บ้านเมืองใดคนทำดีได้รับการยกย่อง บ้านเมืองนั้นเจริญรุ่งเรือง บ้านเืองใดคนชั่วได้รับการยกย่อง บ้านเมืองนั้นย่อยยับอัปราในไม่ช้า"

ยอดหญิงเกษตรกรชาวเกาหลี

โสภณ เปียสนิท

.............................................

 

          “บ้านเมืองใดคนทำดีได้รับการยกย่อง บ้านเมืองนั้นเจริญรุ่งเรือง บ้านเมืองใดคนชั่วได้รับการยกย่อง บ้านเมืองนั้นย่อยยับอัปราในไม่ช้า”


                ราวบ่ายสี่โมงครึ่งของเย็นวันอาทิตย์ปลายเดือนกันยายน 2554 ฟ้ามืดครึ้มเหมือนใกล้ค่ำ ฝนปรอยโปรยเม็ดเล็กบางเบา ไม่หนาเม็ดแต่ก็ไม่หยุด เสียงฟ้าร้องครืนๆ แว่วมาจากที่ใดที่หนึ่งไกลออกไปจากหมู่บ้านริมทางรถไฟฝั่งตะวันตกของหัวหิน บางทีอาจดังแว่วข้ามฟ้ามาจากพื้นที่น้ำท่วมแห่งอื่นๆ แถวชัยนาท อ่างทอง อยุธยา ฯลฯ

 

                ผมผักผ่อนอยู่กับบ้านเปิดเครื่องคอมฯชมเรื่องราวด้านเกษตรเพลินๆ เป็นความรู้และความบันเทิงไปในคราวเดียวกัน ส่วนมากเป็นคลิปสั้นๆ ต่อกันหลายตอน เปลี่ยนไปเรื่อย จนพบคลิปเรื่องเล่า “เกษตรกรหญิงนักพัฒนาของเกาหลี” เห็นว่าเป็นชีวิตจริงของนักต่อสู้ที่เป็นผู้หญิง เป็นชาวเกาหลี อีกคนหนึ่ง ใจคิดถึงยอดหญิงคนเก่าที่ประทับอยู่ในความทรงจำมิรู้ลืม “แดจังกึม” ถึงคลิปที่3 ขณะที่ความโงกง่วงเข้าครอบงำ ผมตาสว่างโดยอัตโนมัติเมื่อได้ยินประโยคที่ยกไว้เป็นนิเขปบทเบื้องต้นนั่น (โปรดเงยหน้าขึ้นอ่านประโยคนั้นช้าๆอีกครั้ง)

 

                ผมรำพึงในใจเบาๆ ไม่อยากให้ใครได้ยิน “ช่างเหมือนเหตุการณ์ในประเทศแถบสาระขัณยิ่งนัก” คิดแล้วเผลอเหลียวมองไปรอบข้าง ว่ามีใครได้ยินเสียงแห่งความคิดในใจของผมหรือไม่ เงียบสงบ.....รอบกายภายในห้องพักชั้นสองของบ้านพักไม่มีใคร มีเพียงเสียงนกลูกนกกะทิหลายตัวส่งเสียงร้องอ้อนพ่อแม่ขอกินอาหารก่อนตัวอื่น กับเสียงหมาพันทางสองสามตัวเห่าแก้หนาวมาจากใต้ตึกฝั่งตรงข้ามเบาๆ

 

อ่านตอนที่2ได้ที่นี่ครับ