เช้านี้ (5 พ.ย.54) ข้าพเจ้าตื่นขึ้นมาเพื่อที่จะอาบน้ำแต่งตัวเพื่อที่จะลงมาข้างล่างของบ้านและไปใส่บาตรที่หน้าบ้านเหมือนทุกๆวัน วันนี้อากาศเย็นสบาย มีลมพัดโชยๆยิ่งทำให้จิตมีความสงบยิ่ง แต่ในความสงบนั้นแฝงไปด้วยความทุกข์ที่อยู่ภายใน ข้าพเจ้าไม่ทราบเลยว่าความทุกข์นั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร และเกิดขึ้นจากอะไร ...สิ่งนี้ทำให้ข้าพเจ้าต้องพิจารณาในขณะที่รอที่จะใส่บาตรนั้น ข้าพเจ้ามีความรู้สึกว่าความทุกข์นั้นหนักขึ้น หนักขึ้น ข้าพเจ้าจึงได้พิจารณาตามหลักอริยสัจ สี่ประการอันประกอบได้ ทุกข์ (คือการรู้ทุกข์) สมุทัย (รู้เหตุของทุกข์) นิโรธ (รู้ทางดับทุกข์) มรรค (การปฏิบัติอันจะนำไปสู่หนทางแห่งการดับทุกข์) ข้าพเจ้าเดินจงกรมอยู่หน้าบ้านและพิจารณาทบทวนคำสอนของครูบาอาจารย์ ที่เคยได้ยินได้ฟังมานั้น เมื่อพิจารณาลึกๆลงไปแล้วเป็นเพราะการที่เรานั้นมีความคิดในสิ่งต่างๆมากเกินไป และความทุกข์อันเกิดจากสังขารที่มีความไม่สบายตั้งแต่วันก่อนๆ ความคิดนี้คือความรู้สึกที่เร็วมากของเรา ประกอบไปด้วยความไม่พอใจ ความไม่สบายใจ ความไม่สบายกาย สิ่งเหล่านี้ยิ่งทวีคูณให้เรามีความทุกข์มากยิ่งขึ้น ข้าพเจ้าเลยพิจารณาลึกลงไป ทำให้ทราบว่าความทุกข์เหล่านี้เกิดขึ้นจากสังขาร การปรุงแต่งทั้งนั้น ข้าพเจ้าจึงนึกถึงทางที่พ่อแม่ครูบาอาจารย์ท่านเคยได้สั่งสอนไว้ในเรื่องของนิโรธ เมื่อพิจารณาแล้วสรุปได้คือการปล่อยวาง การมีสติระลึกได้ การมีสัมปชัญญะรู้ตัว การไม่ปรุงแต่ง การเห็นเป็นธรรม ซึ่งข้าพเจ้าได้พิจารณามาจากคำสอนขององค์หลวงปู่บุญฤทธิ์ ปณฺฑิโต กล่าวคือ "จิตเป็นบุญ ธรรมทั้งหลายย่อมเป็นบุญ , จิตเป็นบาป ธรรมทั้งหลายย่ิอมเป็นบาป ,จิตเป็นกุศลธรรมทั้งหลายย่อมเป็นกุศล ,จิตสติ นิพพาน" สิ่งเหล่านี้ทำให้ทราบถึงทุกข์ เหตุของทุกข์ วิธีการดับทุกข์ และข้าพเจ้าได้พยายามปฏิบัติจนมาถึงตอนนี้ สิ่งเหล่านี้อาจไม่ง่าย แต่ก็ไม่ยากเกินไปที่จะทำ ทำให้เกิดธรรม
ปัจจุบันนี้มีเรื่องมากมายที่ทำให้คนหลายต่อหลายคนทุกข์ ความทุกข์เหล่านั้น ส่วนใหญ่ก็จะเกิดเพราะความคิดของเราเอง อย่างเช่นเหตุน้ำท่วมนี้ก็ทำให้เห็นความทุกข์ของคนจำนวนมาก แต่ความทุกข์เหล่านั้นเราก็ต้องหาวิธีที่จะอยู่กับสิ่งเหล่านั้นให้ได้ ถึงแม้บ้านเรือน งาน แล้วสิ่งต่างๆจะจมไปกับสายน้ำแล้วก็ตาม แต่เราอย่าให้อนาคต และความคิดของเราจมไปกับสายธารแห่งความทุกข์เหล่านั้น พยยายามที่จะปรับตัวให้เข้ากับสิ่งนั้นให้ได้ ชีวิตของคนเรานั้นเริ่มใหม่ได้เสมอ ดังนั้นเราำก็ไม่ควรที่จะท้อถอยในสิ่งที่เกิดขึ้น
สุดท้ายนี้ สรุปเรื่องทั้งหมดแล้วเป็นเรื่องของการพิจารณาทุกข์ที่เกิดขึ้นลึกๆภายในใจ การยอมรับทุกข์ ทำให้เรามีความสุขมากยิ่งขึ้น กล่าวคือ "การที่เรามีความสุข เพราะความทุกข์ของคนเราลดลง..."
พิจารณาธรรม รู้ทุกข์ เห็นทุกข์ รู้ทาง และปฏิบัติ..
น้ามักใช้การพิจารณา "ปฏิจสมุปบาท" ทำให้มองเห็นวงจรที่ดำเนินไปของสภาวะทุกข์อย่างรวดเร็ว เพราะเมื่อใดที่รู้สึกทุกข์ เมื่อนั้นความเป็น อัตตาตัวตน หรือตัวกู ได้เกิดขึ้นครบวงจรแล้ว...
เป็นสิ่งที่ดีอย่างยิ่งที่พ่อแม่ครูบาอาจารย์สายหลวงปู่มั่น ท่านชี้แนะให้นำ "พุทธ-โธ" แนบใจ...เพื่อไม่ปล่อยให้ วงจรสมุทัยนี้เกิด ...พอไม่เกิด ทุกข์ก็ไม่เกิด
ก่อนทุกข์จะเกิด สติเกิด พอสติเกิดทุกข์ก็ดับ...
...
อนุโมทนาสาธุ สาธุ สาธุค่ะ
สาธุครับ ^^