กับการประชุมเมื่อวาน ได้เห็นการเตรียมการวางแผนอย่างเป็นระบบของพี่ๆเป็นอย่างดี หันกับมาสำรวจตัวเอง ยังไม่ค่อยจะได้เรื่องเท่าไหร่ ปรากฏการณ์กับตนเองคือ ยังไม่กล้าจะรับอะไรเพราะรู้สึกกลัว แต่พอเผลอก็ทะเร่อทะร่าออกไปรับ ทำให้เป็นทุกข์ พอไม่อะไร ก็ทุกข์อีก เจ้าตัวตนนี่มันร้ายกาจนัก ไม่ว่ารับงานหรือไม่รับงานมันก็หาเรื่องบีบเค้นใจให้เราทุกข์หลอกล่อทุกทาง มันจะฉลาดไปไหนเนี๊ย ตอนนี้ดูเหมือนกำลังเผชิญกับอะไรสักอย่างที่มีความ “กลัว”. เป็นฐานตลอดสองเดือนแค่ไปดูเรียนรู้แบบที่ “ไม่ต้องเห็นหนูก็ได้”. แต่มาตอนนี้ดูเหมือนขุดหลุมนั่นจนชินแต่มันไม่ใช่สภาวะที่ควรเป็น ชีวิตจริงเราเป็นคนเล่นละคร แต่เล่นอย่างไรให้ดูไปด้วย ที่ผ่านมาหลงว่า “ฉันดูอย่างเดียวนะ ฉันไม่ได้เล่น”. แว๊บความคิดปรากฏระหว่างวิ่งออกกำลังกายเย็นวานนี้ มันก็โดน ตัวกูตลบหลังว่า “ฉันเป็นแค่คนดู อย่ามายุ่งกับฉัน” พอใครมาถาม ใครเข้ามาตัวกูอาละวาดแหลก สร้างกรรมเพิ่ม ผิดศีลข้อหนึ่งเห็นๆ แล้วจะยังไงหล่ะ ก็แก้ไข เลิกแก้ตัวได้แล้วแก  ครานี้ยังก้มหน้ารับกรรม ก็ทำเองนี่ ต้องใช้คำนี้ สมน้ำหน้า แต่รู้อะไรไหม โชคดีแล้วที่เห็นทุกข์ โชคดีแล้วที่ครูตีหัวตัวกูให้ได้เห็น ซึ่งเป็นวันปวารณาด้วย ควรค่าแล้ว สมควรแก่กาลแล้ว ทำเองนะเว้ย ครูเมตตาขนาดนี้แกจะแย่ไปถึงไหน