"กลับบ้าน"

  

 

ควันไฟลอยอ้อยอิ่งทิ้งทิวไม้
เป็นภาพไหวอยู่หว่างกลางความเหงา
ฟ้าสีจืดชืดหม่นปนทึมเทา
ทาบทิวเขาครึ้มเขียวดูเดียวดาย

อยากให้ลมลู่ริ้วทิวไม้ราบ
และนกฉาบเฉวียนวกผกผันผาย
ลอยฉวัดกวัดกวักเหมือนทักทาย
บรรเลงร่ายรู้รับการกลับมา

และเผยผ่านม่านทิพย์ขลิบทองคลี่
กางไมตรีต้อนรับระยับหล้า
โรยตรลบอบอุ่มมามุ่นฟ้า
สำรวจร่าเริงรับสำหรับเรา

เพื่อช่วยชื่นรื่นล้นสุคนธรส
อาบโอสถเอิบซับความอับเฉา
เติมให้เข้มความหลังครั้งวัยเยาว์
ปลิดความเปล่าเปลี่ยวปล่อยให้ลอยลิบ

ให้คำนึงซึ้งหวามกับความเหงา
ภพเพริศเพราพลันเลือนเยือนฝันดิบ
ไร้นกน้อยลอยสนานในม่านทิพย์
ใจเราจิบรสจืดความมืดมน

ควันไฟลอยอ้อยอิ่งทิ้งทิวไม้
เป็นภาพไหวอยู่ห่างหว่างเวหน
ใจเราถามความเงียบเพียบมณฑล
จะนำตนตากหน้ามาบ้านใคร

 

 

 

หนังสือ "คำหยาด"

กวีนิพนธ์เล่มแรกของ "เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์"

เมื่อ พ.ศ.๒๕๑๒

ก่อนได้รับรางวัลซีไรต์ พ.ศ.๒๕๒๓

 

 

......................................................................................................................................................................

คำหยาด ...

 

"คำหยาด" กวีนิพนธ์เล่มแรกของ "เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์" ซึ่งพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ.๒๕๑๒ เล่มที่ผมได้ซื้อไว้เป็นพิมพ์ครั้งที่ ๑๐ พ.ศ.๒๕๕๔

 

 

"เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์" ได้รับรางวัลซีไรต์ พ.ศ.๒๕๒๓ จากกวีนิพนธ์ "เพียงความเคลื่อนไหว" เป็นกวีซีไรต์คนแรกของไทย

"กลับบ้าน" เพราะมาก จนคิดถึง "ท้องทุ่ง" บ้านเรา

 

บุญรักษา ครับ ;)

 

......................................................................................................................................................................