เมื่อถึงวัน กำหนด รับบทพ่อน้ำตาคลอ ตื้นตัน ทั้งหวั่นไหวเพราะมีลูก เป็นโซ่ทอง คล้องหัวใจเราจึงได้ เป็นพ่อคน จนวันนี้ดีใจอย่าง สุดซึ้ งซึ่งตระหนักร้อยความรัก เทใจ ให้เต็มที่เฝ้าถนอม กล่อมเกลี้ยง เลี้ยงชีวีให้ลูกมี พัฒนาการ ทุกด้านไปเรารักลูก ผูกพัน กันเพียงนี้แล้ววันที่ พ่อมีเรา เล่าไฉนคงรักเรา เหมือนเรารัก ปักดวงใจอุ้มชูไว้ แนบขวัญ นิรันดรคิดถึงพ่อ ทันที ที่มีลูกเราทำถูก หรือไม่ ในกาลก่อนปล่อยให้ท่าน ห่วงหา ห่วงอาวรณ์เมื่อยามจร จากไป อยู่ไกลตาอยากขอเตือน เพื่อนน้องพี่ ที่มีพ่ออย่ามัวรอ ผลัดวัน กันเลยหนาเรารักลูก ห่วงลูก ทุกเวลาจงรู้ว่า พ่อก็เป็น เหมือนเช่นเรารีบกลับบ้าน กราบพ่อ ที่รออยู่อย่าเหมือนผู้ เขียนกลอน นี้สอนเล่าเพราะเคยผิด พลาดพลั้ง ครั้งยังเยาว์ต้องนั่งเศร้า จุดธูป กอดรูปพ่อ
ขอบคุณท่าน ที่เข้ามาอ่าน ติ ชมเสนอแนะวิจารณ์ให้ข้อคิดดีๆกลับมาบ้างซิ
วันนี้ได้รับเมลจาก พยนต์ เปียสนิท บอกว่าเป็นลูกเจ้าเหม่ง
ให้แต่ง "อินทรวิเชียรฉันท์" ให้ครู ให้หน่อย เลยมั่วไป
ได้ความว่า.......................
ประพันธ์อินทรวิเชียรฉันท์ให้คุณครู
แต่งกวีซิใช่ยาก จะริพากจะเพียรเอา
ขีดเขียนริเรียนเล่า ขณะเราลิขิตการ
คุณครูจะมอบหมาย “สมชาย” สิเชี่ยวชาญ
ฝึกฝนและทนทาน ทิววารผะผ่านไป
หวังครูจะเมตตา ปรารถนาจะจับใจ
ดำรง ณ หทัย สถิตในนิรันดร.......
มันเรียนที่ไหนหว่า.....