วันนี้ได้ทำในสิ่งอันเป็นกุศลใหญ่คือรับใช้ครู ปฏิบัติบูชา แต่ด้วยความโง่ ถูกตัวกูอันขุ่นมัวครอบงำมาตั้งแต่เมื่อวาน ได้แต่บอกตนเองว่า อดท๊น อดทน แต่ไม่ค่อยภาวนา พอมันสวดมนต์ก็หลุดตั้งใหม่ไม่รู้กี่ครั้งทำไม่ได้สักที มันเลยลอยเท้งเต่ง ไปค้างบ้านครูแบบเดี้ยง ๆ ปฏิบัติภารกิจจนเสร็จ ข้างในก็ยังไม่หยุดมัว กินเยอะมาก กินทั้งวัน กินเพราะอยากหายจากอาการมัวๆและทุกข์ที่บีบคั้น  มาพอรู้ตัวตอนครูบอกให้ตั้งสติ ที่พี่เอ็ดเราเพราะว่าเราฝึกมาแล้วแต่เราก็ยังไปสาดทุกข์ แทนที่ทุกข์แล้วจะภาวนา จะว่าไปมันก็ใช้ไม่ได้จริง ๆ พอความคิดนี้เกิดขึ้นข้างในใจปรากฏทุกข์ที่บีบคั้น ซ้ำเติมหนัก เหมือนเค้นใจให้ท้อ จนมันต้องเกาะคำภาวนา จวบจนจอดปั้มแล้วครูโทรมาอีกรอบ ข้างในดีขึ้น แต่ยังรู้สึกถึง “ทุกข์” แค่มันไม่คร่ำครวญซ้ำ คำๆนี้ของครูจึงดีดขึ้นมาสอนว่า “อดทนอย่างเดียวไม่พอต้องภาวนาด้วย”