บันทึกหลังเยี่ยมบ้านวันจันทร์ที่ 31 ตุลาคม 2554

 

คุณหมอจำไว้นะ... 

ตอกไม้ไผ่...ทำจากไม้ไผ่...เป็นเส้นบางบาง...ยาวเท่าวาผู้ใหญ่ 

หลังจากนั้น นำมาผึ่งแดดให้แห้งสักแดดสองแดด

แล้วเตรียมไว้มัดรวบรวงข้าว...ตอนเกี่ยวข้าว 

หลังลอยกระทงก็ได้เกี่ยวข้าวนาปีแล้ว 

เอาตอกมาแช่น้ำสักชั่วโมงพอให้อ่อนมัดรวงข้าว 

พอตอกมัดรวงข้าวไม่นาน...ก็จะแน่นเหนียวมาก 

 

 

 

ทำไมหรือ...คุณหมอที่เราไม่ใช้ฟางแทนตอก ?

เพราะฟางจะมัดยาก...จะจับบิด และเหนียวแน่นสู้ตอกไม่ได้ 

แถมตอกเมื่อเราไม่ใช้แล้ว...ทิ้งลงดินก็เป็นปุ๋ย 

แต่ฟางทิ้งลงดิน...กลายเป็นขยะทันที 

ตอกเป็นภูมิปัญญา...น่าจะคงอยู่ต่อไปอีกนาน 

แต่ตอนนี้...ถ้าเกี่ยวข้าวนาปรัง...ชาวนาชอบจ้างเครื่องเกี่ยวข้าว 

ไม่ได้ใช้ตอก เพราะโยนรวงข้าวลงเครื่องเลย

 

นาปรังคืออะไรเหรอค่ะ... คุณหมอ ?

คือ นาที่ทำนอกฤดูฝน จะเริ่มปีใหม่

นาปี คือ นาที่ทำในฤดูฝน...นาปี ที่บ้านเรา ส่วนใหญ่จะดำเอา

แต่นาปรัง แล้วที่โคกที่ลุ่ม...มีทั้งดำและหว่าน

พันธุ์ข้าวที่ผึ่งแดด...และอยู่ในถุงปุ๋ย...ยายจะเอาไปดำนาปรัง

 

คุณหมอเป็นอะไรหรือค่ะ

ไม่เป็นอะไรหรอกครับ คุณยาย ผมว่า ชาวนาลำบากนะครับ

แค่ตอกไม้ไผ่นะครับ ยังยาว ถ้าครบกระบวนการหมด  ผมคงเรียนรู้และจดจำไม่ได้แน่ครับ

ลูกชายผม ยังว่านะครับคุณยาย

กินข้าวให้หมดทุกเม็ด...เพราะชาวนาลำบากกายา

จริง ๆ ด้วยครับ

 

คุณยายยิ้มและหัวเราะอย่างเอ็นดูกับความไม่รู้ของผม...