ถ้าไม่ต้องลุยน้ำคงได้มากกว่านี้

ในวันศุกร์ที่ 4 ตุลาคม 2554 ได้พาน้องเป๊าะ ครูใหม่ กศน.ตำบลมารวิชัย ลุยพื้นที่ตำบลมารวิชัย เพื่อรับสมัครนักศึกษา และมีครูใหม่ น้องนา ครูกศน.ตำบลชายนา ร่วมด้วยช่วยกันหานักศึกษา โดยนัดกัน 8.30 น.หลังวัดไชยภูมิ จากนั้นได้ซ้อนมอเตอร์กันไปจุดมุ่งหมาย คือตำบลมารวิชัย โดยนัดเครือข่าย คือคุณสายยัน สุภาเกตุ อดีดนักศึกษา กศน.ตำบลชายนา ที่จบไปแล้ว พาลงเรือรับสมัครในหมู่ 3 ตำบลมารวิชัย ระหว่างที่รอเรือมารับที่เต้นพักผู้ประสบภัยข้างทาง จึงเริ่มวาทะศิลป์ในการหาลูกค้าให้น้องใหม่ได้ชมเป็นขวัญตา น้องๆ ก็แสนดีช่วยกันเชียร์ ผลได้ลูกค้า 4 คน ตรงนี้ แหมจะไม่ให้ได้ได้อย่างไร ถ่ายเอกสารก็ฟรี  ถ่ายรูปก็ฟรี (เพราะให้น้องหอบเครื่องถ่ายเอกสาร และกล้องถ่ายรูป เพื่ออำนวยความสะดวกพร้อมเลย) จากนั้นได้ลงเรือหางยาวโดยมีคุณสายยัน เป็นสารถีขับเรือให้ ครูรุ้งว่ายน้ำไม่เป็นนั่งเกาะกระลอนน้ำมันอย่างมั่น เพราะคลื่นในทุ่งนาแรงม๊ากมาก มองไปทางไหนก็เห็นแต่น้ำ น่ากลัวจริงๆ เลย นึกในใจจะเอาชีวิตมาทิ้งที่มารวิชัยหรือเปล่าเนี๊ย!!! พอถึงจุดหมาย คุณสายยันก็ดับเครื่องมือ ตะโกนถามตามบ้านว่ามีใครจะเรียนต่อ กศน.ไหมครับ คุณครูเขาให้บริการรับสมัครถึงบ้านเลยครับ!!!  ผลมีอยู่บ้านหนึ่ง รีบออกมาหน้าบ้านบอกว่าเรียน พวกเราก็กุลีกุจอน ยกอุปกรณ์ขึ้นบ้าน ถามไปถามมา จะเรียนต่อ ปวส. ผลครูรุ้งก็เลยได้นักศึกษาเรียนต่อ ปวส. อีก 2 คน พวกเราตะเวนอยู่ในทุ่งประมาณ 2 ชั่วโมง ไม่ได้ลูกค้า กศน.เลย เกรงใจคุณสายยัน เลยบอกให้พาเรากลับมาส่งยังฝั่ง จากนั้นก็พักกินข้าวกลางวัน พอหายเหนื่อ ก็ออกเดินทางอีกทีนี้เปลี่ยนเป็นนั่งมอเตอร์ไซค์โดยการซ้อน 3 คน น้องเป๊าะ เป็นคนขับ น้องนาถือเครื่องถ่ายเอกสาร ครูรุ้งซ้อนหลัง คอยบอกว่าจะแวะบ้านไหนบ้าง บ้านไหนมีคนให้เห็นแวะหมดทุกบ้าน (ถนนสายกลางที่ไปท่วมเป็นทอดๆ  เปียกบ้าง แห้งบ้าง) บางบ้านเห็นท่าทางแล้วน่าเรียน แต่แค่นอย่างไรก็ไม่เรียน บางบ้านคิดว่าไม่เรียนหรอกแต่พอถามเขาบอกตั้งใจจะเรียนนานแล้ว เอาซิ นานาจิตตัง จริงๆ พวกเราขับรถหาคนเรียนจนสุดสายเขตมารวิชัย หาได้ฝั่งเดียว เพราะอีกฝั่ง้น้ำท่วมมากข้ามไปไม่ได้ ขากลับพาน้องๆ แวะแนะนำตัวที่ อบต. มารวิชัย จากนั้นจึงเดินทางแยกย้ายกันกลับบ้าน ผล ได้นักศึกษาทั้งหมด 10 คน ทั้งเหนื่อยทั้งร้อนเลยจะบอกให้