เก็บดอกบัวมาจัดในแจกันเล่น
ดูเข้าท่า ต้องนำมาแบ่งปันกันดู
ได้คิดใคร่ครวญไปด้วย.....

ทำให้ธรรมชาติ
เข้ามาสู่พื้นที่ชีวิต
เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตจิตใจของเรา
ก็เป็นวิชาศิลปะที่ต้องเรียนรู้
ด้วยการใช้ชีวิตไปด้วยกัน

ศิลปะการตบแต่ง
และการจัดวางองค์ประกอบเพื่อสุขภาวะฉับพลัน
ออกแรงคิด สร้างมุมมอง
ลองเล่นฝีมือของเราเพียงบางส่วน

ที่เหลือ
ก็ให้เป็นลูกเล่นของอากาศ แสงแดด สายลม
และเพื่อนชีวิตในบ้านอย่างแมว
ที่ป้วนเปี้ยน มีส่วนร่วมไปหมด

สุขภาวะ
เหมือนเป็นผลสืบเนื่องจากหลายเหตุปัจจัย
ที่กอปรกันขึ้นอย่างเหมาะสม
พอเพียง พอดี และพอใจ

บางครั้ง เหมือนกับอยู่ที่บรรยากาศ
สภาพแวดล้อม
และปัจจัยเงื่อนไขภายนอก
ทำให้เราต้องแสวงหา
ออกจากนอกกายใจ

บ้างอุทิศชีวิต เพื่อแสวงหา
สั่งสมสิ่งที่เป็นเครื่องมือ
และหนทางอันนำไปสู่จุดหมาย
ด้วยหวังได้เข้าถึง...สุขภาวะ

บ้างไขว่คว้า แย่งชิง แข่งขัน
หลายอย่างถูกทิ้งไป
รวมทั้งความหมายและจุดหมายของชีวิต 
วัตถุและสิ่งที่ขวนขวาย ที่คิดว่าเป็นเครื่องมือ
กลายเป็นชีวิตจิตใจ
และทั้งหมดของชีวิต

แท้จริงแล้ว
ธรรมชาติ สายน้ำ แสงแดด สายลม
เสียงนกร้อง เพลงใบไม้ไหว
มากมายเกินพอ
ต่อการหล่อเลี้ยงสรรพชีวิต

แต่สิ่งสำคัญที่สุดต่อชีวิตเหล่านี้
เรามักรู้ว่าสำคัญ
ก็ต่อเมื่อถึงคราให้ต้องรักษาธรรมชาติของชีวิตเอาไว้
จึงได้ตระหนักว่า
แทบทุกสิ่งที่แสวงหาในชีวิตนั้น
ช่างไร้ความหมายสิ้นเชิง
เราทำให้ชีวิตว่างเปล่า
มากเกินไปหรือเปล่า

ชีวิตเสมือนเป็นทั้งพาหนะและจุดหมายปลายเปิด
ที่รอให้ผู้คนได้ร่วมกันสร้างคุณค่าและความหมายเติมเต็ม
ส่วนหนึ่งจากสิ่งที่เราสร้างขึ้น ดูแลรักษา
และอีกส่วนหนึ่ง จากสิ่งที่ได้จากการอยู่ร่วมกับผู้คน
ธรรมชาติ สิ่งแวดล้อม และชีวิตอื่น 


สุขภาวะ คุณค่าและความหมายแห่งการเติมเต็มชีวิต
จึงมาจากการเรียนรู้ที่จะพัฒนาภาวะแห่งตน
และเรียนรู้เพื่อการอยู่ร่วมกัน

เมื่อเพ่งพินิจดูความงาม ความลงตัว เห็นความสุข
พลันก็เห็นชีวิตและจิตใจที่ใส่ลงไป

เมื่อจัดวางลงไป ให้เป็นองค์ประกอบกับสิ่งอื่น
ที่เคยถูกมองผ่าน ก็เข้ามาอยู่ในพื้นที่ชีวิต
ที่เคยไร้ความหมาย พลันก็เป็นองค์ประกอบแห่งความสุข

เป็นสุขภาวะของชีวิต
อยู่ในเรือนใจ

เลยได้เรียนรู้ไปกับดอกบัวและแมวว่า
สร้าง ดูแล รักษา
สรรพสิ่งภายนอก
เหมือนอย่างดูแแลรักษา
ชีวิตและจิตใจของเรา.