จะเขียนบันทึกนี้ หลังจากโหลดรูปถ่ายมา ดูแล้วก็คิดว่า มันไม่มีอะไร
หมายความว่าไม่มีอะไรสำหรับบางคน แต่กับอีกคนกลับมีความหมายยิ่ง ที่เป็นอย่างนี้ได้จากการสังเกตว่า ผมกำลังจะนำภาพน้ำท่วมที่ทุเลาลง ซึ่งก็ถ่ายมาได้หลายภาพ ใจก็คิดว่าแล้วจะบอกอะไร คิดไปคิดมา จริงๆด้วยสำหรับคนทั่วไปน่ะไม่มีความหมายอะไรเลย!
แต่สำหรับลูกๆ ที่เค้าไม่สามารถมาหาแม่เค้านานมากแล้ว ตั้งแต่เกิดวิกฤติน้ำท่วม
ภาพถ่ายไร้ค่าพวกนี้กลับให้ทางกลับบ้านแก่พวกเค้า ทำให้เค้าได้กลับไปดูลูกกะตาของคุณแม่
ที่ปากก็บอกว่ายังไม่ต้องมาหรอกลูก ลำบากมากมาย
เมื่อวานผมก็กลับไปบ้าน ก็ได้ขับรถลุยน้ำผ่านไป สองสามร้อยเมตรได้ ทำให้ได้เข้าอกเข้าใจชาวบ้านชาวเมืองนะ เพราะสถานการณ์น้ำท่วมที่อุทัยในตัวเมืองยังสูงครึ่งตึกโน่น
ก็เห็นถึงความลำบาก และก็ไม่อยากเชื่อนะ
และแล้วผมก็ได้พบแม่ สร้างความประหลาดใจปนดีใจ จริงๆ ต้องนอนสักคืน แต่วันนี้ตามกำหนดแล้วไม่สามารถนอนได้ เพราะต้องทำงาน ก็ได้ไปพูดคุย กินโน่นกินนี่กัน สองสามชั่วโมงก็กลับ ผลลัพธ์ก็คือ ความสุขครับ ก็ทำให้รู้นะว่า...
บางครั้งบางคราวความไม่มีอะไร หากพลิกอีกด้วยกลับเจอสิ่งสำคัญ และตรงนี้ก็สื่อสารไปยังหลายท่านที่เป็นคนอุทัยธานีที่หัวอกเดียวกันได้ว่า เรากลับบ้านกันได้แล้วครับ *U*
คิดถึงจังหวัดอุทัยธานี ผมคิดถึงวัดท่าซุงของหลวงปู่ฤษีฯ
ผมนึกถึงท่านทุกวันเชียวครับ
ผมก็ไม่ได้เห็นตัวจริงของท่าน น่ะครับ