จากหนังสือ “เข็มทิศ จิตสำนึก” โดย คุณฐิตินาถ  ณ พัทลุง

ดีพอ พอดี

ผู้หญิงคนหนึ่งขยันพัฒนาตัวเองจนจบปริญญาเอก แต่ไม่กล้าบอกใครว่าตัวเองเป็นดอกเตอร์ ซ่อนตัวเองอยู่ในมุมสบายของที่ปรึกษา นั่งทำวิจัย และบอกตัวเองว่าอยู่ตรงนี้สบายดีอยู่แล้ว แต่กลับหมดแรงลงทุกวัน

การที่เธอไม่กล้าบอกใครว่าเธอมีความรู้ความสามารถเรียนจบปริญญาเอก เพราะคิดว่ากลัวความคาดหวังจากคนอื่น กลัวแรงกดดัน แต่วันหนึ่งเธอพบว่าที่จริงแล้วเธอกลัวที่จะต้องลุกขึ้นมาทุ่มเทเต็มร้อยกับการใช้ชีวิตการที่เธอไม่รับตำแหน่ง ไม่มีหน้าที่รับผิดชอบที่สำคัญไม่ได้ลงมือทำอะไรที่เป็นประโยชน์มาก ๆ ก็ไม่มีใครมาตัดสินได้ว่าเธอไม่เก่ง ไม่คู่ควร

เธอหยุดเพื่อทบทวนถามตัวเองว่า พอใจแล้วหรือกับการมีชีวิตซังกะตาย ทำงานที่สนุกบ้าง เบื่อบ้างแต่ไม่ได้รู้สึกกระตือรือร้นที่จะตื่นขึ้นมาทำมัน ไม่มีความสุขไม่ได้รู้สึกว่ากำลังสร้างความแตกต่างให้โลกนี้ไม่ได้รู้สึกว่าทำหน้าที่ให้สมกับที่เกิดมาใช้ชีวิตนี้ ไม่ได้เรียนรู้พัฒนาสิ่งดี ๆ ให้ตัวเองให้งอกงาม

เธอตัดสินใจก้าวออกมาจากมุมสบายมาใช้ชีวิตอย่างเต็มศักยภาพ มีชีวิต มีพลัง ดูแลพ่อแม่ ดูแลครอบครัว หัวเราะ เล่น สนุกเต็มที่ รับผิดชอบกับทุกอย่างที่ทำ มีความท้าทายให้แก้ แต่เธอเห็นว่าทุกอย่างที่เข้ามา มาเพื่อให้เธอพัฒนาตัวเอง ตั้งแต่สติปัญญา  ความรู้ความสามารถ ความคิดไปจนถึงจิตวิญญาณ

เธอเข้าใจแล้วว่า ความสันโดษ ความพอนั้นหมายถึง พอใจในสิ่งที่มี ยินดีในผลลัพธ์ที่ได้ แต่ไม่ได้หยุดหรือพอในการเติบโต พัฒนาตัวเองในการทำประโยชน์ให้โลก ให้ผู้คนและตนเอง