ผมหยิบ...ผญา...เป็นหนังสือเล่มเล็ก ๆ ของศูนย์รวมสงฆ์ชาวอีสาน...เขียนด้วยอักษรไทย...แต่ใส่ภูมิปัญญาท้องถิ่นอีสาน...มีความลุ่มลึก...คำคม...เหมาะสำหรับคนไกลบ้าน...ทุกคน

หนังสือเล่มนี้...พิมพ์เมื่อปี  2523  ครับ...ผมอ่านบางช่วง...ข้อความกินใจดีครับ...เช่น...ลืม...

         ลืมบุญคุณพ่อแม่วิ่ง                   หาเงินส่งให้ศึกษา

          จนได้เป็นพระมหา                   ก็เพราะเงินเพิ่นหาให้

          ลืมฮอดยามเจ็บไข้                     สองเขือเพิ่นวิ่งแล่น

          ลืมอ้อมแขนตั้งแต่น้อย              มารดาอุ้มบ่ได้วาง

           ลืมบุญคุณพ่อแม่ล้าง                 ขี้เยี้ยวจากกายา

           ลืมข้าวปลาพ่อเคยหา                 มาสู่กินหยิบป้อน

           ลืมยามนอนกินนมท่าน             จนโตเองสิเป็นบ่าว

           ลืมยามหนาวเพิ่นแล่นหาผ้าตุ้ม  คลุมไว้ให้อุ่นกาย

           ลืมฮอดสายสมรหล้า                  สาวแพงน้องอ่อน

           ที่เคยสอนให้น้อง                      หัดไหว้พ่อแม่คีง

           ลืมน้องสาวผู้เคยวิ่ง                    แล่นลัดบาดยามเห็น

           ลืมผู้เคยไปส่งเพล                      เมื่อ...มหา...เมือบ้าน

           ลืมคำหวานน้องสาวหล้า            คราวมหาไปยามแม่

           น่าเอ็นดูแท้ ๆ                             บาดนางน้องมานั่งนำ

           ลืมผู้เคยหาบน้ำ                          มาให้พี่สรงกาย

            ลืมน้องสาวผู้เคยพาย                 ส่งกระเป๋ากลับกรุงกว้าง

            ลืมน้องสาวผู้เคยให้                   ยามอ้ายไกลเพราะเป็นห่วง

            คราวอ้ายกลับเมืองหลวง            น้องโบกมือแท่แล่น้ำตาย้อย

            ย่าวไหล ฯลฯ

เป็นอย่างไรบ้างครับท่านผู้อ่าน...ฮา ๆ เอิก ๆ  ผมอ่านแล้ว...คิดฮอด...จริง ๆ

โปรดติดตามตอนต่อไป 

ด้วยความปรารถนาดี 

จาก...umi