เขาเป็นบุตรหลานของชาวชนบท เหมือนผม เหมือนท่านผู้อ่าน แต่ว่าปณิธานอันยิ่งใหญ่ และการลงมือปฏิบัติอย่างจริงจัง ทำให้เขากลายเป็นมหาบุรุษแห่งโลก

29 พฤศจิกายน 2554

คณะของเราชาวบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ วิทยาเขตวังไกล 43 ชีวิต ตื่นลืมตากันตั้งแต่ 1.00 น. ของวันนี้ นับว่าเป็นการตื่นหลังเริ่มวันได้เพียงชั่วโมงเดียว เพื่อเตรียมตัวเดินทางไกล เพื่อทัศนศึกษาจังหวัดเชียงราย เหนือสุดยอดในสยาม โดยหัวเรือใหญ่ รองคณบดี ผศ. นภาพร นาคทิม กำหนดนโยบายเเละหาเงิน โดยมอบให้ มัคคุเทศก์มือชั้นครู เพราะเป็นผู้สอนวิชา Tourism มาเป็นเวลายาวนาน "ปุ๊กกี้ทัวร์" แถมมีดีกรีเป็นลูกชาวเหนือ อำเภอสารภี เชียงใหม่ โดยกำเนิด ติดต่อประสานงานบริษัททัวร์ที่เชียงราย 

 

 

2.00 น. ทุกคนไม่ว่าเด็กเล็กสุด 4 ขวบ ไปจนถึงผู้อาวุโสสูงสุดในการเดินทาง 50 ขวบปีพอดี ขึ้นรถบัสคันใหญ่ออกเดินทาง 5.00 น. ถึงสนามบินสุวรรณภูมิ ซึ่งน้ำไม่ยอมท่วม (เย้ๆ) 8.10 น. TG 410 เคลื่อนตัวออกจากสนามบินช้าสง่างาม เร็วขึ้น และเร็วขึ้นจนร่อนเหินเวหา มองลงมาเห็นผืนน้ำครอบคลุม กทม. กว้างไกลสุดสายตา น่าเปลี่ยนนามว่า มหานครแห่งสายน้ำ (เน่า) 

ไม่ต้องรอนาน เพียงเครื่องบินร่อนในระดับความสูงสม่ำเสมอ ขนมปังชิ้นน้อยๆ มาพร้อมกับน้ำส้มและน้ำเปล่า เพิ่มรอยยิ้มละไมใจดีจาก "แอร์และสจ๊วต" สวยหล่อทุกคน เพราะผ่านการคัดสรร ด้านหน้าตาและรอยยิ้มมาอย่างดี

เพียงหนึ่งชั่วโมงสิบนาที เครื่องบินพาเราร่อนลงท่าอากาศยานแม่ฟ้าหลวงเชียงรายอย่างง่ายๆ ปลอดภัย (เย้ๆ รอดแล้ว) 

มัคคุเทศก์ต้อนรับคณะของเราขึ้นรถบัสใหญ่เดินหน้าสู่ "วัดแห่งศิลปะ" วัดร่องขุ่นอันเลื่องลือ ที่รังสรรค์โดย มหาบุรุษแห่งโลก เฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์ ภาพแห่งวัดร่องขุ่นสมัยสิบกว่าปีก่อนเกิดขึ้นในใจ วันนี้คงไม่เหมือนเดิมแน่นอน เพราะรู้ว่าผู้สร้างงานชิ้นนี้กินนอนอยู่ในวัด งานย่อมต้องก้าวไปข้างหน้ามากมาย จริงดั่งคาด วัดเติบโตกว่าเดิมในทุกด้าน

 

 

ผมเรียกผู้อุปถัมภ์เอกของวัดแห่งนี้ว่า "มหาบุรุษ" อย่างเต็มปาก เพราะมีเหตุผลอยู่ในใจ เขาเป็นบุตรหลานของชาวชนบท เหมือนผม เหมือนท่านผู้อ่าน แต่ว่าปณิธานอันยิ่งใหญ่ และการลงมือปฏิบัติอย่างจริงจัง ทำให้เขากลายเป็นมหาบุรุษแห่งโลก (ผมอาจเป็นคนแรกที่ยอมรับเขาในวันนี้ แต่ผมแน่ใจว่า วันหน้า ทุกคนต้องยอมรับเขาแน่ ดั่งที่ผมยอม)