จิตมันจน พอรู้สึกว่ามีอะไรเมื่อไหร่ มันจะให้ตลอดเวลา แต่พอเผลอมันก็หิว มันก็อยาก มันยิ่งหิวเงินยิ่งต้องทานเงิน งกอะไรทานอันนั้น ตอนนี้กำลังงกว่า ฉันไม่ได้หน้าก็จะยิ่งไม่ให้มันได้หน้า ทำไปทำงานไป แหม เผลอแป๊บเดียว แสนแหลนออกมาได้หน้า เขาอำนวยความสะดวกให้ทำงานลื่นคล่องก็ไม่ยอม อยากได้หน้ามากใช่ไหม ฉันเห็นแกแล้ว แกหมดโอกาสแล้ว แหมก่อนหน้านี้มันไม่ยอมรับว่ามันอยากได้หน้า พอเขียนมาถึงตรงนี้แล้วโล่ง ตกลงกับตนเองว่า มันอยากได้อะไร มันยึดอะไร จะต้องทานอันนั้น นะลองดู