ช่วงนี้เองก็เป็นฤดูการเก็บเกี่ยวซึ่งทางภาคอีสานก็คงจะเก็บเกี่ยวได้ตามปกติแต่ก็เวทนาสงสารไปยังพื้นที่ยังประสบภันน้ำท่วมเก็บเกี่ยวไม่ได้ชีวิตคงลำบากกันเป็นอย่างมากอยู่อีสาน ถึงในอดีตจะกันดารคนไม่อยากอยู่แต่ทุกวันนี้สามารถเพราะปลูกได้ดีมากแถมข้าวหอมมะลิก็มีชื่อเสียงมาก
ก็เดินออกไปข้างนอกเมื่อสักครู่อากาศก็เริ่มหนาวเย็นยิ่งเราเองตัวเล็กบางก็รู้สึกหนาวเคยมีชาวบ้านถามว่าหนาวไหมก็เคยตอบว่า"หนาวไม่สู้ร้อนไม่กลัวผอมบางเวลาหนาวมันถึงกระดูก"เดินออกไปนับวัสดุก่อสร้างว่าเหลือแค่ไหนพรุ่งนี้จะได้สั่งมาทำงานให้เสร็จเพราะมันใกล้เวลาที่สมาชิกในศูนย์ฯใกล้ได้กลับบ้านทำอะไรก็ควรให้มันเสร็จอย่าให้ค้างคา
เดินดูในผลงานต่างๆในช่วงหลังพร้อมไปด้วยความหนาวเหน็บอยู่คนเดียวก็เลยนึกต่อไปว่าอีกสักระยะก็คงว่างเปล่าไม่มีสมาชิกมาทำงานกลางวันมันคงเหงาในความรู้สึกพอสมควรเวลาทำงานก็ทั้งยุ่งทั้งลำบากทั้งปวดหัวแต่พอจะได้พักมักก็รู้สึกเสียดายเวลาที่จะได้อยู่เฉยๆ
ก็คงไม่เฉยๆซะทีเดียวหรอกก็คงทำบ้างเล็กๆน้อยๆตามกำลังที่พอทำได้แต่ว่าก็คงได้ไปดูแลในการบริหารจัดการโครงการบรรพชาสามเณรรวมถึงอาจต้องดูแลไปก่อนในเวลาที่พระอาจารย์ยังไม่กลับมา
แต่วงจรชีวิตที่โลดโผนได้คิดใช้สติและปัญญา(อย่างหยาบโดยทั่วไปในชีวิต) ก็คงได้มาใช้ชีวิตเดินแบบตามจังหวะบ้างก็คงไม่รู้ว่าช่วงไหนจะได้กลับมาทำงานศูนย์สงเคราะห์ต่อ
เดินดูผลงานต่างๆมาย้อนนึกถึงอดีตมีทั้งความสุขความทุกข์ความคับแค้นใจความยินดีในการกลับไปสู่สังคมของ สมาชิกที่กลับไปเป็นคนดีของสังคมหรือการได้รู้ความคับแคบในใจคน ได้รู้ว่าการปฏิบัติเรียนรู้ในธรรมะมันเรียนได้ทุกที่ ไม่จำเป็นต้องมี ครอสนั่งนิ่งตัวตรงนั่งนับลมหายใจห้ามพูดห้ามคุยเหมือนครอสของ ฤษีมาจากทางอินเดียที่เดินทางลอยมาทางพม่า
เป็นการได้พิจารณาซึ่งใจกันไปเลยว่าแน่ไม่แน่ มองย้อนไปในอดีตผ่านมาได้อย่างไรหนอ ปัญหาที่เผชิญแสนยากก็ข้ามผ่านมาได้ แล้วอนาคตข้างหน้ายังมองไม่เห็นหรอกว่าเป็นอย่างไรแต่รู้ว่าอีกสักสิบกว่าวันก็คงมีแค่ตัวประคองตัวเองในกิจวัตรปกติเสียดายว่าชีวิตยังทำสิ่งต่างๆได้อีกมากในทุกลมหายใจแต่ทำไมต้องมารอโอกาสจากปัญหาต่างที่ผ่านเข้ามาจากชื่อเสียงหรอกๆที่คนโดยมากไปฝากไว้แต่กลับมัน
อย่างไรก็จะรอโอกาสในการกลับมาก่อสร้างอีก แต่สิ่งที่สร้างมันเป็นคนที่แฝงในวัตถุที่สร้างไม่ได้เล็งแต่ความสวยและยิ่งใหญ่ของวัตถุตรงหน้าที่มองเห็น
พ.ทินนาโภ
27 พฤศจิกายน 2554
23.40 น.
