ระหว่างเส้นทางที่จะเดินทางกลับอนามัย
สายตาผมเผอิญไปเจอคุณยายท่านหนึ่ง
กำลังนั่งและใช้มีดอีโต้ฟันแก่นคูน และสีเสียด
ผมเลยอดเข้าไปพูดคุยด้วยไม่ได้
คุณยายอายุ 84 ปี แข็งแรง ไม่มีโรคประจำตัว และได้กินยาทุกวัน
นับว่า เป็นเรื่องโชคดีของคุณยาย
แต่ขอให้เคี้ยวหมากจนกว่าปากจะเคี้ยวอะไรไม่ได้
เพราะติดรสชาติของคำหมาก ที่คลุกเคล้าด้วยพลู หมาก สีเสียด แก่นคูณ ปูน
และยาเส้นที่ใช้ถูฟันในขั้นตอนสุดท้าย
ผมเหลือบเห็นถ้วยข้าวสาร...คุณยายเอาไว้ทำไม
คุณยายตอบว่า...ไว้หว่านให้แม่ไก่และลูกไก่...เป็นเพื่อนยามเหงา
เมื่อลูก ๆ ไปนา... หลาน ๆ ไปโรงเรียน
คุณตาไปรออยู่บนฟ้าแล้ว...คุณยายเล่าให้ฟังอย่างอารมณ์ดี
สิ่งเดียวที่คุณยายขอทำจนกว่าจะทำอะไรไม่ได้อย่างหนึ่ง คือ
การให้ลูกนำอาหารไปถวายพระตอนเช้าตรู่
ปกติยายทำเอง...แต่สองสามปีที่ผ่านมา...เดินไปวัดไม่ไหวแล้ว
และได้สวดมนต์ไหว้พระก่อนนอนทุกวันทุกคืน
นั้นคือ...เส้นทางสุดท้ายของคุณยาย
คือ...นักเดินทาง…ตามเส้นทางของชีวิต
