“ บนเส้นทางลุ้นระทึก .....กับความห่วงใย .....ที่เกี่ยวเนื่อง ”

แม้เวลาจะผ่านพ้นไปเดือนกว่าแล้วก็ตาม ...แต่ความรู้สึกลุ้นระทึกยังฝังแน่นไม่เลือนลางไปจากใจ........

ช่วงวันที่ 14- 24 ตุลาคม 2554 ใช้เวลาส่วนใหญ่ในการเพิ่มพูนความรู้-ประสบการณ์ด้านภาษาญี่ปุ่น อยู่กทม. ....ติดตามข่าวสาร-ตรวจสอบสภาวะเรื่องน้ำท่วมแทบทุกช่วงเวลา-นาที อย่างใจจดจ่อ..... ด้วยความรู้สึกกังวล- อึดอัด และเครียดตามเหล่าผู้ประสบอุทุกภัย ...ทั้งๆที่ตนเองไม่อยู่ในข่ายที่ได้รับความเดือดร้อนใดๆ เลยก็ตาม

กังวลและอึดอัดที่ไม่สามารถตรวจสอบข้อมูลได้ ......ไม่รู้ข้อเท็จ-จริงเป็นเช่นไร......

เครียดเพราะเป็นห่วงสวัสดิภาพความเป็นอยู่ของพี่น้องร่วมชาติ ห่วงใยสถานภาพของชนชั้นบางอาชีพที่ทำงานอยู่ในโรงงาน และชนชั้นที่ยังชีพจากงานรับจ้างรายวัน



“ เฮ้ย...น้ำท่วมหรือเปล่า ”     โทรฯ ถามน้องชายที่มีบ้านอยู่เขตราชพฤกษ์อย่างเป็นห่วง ช่วงแรกเริ่มที่น้ำเริ่มไหลเข้ากรุง

“ ไม่ท่วมหรอก....แถบนี้สูงออก ” เจ้าน้องชายตอบอย่างเชื่อมั่น

ติดตามโทรฯถามอีก...เป็นครั้งที่ 2 เมื่อเวลาผ่านมาอีก 1 วัน

“ ดูข่าวบ้างหรือเปล่า น้ำท่วมเขตนั้นแน่นอนเลย...มัวใจเย็นอยู่ได้ ”
　　　
“ ท่วมอะไรกัน.....หากท่วมจริง..คงไม่เกินตาตุ่มเท้า ” เจ้าน้องชายกวนเล่นอย่างเห็นขำ

ผ่านเลยมาได้ 2 วัน...จึงโทรฯถามใหม่ ด้วยสงสัยใคร่รู้ ปนความห่วงใย

“ ถามจริง..... น้ำไม่ท่วมแน่เหรอ..แถบนั้นมันท่วมนี่นา    ”

“ ก็ท่วมน่ะซิ...ตอนนี้อยู่กำแพงเพชร  ” น้องชายตอบกลับอย่างอารมณ์ดีเพราะทำใจได้   แม้ว่าระดับน้ำเมตรครึ่งจะสร้างความเสียหายให้ข้าวของ-เครื่องใช้....แบบไม่ทันระวัง..ก็ตาม.... สงสัยจะเชื่อคำกล่าวที่ว่า “ เอาอยู่ ”




ระดับน้ำแม่ปิง....สูงมาก เอ่อล้นไหลเข้าท่วมพื้นที่ต่ำในซอยริมฝั่งแม่น้ำ...ในเขตเมืองกำแพงเพชร...แต่เสียหายไม่มากนัก

น้องชายเล่าว่า....เช้าขึ้น....ปิดบ้านขับรถออกมาทำงานโดยไม่ได้นำสิ่งของ   ใดๆ ออกมาแม้แต่ชิ้นเดียว และไม่สามารถขับรถฝ่าน้ำเข้าบ้านได้   ไม่มีเสื้อผ้าจะใส่ต้องไปหาซื้อใหม่หมด   แถมยังกล่าวสัพยอก.... ให้ผู้เขียนหาเบอร์โทรฯศูนย์อพยพ เพื่อแจ้งความประสงค์ไปพักพิง ชั่วคราว....ระหว่างที่หารถกลับกำแพงเพชรไม่ได้





26 ตุลาคม 2554   วันแรกของการเปิดเรียนสำหรับเด็กๆ   แต่ปิดต่อตามมติของคณะรัฐมนตรีฯ อีกหลายวัน   เมื่อได้รับโทรศัพท์แจ้งจากคนสนิทเกี่ยวกับปัญหาเรื่องทำกุญแจรถหาย โดยจอดรถทิ้งไว้ที่ ลานจอดรถกลางแจ้งเขตสยาม     จึงรีบขับรถเข้ากรุงเทพฯ ในช่วงบ่าย เพื่อหาทางแก้ไขอย่างเร่งด่วน



ข่าวคราวเรื่องน้ำไหลทะลักเข้าท่วมหลายเขตของกรุงเทพฯ อย่างต่อเนื่องส่งผลให้จิตใจไม่เป็นสุข หากน้ำท่วมรถ   คงเสียหายหลายหมื่นบาท แม้จะมั่นใจว่าน้ำคงไม่ท่วมเขตดุสิต หรือบางซอยในเขตประดิพัทธ์สะพานควาย แต่ใครสามารถรับประกันได้    ขับผ่านถนนบางช่วงที่น้ำเริ่มเอ่อท่วม .... ด้วยใจกังวล


เส้นทางหลบหลีกน้ำจาก กำแพงเพชร- ขาณุวรลักษณบุรี -ลาดยาว- บ้านไร่(อุทัยธานี) สุพรรณบุรี (อู่ทอง) นครปฐม- กรุงเทพฯ

เมื่อแก้ปัญหาเรื่องการนำรถออกมาจากที่จอดรถเขตสยามได้ ช่วงเที่ยงคืนกว่า...   จึงตัดสินใจที่จะขับรถคันนี้กลับไปบ้านที่กำแพงเพชรด้วย

ได้รับโทรศัพท์จากญาติๆ ที่กระหน่ำโทรฯ ด้วยความเป็นห่วง ทั้งๆที่อยากพักผ่อนสัก 4-5 ชั่วโมง ที่กรุงเทพฯ แต่เพื่อความสบายใจทั้งฝ่ายญาติและฝ่ายตนเอง จึงต้องขับรถออกจาก กทม. คนละคันในเวลาดึกสงัด ....   แสงไฟที่สาดส่องบนถนนหลายสายของช่วงเวลา 03.00 น. ค่อนข้างมืดสลัว จอดรถมองแผนที่บนป้ายเหนือศรีษะ เพื่อหาเส้นทางไปขึ้นสะพานพระราม 8 ด้วยใจระทึก ....เนื่องจากสะพานพระราม 8 เชื่อมต่อถนนลอยฟ้าไปลงถนนราชชนนีได้โดยไม่ต้องลุยน้ำท่วมขังบนถนนปิ่นเกล้า

ขับรถไปเรื่อยๆ บนเส้นทางที่มืดสนิท มองเห็นป้ายบอกเขตบางขุนพรหมอยู่ชิดใกล้กับทางขึ้นเนินที่มองคล้ายกับเป็นสะพาน โชคดีที่มีรถวิ่งบนถนนเพียงแค่ 2 คัน(พวกเดียวกัน) จึงจอดรถคร่อมทางที่แยกออกเป็น 2 สายเพื่อตัดสินใจว่าจะไปทางไหนดี เนื่องจากไม่เคยขับรถขึ้นสะพานพระราม 8 จึงไม่รู้จักเส้นทางขึ้น ตอนขับรถเข้ากรุงเทพฯ แม้จะวิ่งบนสะพานพระราม 8 มาลงแถบนี้ แต่ถนนช่วงพลบค่ำเกือบ 2 ทุ่มมืดมากและแยกทางลงกับทางขึ้น ประกอบกับต้องเร่งรีบไปแถวสยามฯ จึงมองไม่เห็นจุดสังเกตใดๆ

ในที่สุดก็เลือกที่จะหักพวงมาลัยไปด้านขวาเพราะเป็นทางขึ้นเนิน น่าจะเป็นทางขึ้นสะพาน....ตามจุดมุ่งหมาย...ขับรถไปพลาง....ใจลุ้นระทึกเต้นโครมครามไปพลาง ...ใช่แล้ว....นี่คือสะพาน...แต่เป็นสะพานไปที่ไหน สรุปแล้วทางที่ขับอยู่นี่ เป็นทางขึ้นหรือทางลงกันแน่ .....โอ๊ย...ตื่นเต้นจนแทบจะเหยียบคันเร่งไม่ไหว ...

สุดท้ายก็มองเห็นป้ายเตี้ยๆ เขียนกำกับความเร็วที่ 30 ติดไว้ข้างทาง   ....โล่งใจว่าต้องเป็นทางขึ้นแน่นอน....จึงขับไปเรื่อยๆ และเริ่มมองเห็นรถหลายคันจอดเรียงรายหนีน้ำอยู่บนสะพานแห่งนี้ .....ภาพสองข้างทางค่อยๆยืนยัน ว่านี่คือสะพานพระราม 8 อย่างแน่แท้ .....จึงขับรถมุ่งตรงไปด้านหน้าอย่างสบายใจ



                                               ภาพจาก Google


บางช่วงของถนนสายพุทธมณฑล.....มีน้ำท่วมขังประมาณครึ่งล้อ .....หลบหลีกและผ่อนความเร็วเป็นระยะๆ
เมื่อรถวิ่งเข้าเขตนครปฐม จึงต่อโทรศัพท์ไปถึงผู้ขับรถอีกคันหนึ่งที่วิ่งตามหลังมา “....ไม่ไหวแล้วนะ....ตาจะติดกันแล้ว…ทั้งเหนื่อยและเพลียเต็มทน ...เดินทางอยู่บนรถมากว่า 13 ชั่วโมง    เครียดด้วย... เปิดโรงแรมที่นครปฐมนอนพักดีกว่า ”


โรงแรมแห่งนี้เป็นที่พักพิงของผู้คนที่หนีน้ำท่วมขังมาจากกรุงเทพฯเป็นส่วนใหญ่.....ผู้คนหลากหลายอาชีพที่มีเงินจ่ายค่าที่พักต่างมาเช่าอยู่เป็นสัปดาห์แล้ว...... และหลายคนคงใช้เป็นแหล่งพักพิงต่อเนื่องอีกหลายสัปดาห์

                                 ทุ่งนาเขียวใส....ในเขตสุพรรณฯ ห่างไกลจากปัญหาอุทกภัย

ชาวไทยหลายหมื่นคนต้องต่อสู้กับวิกกฤตน้ำท่วมอย่างแสนสาหัส วิกกฤตศรัทธาอย่างแสนเข็ญ ต่อจากนี้ไป คงต้องเผชิญกับวิกกฤตเศรษฐกิจ อย่างแสนลำเค็ญ ขอแสดงความเสียใจกับผู้สูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักยิ่งกว่า 668 คน    และขอให้กำลังใจกับบุคคลที่ได้รับความเสียหายด้านที่อยู่อาศัย ทรัพย์สิน หรือ หน้าที่การงาน ให้สามารถแก้ไขผ่านพ้นไปได้ด้วยดี

     ขอขอบคุณผู้เข้ามาเยี่ยมชมบันทึก  “ บนเส้นทางลุ้นระทึก .....กับความห่วงใย .....ที่เกี่ยวเนื่อง   ” ทุกท่านนะคะ ....





( ขอฝากภาพล้อเลียนจากแหล่งต่างๆ มาแบ่งปันเพื่อคลายเครียด.....บางภาพแฝงข้อคิด...บางภาพสะท้อนให้เห็นมุมมองที่น่าคิด )