อย่าหายใจทิ้งเปล่านะ หาอะไรทำให้เป็นชิ้นเป็นสองอันดีกว่ามั๊ย

        การไปทำงานในวันนี้ได้เห็นการช่วงชิงของคนเราอยู่บางอย่าง  ตามวัฒนธรรมของคนเมือง  ผมว่าเดี๋ยวนี้เราสูญเสียน้ำใจไปเยอะนะถ้าเทียบกับเมื่อก่อน  ขณะผมนั่งหลังพวงมาลัยมักเห็นรถแซงปาดหน้าแบบไม่ขอสัญญาณไฟ  ไม่ขอทาง (  ก็กูจะไปนะมึงจะทำไม )   ความเป็นคนมีมารยาทดีต้องหลบและไปช้ากว่าที่คิด  เออ...แล้วกูจะมารยาทดีทำไมวะ ( ผมคิด)  เขาไปได้เราก็ไปได้สิอย่างนั้นรึ  เพราะเราถูกทาง  มัวแต่ให้เกียรติอยู่ก็เดี๋ยวไม่ทันเวลาทำงานเท่านั้นเอง

 

        ผมลองคิดเล่น ๆ นะว่า...เวลาหายบ้างไหมละนี่...คนที่ทำเวลาหายมีนะเช่น...คนติดเกมส์เล่นพนันมันส์ ๆ จนลืมวันเวลา....คนตกหลุมพลางทางอินเทอร์เน็ตเล่นแล้วลืมไปเลื่อยเปื่อยจนหมดวันเวลาที่จะทำมาหารับประทาน...วันทั่งวันเอาแต่นั่งหน้าคอม ฯ  พอนึกขึ้นได้ซวยละตู  อันนั้นที่ตั้งใจไว้ว่าจะทำก็ยังไม่ได้ทำ  วันเวลาย่อมกลืนกินสรรพสัตว์  อย่าหายใจทิ้งเปล่านะ  หาอะไรทำให้เป็นชิ้นเป็นสองอันดีกว่ามั๊ย

 

       แง่คิด... อันที่จริงเรื่องเวลานี่  ผมว่าเราถูกสอนกันมาตั้งแต่จำความได้  แม้ไปโรงเรียนระดับประถมก็ต้องเข้าแถวเคารพธงชาติแล้ว  หรือเราไปลอกฝรั่งมาให้ทำอะไรตรงเวลา  จะทำอะไรก็ตรงเวลา  จะไปไหนก็ตรงเวลา  เขาจึงว่าวัฒนธรรมฝรั่ง  เคารพเรื่องเวลา  เวลาใครไม่รักษาเวลาสังคมเราเดี๋ยวนี้มักถูกถูกดูแคลน 

 

 แต่ในสังคมไทยเรามีงานสำคัญเราจะตรงเวลาเผง ๆๆๆ เช่น  หาฤกษ์หายามจะบวชเณร  บวชพระ  จะแต่งงาน  จะขึ้นบ้านใหม่  จะเจิมรถยนต์  ถ้าผิดเวลาก็ผิดฤกษ์หามยามดีไป  เขาจึงว่าคนไทยนี้ละตรงเวลาแท้  แต่เป็นเวลาแบบวัฒนธรรมไทย  ไม่ใช่เวลาแบบวัฒนธรรมฝรั่งนะครับแม่นบ่อเด้อ.