อยากขอบคุณปั๊ปป๋า (พ่อ) ที่ทำให้น้องเหมยเกิดมา ถึงจะไม่ได้อยู่ด้วยกันก็ตามแต่ก็สัมผัสได้ถึงความรักที่มีต่อกัน
ก่อนอื่นต้องขอบอกว่า ไม่ได้อยู่กับพ่อแล้ว เพราะว่าพ่อกับแม่อย่าร้างกันตั้งแต่ยังจำความได้ตอนนั้นอยู่ประมาณอนุบาล 3 ก็ไม่รู้ว่าทำไมพ่อกับแม่ถึงเลิกกันแต่ก็เข้าใจและยอมรับมัน ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่เห็นหน้าพ่ออีกเลย มีแต่รูปถ่าย แม่กับยายบอกว่าน้องเหมยหน้าตาเหมือนปั๊ปป๋า(พ่อ)มากเลย หลังจากนั้นประมาณ 6 ปี ญาติของ ปั๊ปป๋า (พ่อ) ก็มาหาอยู่บ้านแล้วบอกว่าพ่อเสียชีวิตแล้ว สาเหตุคือถูกรถชน ตอนที่ได้ฟังที่ญาติของพ่อพูดก็ไม่รู้สึกอะไร ไม่เสียใจ ไม่ร้องไห้ ไม่มีอาการเศร้าโศกอะไรทั้งสิ้น เหมือนกับคนที่ไม่มีความรู้สึกอะไรเลย ก็เพราะว่าไม่ได้อยู่กับพ่อ อยู่แต่กับแม่แล้วก็ยาย ถ้าจะให้ขอโทษพ่อก็คงจะเป็น ขอโทษที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน ขอโทษที่ทุกอย่างต้องเป็นแบบนี้ ถ้าเลือกได้ชีวิตคนเราก็ต้องอยากอยู่กับคนที่เรารักหรือครอบครัวที่มีทั้ง พ่อ แม่ ลูก ไม่มีใครอยากให้พ่อแม่เลิกกันหรอก แต่ยังไงก็อยากขอบคุณปั๊ปป๋า (พ่อ) ที่ทำให้น้องเหมยเกิดมา ถึงจะไม่ได้อยู่ด้วยกันก็ตามแต่ก็สัมผัสได้ถึงความรักที่มีต่อกัน
ถ้าเป็นไปได้ถ้าชาติหน้ามีจริงก็ขอให้เราได้อยู่ด้วยกันเป็นครอบครัวที่มีความสุขและอยู่ด้วยกันตลอดไป (รักปั๊ปป๋ามากที่สุด)
สาธุ อ่านแล้วดีแล้ว.. เพียงแต่ปรับปรุงเรื่องการต่อเรื่อง หรือการให้เหตุผลในเรื่องราวของประโยค ใส่จิตนาการหรือ ความรู้สึกอีกนิดหน่อยจะน่าอ่านเพิ่มมากขึ้น...