะให้พวกหนูทำอะไรกันล่ะ"
      "ก็เรียนรู้ธรรมชาติกันไป  ให้อิ่มหนำสำราญใจ  ใครอยากมีแฟนก็มีกันไป อยากเล่นเน็ตก็เล่นกันไปให้หนำใจ อย่ากทำอะไรก็ทำกันได้อย่างเต็มที่ ให้มันสุดๆไปเลย"
       มีเด็กคนหนึ่งถามขึ้นอีก 
      "แล้วถ้าเล่นจนเบื่อแล้วจะทำอะไรต่อล่ะคะ"  ครูก็สวนกลับทันควัน
      "ไม่มีอะไรจะทำก็แก้ผ้าวิ่งเล่นก็ได้ "  เท่านั้นเองนักเรียนทั้งห้องก็หัวเราะกันครืน  
       "ทำไมล่ะครู" เด็กคนหนึ่งถามด้วยความสงสัยในความคิดของครู  ครูจึงขยายความให้ฟัง       
       "เรียนมาตั้งแต่เด็กกับเรียนตอนอายุ 16 ปี ก็ไม่เห็นจะแตกต่างกัน เรียนไปก็ลืมกันหมด เสียเวลาเปล่าๆ  มาเรียนตอนอายุ 16 เรียนอีกปีหนึ่งก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยเลย ไม่ดีเหรอ"
        เด็กๆต่างนั่งฟังด้วยตาเป็นประกาย ดูประหนึ่งว่าจะเห็นดีด้วยปานนั้น