เมื่อเช้าวานนี้เป็นวันแรกของการเปิดภาคเรียนที่ ๒ ของโรงเรียนทอสี ท่านชยสาโรจึงมีเมตตามาคุยกับนักเรียนอนุบาล เพื่อให้พวกเขารู้วิธีของการปั้นชีวิตให้งามตั้งแต่ยังอยู่ในวัยต้น ท่านขึ้นต้นง่ายๆ ว่า
ชีวิตของเราก็เหมือนดินเหนียว เราจะปั้นอย่างไรก็ได้ จะให้สวยให้งามอย่างไรก็ได้ เด็กๆ เคยปั้นดินไหม ปั้นเป็นตัวอะไรบ้าง เคยปั้นพระไหม เคยปั้นเป็นสัตว์ร้ายไหม
เพื่อนบางคนน่ารัก ลองสำรวจดูว่าความดีของเพื่อนที่เราชอบนั้นมีอยู่ในตัวเราหรือเปล่า
เพื่อนบางคนมีนิสัยที่เราไม่ชอบ ลองสำรวจดูว่าความไม่ดีที่เราไม่ชอบนั้นมีอยู่ที่ตัวเราหรือเปล่า
ถ้าเราเห็นว่าไม่มี ถามตัวเองว่าความไม่ดีนั้นอยู่ในตัวเราหรือเปล่า แล้วลองไปถามคุณพ่อคุณแม่ว่าเรามีความไม่ดีนั้นอยู่บ้างหรือเปล่า
ถ้าไม่มีก็ต้องป้องกันไว้อย่าให้มี แต่ถ้ามีก็ต้องพยายามปั้นชีวิตให้งาม เช่น เทอมที่แล้วโมโหเพื่อน เทอมนี้ก็คิดว่าจะโมโหเหมือนกันอย่างนั้นหรือเปล่า เราต้องมาคิดว่าจะทำอย่างไรให้ความไม่ดีนั้นลดน้อยลง และหายไป
ถ้าเรามีเพื่อนที่น่ารัก เรามีความดีอย่างเขาไหม ถ้ามีก็ต้องรักษาให้งอกงาม เราดูแลความดีของเราเหมือนเราดูแลต้นไม้ ต้องรักษาความดีเอาไว้แล้วทำให้งอกงาม
ถ้าไม่มี ต้องถามตัวเองว่าเราอยากจะปั้นความดีนั้นให้มีขึ้นอย่างไร ความดีที่ยังไม่มี ทำอย่างไรจึงจะมี ต้องทำ ต้องคิด ต้องพูดอย่างไร ส่วนความไม่ดีที่ยังไม่เกิดต้องก็ป้องกัน
มีคนๆ หนึ่งจะเดินทางไปเชียงใหม่แล้วจะขับรถไปทางใต้ ไปทางภูเก็ต เพื่อนบอกว่าไปไม่ได้ คนขับบอกว่าไปได้ นี่เป็นรถที่ดี รุ่นล่าสุดเลย มีแอร์ มีทีวี ดีมาก เพื่อนบอกว่าไม่ได้ จะไปเชียงใหม่ก็ต้องขับไปทางเชียงใหม่ ถึงแม้ว่ารถจะดีแค่ไหน ถ้าไปไม่ถูกทางก็ไปไม่ถึง เราจะทำอะไร ให้ขยันหมั่นเพียร ตั้งอกตั้งใจไปในทางที่ถูก
เราต้องหายใจเข้า แล้วก็หายใจออก ชีวิตเรามีทั้งสองอย่าง การหายใจเข้าทำให้เรามีความสุข การหายใจออกคือให้ความสุขกับคนอื่น คุณครู คุณพ่อคุณแม่ เพื่อน เราต้องให้ความสุขกับตัวเอง และให้ความสุขคนอื่นด้วย
สาธุ
ขอบคุณที่นำมาแลกเปลี่ยนนะคะ เป็นข้อคิดที่ดีมาก อ่านจบแล้วก็ต้องถามตัวเองว่า "เรามีความดีอะไรบ้างในตัวเรา" และ "เรามีความไม่ดีอะไรบ้างในตัวของเรา"
ชอบค่ะหายใจเข้าหรือหายใจออกต้องสุขเขาและสุขเราด้วย