หลายครั้งที่ชีวิตของผม...จัดวางไร้ระเบียบระบบ
สับสนวุ่นวาย...กับสิ่งที่มากระทบที่ทำให้ผมเกิดความท้อแท้
คำตอบที่ไม่สามารถค้นพบจากใจตัวเอง และหนังสือ
แต่เมื่อออกนอกที่ทำงาน...เยี่ยมบ้าน...พูดคุยกับชาวบ้าน
ผมได้กำลังใจทุกครั้ง...
เหมือนได้ลอดผ่านอุโมงค์ที่มิดมิด...แล้วจู่จู่ก็มีแสงกระจ่างให้มองเห็น
ผมมองเห็นใจตนเอง และตัดสินใจเดินทางไปข้างหน้าอีกครั้ง
ผมเดินทางผ่านบ้านเรือนแต่ละครั้ง...
เรื่องราวที่มีคุณค่าและประทับใจ…เกิดขึ้นกับผมทุกชีวิต
เมื่อใครยิ้มรับผม...ผมจะรับทักทาย...พูดคุยแล้วแต่เวลาและสถานการณ์
แต่สิ่งเหล่านั้นคือ คุณค่าและการเรียนรู้
พี่ผู้ชาย...ตัดไม่ไผ่ทำคอกให้ลูกหมูขะมักเขม้น
พี่ผู้หญิง...กำลังซ่อมสะดุ้ง (ยอ) จับปลาน้ำหลาก...หลังใหญ่มาก
พี่หญิง...นำพาผมไปเรียนรู้ชีวิตของครอบครัวและภายในบ้าน
เจ้ากระต่าย...ของลูกชายที่อยู่ในกรง...ตาใสใส...ขนนุ่มนุ่ม..หูยาวยาว
ผักสวนครัว...กลางมุ้ง...ไม่มิด...เปิดด้านบน...เพื่อป้องกันพวกแม่ไก่ลูกไก่ ไม่ให้คุ้ยเขี่ยและทำลายผักเท่านั้น
ฝูงเจ้าชายกบที่ถูกเลี้ยงภายในบ้าน...เอาไว้กิน แบ่งปัน และขาย
เหล่าปลาดุก...ที่อยู่ในสระจำลอง...เอาไว้ประทังชีวิต
คอกแม่หมู...คอกลูกแม่...คอกแม่หมูที่กำลังบริบาลลูกแม่ที่เพิ่งลืมตาดูโลก
ผมมองเห็นเงาความรักของครอบครัว...กับเวลาไม่นานนัก
ผมแอบมองเงาความรักเหล่านั้นกับเงาไม้ที่ทอดยาวทับร่างผม
ชื่นชมกับครอบครัวเล็ก ๆ ที่เรียบง่าย
ที่เก็บเอาความรักซ่อนไว้กับกิจกรรมอันเป็นกิจวัตรประจำวันบ้าน
การถ้อยทีถ้อยอาศัยซึ่งกันและกัน
บางครั้งชีวิตเกิดมา...ไม่ได้ต้องการอะไรมากเลย
เพราะสิ่งที่มีชีวิตต่างมีเส้นทางชีวิตต่าง ๆ กัน
แม้เวลาจะเดินผ่านไปทุกวัน
ขอเว้นที่ว่างภายในใจ
ด้วยความรัก และการแบ่งปันกันซึ่งกันและกัน
เพื่อชีวิตจะได้เดินทางบนโลกแห่งความจริงอีกครั้ง
