ขอแดดอุ่นละมุนไล้ไล่ความโศก
ความวิโยคเลือนลับไปกับหล้า
สรรพสัตว์ตื่นฟื้นคืนนิทรา
ซับน้ำตาฝันร้ายให้กลายดี

สายลมพลิ้วอ่อนโยนอย่างกูลเกื้อ
หมู่ผีเสื้อโบยบินถิ่นวิถี
แมลงปอล้อลมชมวารี
ดอกจำปีคลี่บานสำราญชม


กลางสายน้ำหฤโหดผ่านโขดเขา
ซับความเหงาปวดร้าวเศร้าขื่นขม
กลืนชีวิตคนพืชสัตว์สุดระทม
ทรัพย์สินจมกี่แสนล้านสะท้านใจ

 


ท่ามความโศกแอบซ่อนยิ้มให้อิ่มสุข
ธารเมตตาปลอบปลุกลุกขึ้นใหม่
รวมพลังกอบกู้สู้เพื่อไทย
วิกฤตใหญ่ฝ่าฟันอย่าหวั่นกลัว



สรรพสิ่งในหล้าล้วนว่างเปล่า
ไม่มีเราเพียงยืมโลกโศกสลัว
แม้ร่างกายที่ไหนใช่ของตัว
อย่าเมามัวสมมุติจงหยุดปลง



ทุกสิ่งล้วนแตกดับลาลับฝัน
สูงสุดสู่สามัญเลิกลุ่มหลง
ทานศีลภาวนาพามั่นคง
กุศลส่งผ่านพ้นเพียงรู้ทัน

.........................................

                                       ดอกไผ่
                                            ๒๖ ตุลาคม  ๒๕๕๔

ขอบคุณภาพประกอบจากอินเทอร์เน็ต