* ตั้งแต่เริ่มวิ่งคิวมา วันนี้ผมไปส่งลูกค้าไกลที่สุด แถมยังเป็นลูกค้าต่างชาติเสียด้วยน๊ะ..สี่บอกไห่..ผู้โดยสารชาวเขมร..
๑๕.ลูกค้าเขมรมาจ้างให้เรา ไปส่งที่ระยอง. ความจริงปัญหาแรงงานต่างชาตินั้นมีมานานแล้วครับ ในหลายๆประเทศช่วงที่ผมมีโอกาสได้ไปศึกษาและดูงานที่ประเทศสหรัฐอเมริกานั้น แรงงานดังกล่าวนี้มักจะหลบหนีโดยข้ามมาจากประเทศเม๊กซิโก มาเก็บผลสตอเบอร์รี่บ้าง แอบมาค้าขายบ้าง สาเหตุเพราะสองประเทศนี้ มีชายแดนติดต่อกันนั่นเอง. แม้ว่าทางการสหรัฐ ฯได้พยายามปราบปรามแล้วก็ตาม ไม่มีทางหมดไปได้ นอกจากจะทำให้ลดลงเท่านั้น.ลองหันมาดูที่เอเชียโดยเฉพาะในบ้านเราบ้างสิ !ประเทศไทยนั้นมีพรหมแดนติดต่อกับเพื่อนบ้านหลายประเทศ เช่นพม่า , ลาว , เขมร และมาเลย์เซีย ในความเป็นจริงนั้นทางหน่วยงานต่างๆตามชายแดนได้ดำเนินการป้องกันแล้วครับ แต่อาจจะไม่ทั่วถึงจึงทำให้แรงงานต่างชาติพากันหลบหนีเข้ามาเพื่อทำมาหากิน ในอาชีพที่เจ้าของประเทศไม่ยอมทำกันเช่น.ลูกเรือประมง ,ทำสวนผลไม้หรือรับจ้างทั่วไป. ถ้าเทียบรายได้แล้วแน่นอนครับต้องดีกว่าที่บ้านเขาแน่ๆ มิฉะนั้นเขาจะเสี่ยงหลบหนีและยอมเสียค่าหัวทำไมกัน ? เจ้าของกิจการต่างๆนั้นนิยมจ้างแรงงานต่างชาติกันมากเพราะ ค่าตัวถูกกว่าคนไทยและมักจะไม่มากเรื่องมากราว ทุกอย่างมีทั้งข้อดีและข้อเสียครับ ไอ้ที่แอบมาฆ่านายจ้างหรือลักทรัพย์แล้วหนีกลับบ้านไปเลยก็มีให้เห็นกันบ่อยๆ แล้วแต่ใครจะได้รับแจ๊คพอร์ตก่อนเท่านั้นเอง ! ขณะที่กำลังแก้ไขเรื่องนี้อยู่มีการจับชาวพม่าฆ่ามารดาของนายจ้าง.เรื่องนี้เป็นปัญหาที่ถือได้ว่าสำคัญมาก แต่ที่มองผ่านกันอาจเป็นเพราะ เกิดขึ้นเฉพาะนายจ้างระดับล่างเท่านั้น ! ที่บ้านเราตอนนี้มีทั้งแรงงานเถื่อน แรงงานถูกกฎหมาย และขอทานจากต่างชาติซึ่งพี่แกมาแย่งอาชีพของขอทานไทยไปหมดเลยก็ว่าได้ สัปดาห์ก่อนทางการจับและส่งกลับประเทศไปถึง๕๗๗ คน.ดูจากตัวเลขแล้วมิใช่น้อยเลยน๊ะครับ.ทั้งหญิง ชาย เด็ก และคนชรา ส่วนใหญ่จะเป็นการค้ามนุษย์และทำเป็นขบวนการ แน่นอนครับรายได้นั้นเป็นกอบเป็นกำทีเดียวนายทุนมักจะรวยเพียงคนเดียว. ผมดูทีวีพบว่ามีการจับบรรดาขอทานต่างชาติอีกกว่า ๒๐๐ คน ไป - มาๆครับ ก็แหมพี่เขาทำเป็นขบวนการจะใครเสียอีกล่ะ ? ถ้าไม่ใช่พวกข้าราชการนอกแถวอาจจะมีบ้างที่เป็นชาวบ้าน แต่คงจะน้อยกว่าพวกที่มีสี พวกสีแดงกับเหลือง คงไม่มีเอี่ยวแน่ๆ ! วันนี้ช่วงก่อนเที่ยงเล็กน้อยมีผู้โดยสารมาจ้างไปส่งที่ระยองสองคน ผมสังเกตแล้วดูจะแปลกๆสิครับเพราะพี่แกมีถุงกระดาษใส่ของมาคนละหนึ่งถุง แทนที่จะถือไปด้วยพี่แกกลับวางไว้ข้างๆคิว โดยมิได้สนใจหรือห่วงใยสมบัติของตัวเองเลยครับ. ช่วงแรกนั้นพี่แกมาพูดแบบต่อรองราคาก่อน แล้วก็เดินหายไปไหนไม่ทราบผมก็ยังคง วิ่งคิวกันต่อไปจนกระทั่งเกือบบ่ายสองเห็นจะได้ครับเที่ยวนี้พี่แกคงจะไปจริงครับ ผมกับจ่าพัฒน์เรียกไปคันละสองร้อยบาทและบอกว่าต้องไปสองคัน เพราะถ้าเกิดอะไรขึ้นเราจะได้ช่วยเหลือกัน เพราะใครจะไปรู้ล่วงหน้าว่า เขามาเช่ารถเพื่อเดินทางจริงหรือเพียงแต่จะเอาไปปล้น จี้..กลัวสิครับ.เราออกจากคิวกันเลยหลังจากได้ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ผมทำการตรวจสอบผู้โดยสารด้วยการให้เขาจ่ายค่าน้ำมัน และจ่ายค่ารถเสียเลยด้วยการแวะเข้าปั๊มตราดาวที่แยกระยอง ขณะเขียนเรื่องนี้ปั๊มนี้ปิดกิจการไปแล้ว.ทุกอย่างยังเป็นปกติครับ ผู้โดยสารทั้งสองทำอาชีพประมงนั่นเอง. ได้หยิบแบ๊งค์ห้าร้อยออกมาจ่ายโดยไม่มีปัญหาใดใด?เออ..เราต่างก็หายใจโล่งอกกันหน่อยเพราะดูแล้วไม่น่าจะมีปัญหา ระหว่างเดินทางนั้นต่างคนต่างชวนกันคุยซึ่งก็รู้บ้างไม่รู้บ้าง ก็เขาพูดไทยไม่ค่อยได้เลยนี่นา. ผมถามบ้างว่าทำไมไม่เดินทางโดยรถโดยสาร ? ค่ารถถูกกว่าหลายเท่าเขาตอบตามตรงว่าถ้าไปรถเมลอาจเจอด่านตรวจเข้าก็ได้.ถ้ามารถมอเตอร์ไซค์ตำรวจมักจะไม่ค่อยตรวจ เออ..จริงอย่างที่เขาว่าครับ..รู้เขารู้เรารบชนะ พี่ขะแมร์ทั้งสองนี้ ทำการบ้านมาดีนั่นเอง. ผมกับจ่าพัฒน์ขี่มาแบบไม่รีบร้อนนัก. ช่วงที่เรามาถึงหัวสนามบินอู่ตะเภานั้นมีรถกรุงเทพฯ-จันทบุรีตามหลังเรามาห่างๆ จ่าพัฒน์เพื่อนร่วมคิวของผมกำลังจะออกลายหลอกผู้โดยสารชาวเขมรสองคนนี้ ดูสิครับพี่แกบอกผมว่า พี่ปล่อยให้มันขึ้นรถจันทบุรีไปเลยดีกว่าไหม ? ค่ารถเราก็รับมาแล้วให้มันไปกันเองก็แล้วกัน แต่ผมไม่เห็นด้วยเพราะนอกจากจะเป็นการหลอกผู้โดยสารแล้ว ยังเป็นการเอาเปรียบเขาอีกต่างหาก ดังนั้นเราจึงต้องขี่กันต่อไปจนเริ่มเข้าเขตจังหวัดระยอง พอมาถึงตัวจังหวัดระยองจ่าพัฒน์ทำเป็นเก่งชวนผู้โดยสารเขมรไปเที่ยวซ่อง พอเขาอธิบายมาจ่าพัฒน์หงอยสิครับก็พี่แกรู้จักซ่องที่ระยองมากกว่าจ่าพัฒน์เสียอีก..อายเขมรเลยสิครับ.จากนั้นเราจึงหันหัวรถกลับมาทางเดิมจนถึงสัตหีบ ผมได้แยกกลับเข้าบ้านทันที เพราะเย็นนั้นผมถือว่าผมหาเงินได้ทะลุเป้าแล้วนั่นเองครับ. ผมมาส่งไกลที่สุด ตั้งแต่ขี่มอเตอร์ไซค์รับจ้าง.
๑๖. เล่นแชร์ในคิว แล้วไหวตัวก่อนจะถูกโกง. แชร์คำนี้ หลายๆท่านคงจะเคยได้ยินหรือเคยเล่นกันมาแล้วก็ได้ ปกติแล้วใครก็ตามที่จะมาตั้งตัวเป็นเท้าแชร์นั้น จะต้องมีความรับผิดชอบพอสมควรมิใช่คิดแต่จะเปียร์แล้วไม่ส่งบ้าง ส่งช้าบ้าง ก็ยังดี. และชักดาบเสียเลยเอ้า ! เปียร์แล้วนี่หว่าจะส่งทำไมกัน ? ช่างคิดแต่ดีดีน๊ะ. ขณะที่รอผู้โดยสารอยู่นั้นสมาชิกในคิวเราได้ออกความเห็นว่า จะเล่นแชร์คิวจึงทำให้สมาชิกที่สนใจเดินเข้ามาฟังกติกากันหลายคน สรุปว่าเราจะลงแชร์กันมือละสองพันบาท โดยมีภรรยาของนายวิเชียรเป็นเท้า แม้ค้ากล้วยแขก. พอเริ่มส่งมือแรกทุกคนคงจะทราบดีว่าเท้าต้องยกขึ้นก่อน ถือว่ายังไม่มีปัญหาใดใด ?สมาชิกทุกคนจึงยังตั้งหน้าตั้งตาส่งเงินกันต่อไปจนกระทั่งมาได้ยินว่า เท้าแชร์จะทำการเปียร์เป็นมือที่สองอีกเราจึงมีความเห็นตรงกันว่าเอ๊ะ ! ชักจะยังไงๆเสียแล้วล่ะซึ่งปกติไม่มีที่ไหนทำกันแบบนี้หรอกครับ. เพราะมือที่สองนั้นจะต้องเป็นสมาชิกเท่านั้นที่จะเปียร์ได้ มิใช่เท้าจะมาเปียร์อีก. พอสมาชิกทั้งหมดทราบจึงตกลงที่จะยกเลิกการเล่นแชร์ดังกล่าว ร้อนถึงตัวเท้าแชร์ต้องไปหาเงินมาคืนสมาชิกจนครบในที่สุด เห็นไหมครับว่าถ้าเราไม่ท้วงกันไว้คงจะต้องถูกโกงแน่ๆ.จากนั้นไม่ถึงเดือนนางแม่ค้ากล้วยแขกคนนี้ได้ขายกิจการให้พี่น้องไป ตัวเองได้ย้ายครอบครัวหนีกลับบ้านนอกไปเลย ผมไม่อยากคิดว่า หล่อนและผัวจะหนีหนี้.แต่มันฟ้องด้วยภาพครับ ! ที่จริงเราก็เห็นว่ากล้วยแขกก็ขายดีจะตาย แถมยังมีมันทอดและข้าวเม่าทอดอีกด้วยน๊ะ อ๋อ !นายวิเชียรพี่แกชอบเล่นการพะนันนี่เอง.สมาชิกแชร์คิวเรา จึงได้ไหวตัวทัน.มิฉะนั้นคงต้องเสียเงินกันคนละสองพันบาทเป็นอย่างน้อย เออเสียเงินนั้นไม่เท่าไรหรอกครับ แต่เสียอารมณ์นี่สิ..แย่กว่ามาก.ขณะที่กำลังเข้าคิวรับเงินแชร์คืนอยู่นั้น จู่ๆก็มีลูกค้าต่างชาติเดินมาที่คิวพร้อมข้าวของพะรุงพะรัง พูดฟังสำเนียงแล้วไม่ค่อยจะรู้เรื่องเพราะพี่แกพูดภาษาไทยไม่ค่อยชัด เป็นลูกเรือชาวพม่านั่นเอง. มาถึงไม่มีการถามไถ่ใดใดเลยพี่แกบอกให้ไปส่งหน่อย แต่สมาชิกทุกคนได้แต่ฟังเฉยๆครับ ไม่มีใครเลยที่จะกระตือรือร้นอยากจะไปส่งลูกค้าคนนี้ ไม่ทราบว่าถ้าเป็นท่าน อยากจะไปส่งหรือไม่ ? พี่แกบอกจะไปเพ๊ะ-บุรี.ไม่มีใครเลยที่จะแสดงทีท่าว่าจะไปส่งพี่หม่อง ก็แหม !ไกลขนาดนั้น แล้วจะเรียกค่ารถเท่าไรล่ะจึงจะคุ้ม. พอทุกคนในคิวแสดงอาการนิ่งเฉย พี่หม่องแกก็ไม่ยินดียินร้ายเดินจากไป และคงจะไปถามเอาที่คิวข้างหน้าดีกว่า ไม่มีใครได้ติดตามว่าพี่แกสมหวังหรือผิดหวัง ผมว่าถึงพี่จะสมหวังมีผู้ที่ยินดีไปส่งเพื่อเงินแต่ในที่สุดแล้วผู้ที่ยอมหรือยินดีไปส่งนั้น อาจจะผิดหวังก็ได้ใครจะรู้ ? ผู้เขียนไม่อยากเดาว่าต้องไปส่งฟรี หรือถูกลอกคราบแถมด้วยหรือไม่ ?ชีวิต มอเตอร์ไซค์รับจ้างก็ยังต้องเสี่ยงต่อไป จนกว่าจะได้กลับถึงบ้าน..ปลอดภัยครับ.
๑๗.ลูกค้าชาวฝรั่งเศส มาจ้างไปท่าเรือ. ผมยังมาวิ่งคิวอยู่ตามปกติครับ ประมาณสิบโมงเช้ามีรถเก๋งยี่ห้อเปอร์โย ได้วิ่งย้อนศรมาทางกำแพงวัดหลวงพ่ออี๋แล้วมาหยุดถามทางไปท่าเรือกับผม ผมบอกท่านผู้อ่านไปแล้วไงครับว่า ที่คิวสีฟ้านี้มีผมคนเดียวที่พอจะพูดภาษาอังกฤษได้ ทำไมไม่เชื่อกันบ้างล่ะครับ ? ผมกำลังอธิบายเส้นทางให้เขาฟัง นอกจากเขาจะไม่ฟังผมแล้วเขายังบอกให้ผมขึ้นรถ เพื่อพาเขาไปดูเส้นทางหน่อย ผมจอดคู่ชีพไว้ที่คิวแล้วจึงย่องมาขึ้นรถเก๋งไปกับเขาทันที.
Client. : Hello , Can you tell me how to get to the port. ?
Driver. : Looked at his map. Bra - Bra - Bra.
Client. : How about you get in the car ? What do you do here. ?
Driver. : I am a motor bike taxi.
Client. : OK. Get in here. We are heading to the port.
แม้จะเป็นคนฝรั่งเศสแต่เขาพูดภาษาอังกฤษได้ครับ. เราจึงได้สนทนากันไปเรื่อยๆ จึงทราบว่าเขาเป็นจนท.บริษัทฯที่ทำงานเกี่ยวกับโรงงานอุตสาหกรรม กำลังจะนำเครื่องอุปกรณ์ขนาดใหญ่มาส่งให้ลูกค้า.โดยของเหล่านั้นจะถูกลำเลียงมาทางเรือ โดยมาขึ้นที่ท่าเรือ เขาไม่แน่ใจ ว่าจะเป็นท่าเรือจุกเสม็ด หรือท่าเรือมาบตาพุด. แต่ที่มาครั้งนี้ต้องการมาสำรวจเส้นทางในการเคลื่อนย้าย. เพื่อจะได้รู้ว่าจะต้องผ่านสะพานกว้างหรือแคบขนาดไหน ? ตามเส้นทางมีสายไฟหรือสายเคเบิ้ลสูง หรือต่ำกว่ากำหนดมากหรือน้อยกี่แห่ง ? จะได้จัดเตรียมการเคลื่อนย้ายไว้แต่เนิ่นๆ พอสำรวจเส้นทางภายในการท่าเรือสัตหีบแล้ว เขาชวนผมมุ่งหน้าต่อไปยังท่าเรือมาบตาพุดทันที. นี่เป็นครั้งแรกครับ ที่ผมมีโอกาสเดินทางมายังท่าเรือมาบตาพุดอย่างเป็นทางการ พิ้นที่ในโรงงานอุตสาหกรรมนี้กว้างใหญ่มากครับ มีเส้นทางเข้า - ออกหลายเส้นทาง. ระหว่างเดินทางมานั้นพอถึงบริเวณใด ? ที่ดูแล้วว่าพื้นที่ถนนต่างๆตลอดจนสะพานน่าจะแคบเกินไป เขาจะลงไปทำการวัดความกว้างของสะพานแต่ละแห่ง ถ้าเขาสงสัย. เราใช้เวลาไปประมาณสามชั่วโมง ในการสำรวจเส้นทางที่ท่าเรือทั้งสองแห่ง ผมไม่ทราบว่าเขาประสบความสำเร็จหรือไม่ ?เพราะพี่แกปรึกษากันเป็นภาษาฝรั่งเศส ผมรู้แต่ว่าคัมมองตาเลวู๊ - สบายดีบ่ ? ต่อมาเขาได้กลับมาจอดส่งผมที่คิวสีฟ้าตามเดิม ผมเดินลงจากรถเก๋งของเขาเพื่อมาวิ่งรถต่อ โดยมิได้เรียกร้องค่าตัวใดใดจากเขาเลยพอรถเก๋งเริ่มเคลื่อนตัวเล็กน้อยเขาได้จอดรถแล้วตะโกนเรียกผมเข้าไปหา พร้อมกับได้ยื่นเงินมาให้จำนวนหนึ่ง.เป็นแบ๊งค์ยี่สิบล้วนๆ. พอกลับมานั่งที่รถแล้วผมจึงนำเงินออกมานับดู เออ..ดีเหมือนกันเพราะนอกจากได้ไปนั่งรถเที่ยวผมยังได้ค่าตัวมาอีกสองร้อยบาท..Thanks for your mercy. ขอขอบคุณในความเมตตาครับ. นี่ไงครับ ! ผลที่ได้รับจากการที่มีความสามารถในการใช้ภาษาอังกฤษได้ มาถึงตรงนี้ผมอดที่จะขอบคุณกองทัพเรือไม่ได้ ที่ได้เปิดโอกาสให้ผมได้เข้ารับการอบรมที่ศูนย์ภาษาทร. ช่วงที่ผมยังรับราชการอยู่. จนได้มีโอกาสไปศึกษาและดูงานที่ประเทศสหรัฐอเมริกาถึงห้าหลักสูตร นี่ถ้าทุนจากประเทศออสเตรเลียไม่ยกเลิกล่ะก็ผมต้องได้ไปเรียนวิชาเคมี ชีวะ รังสี อีกหนึ่งหลักสูตร.
๑๘.เมื่อผมถูกรั้วของชาติ ชักดาบค่ารถ. ภาษาไทยเรานี่ก็แปลกนะครับ การที่ใครเป็นหนี้ใครแล้วไม่ยอมจ่ายนั้น มักจะมีการเรียกกันหลายๆแบบเช่น โกงบ้างล่ะ , ไม่ยอมใช้หนี้บ้างล่ะ ,คำที่สั้นที่สุดที่นิยมเรียกกันคือ "แม่งมันเบี้ยวว่ะ."ผมเรียกแบบญี่ปุ่นว่า.ชักดาบ..คงยังจะมีชื่ออื่นอีกแน่ๆ ตอนนี้ผู้เขียนยังนึกไม่ออกครับ. แต่ที่แน่ๆก็คือไม่ว่าใครจะเรียกแบบไหนก็ตาม ? มักจะมีความหมายเดียวกันหมดคือไม่ยอมจ่ายนั่นเอง ! ผมเองก็วิ่งคิวมานานแล้วแต่ยังไม่เคยเจอกับตัวเองครับ จนกระทั่งเช้ามืดวันหนึ่ง..จึงมีโอกาสมาพบกับเหตุการณ์จริง.ช่วงเย็นก่อนหน้านี้ผมนำรถคู่ชีพออกมาวิ่งคิวตามปกติ เออ..เย็นนี้สมาชิกค่อนข้างจะหนาตาเพราะวันนี้เป็นวันเงินเดือนออกนั่นเองครับ !ผมยังคงวิ่งไปเรื่อยๆเพราะผู้โดยสารที่เป็นทหารส่วนใหญ่ยังออกมาเที่ยวกันไม่ขาดสาย เพราะเห็นเขาเดินผ่านคิวไปตามสถานบริการต่างๆที่มีไว้บริการท่านชายที่จริงผมตั้งใจว่าจะกลับเข้าบ้านช่วงสองยาม เพราะคิดว่าคืนนี้ถ้าเรามีทุนไว้มากแล้ว พรุ่งนี้จะได้พักบ้างหรือถ้ายังอยากจะออกมาวิ่งก็น่าจะมาได้ช่วงสายสักหน่อย จึงยังมิได้กลับบ้านแต่อย่างใด ? จนกระทั่งตีหนึ่งเศษๆถึงคิวผมพอดีผมตั้งใจจะกลับบ้านทันที หลังจากส่งผู้โดยสารทหารคนนี้แล้ว.
ผู้โดยสาร. : คิวใครครับ ? ไปส่งผมที่ร้านมณีแดงหน่อย แล้วรอสักพักน๊ะ.
ผู้เขียน. : ขึ้นเลยพี่..ผมกับไอ้ขี้โกงก็ไปที่ร้านอาหารแถวกม.หนึ่ง.
ผู้โดยสาร. : ลงไปหาเพื่อนกระมัง ผมมิได้อยากรู้เลย. แต่ผมยังจอดรออยู่
ประมาณสิบนาที เขากลับมาที่รถแล้วให้กลับไปที่ตลาดอีกครั้ง
โดยจอดเดี๋ยวเดียวที่ตลาดโต้รุ่ง พอกลับมาก็สั่งให้ผมเข้าไปส่งที่
ขนส่งฐานทัพฯทันที.
ผู้เขียน. : ผมมิได้ปฏิเสธผู้โดยสารแต่อย่างใด ? มาจนถึงที่หมายครับ.
ผู้โดยสาร. : พี่รอผมเดี๋ยวน๊ะ แล้วมันก็วิ่งหายไปทางโรงจอดรถทันที.
ผู้เขียน. : ระหว่างที่รออยู่นั้นผมกำลังคิดอยู่ว่า..เอ..จะคิดค่ารถเท่าไรดีน๊ะ ?
ทั้งหมดไปสามแห่ง เอาเท่านี้ก็ได้... ค่าจอดรอไม่คิดน๊ะ.
ผมกำลังเพลินอยู่กับการคิดเงินก็ต้องสะดุ้งสิครับ เพราะหลังจากจอดรอประมาณสิบนาที ก็มียามเฝ้าโรงรถมาถามว่าพี่มาจอดรอใคร ?ห้ามจอดและบอกว่าที่นี่ไม่มีใครผ่านเข้าออกได้ สงสัยผู้โดยสารของพี่มันคงจะหนีไปไหนแล้วล่ะ ? เออ..ทำไมพี่ยามจึงรู้ดีนักล่ะหรือว่าเป็นเพื่อนกัน ฝันสลายเลยสิครับ เที่ยวนี้จึงถือว่าผมได้วิ่งฟรีเพื่อให้บริการรั้วของชาติ ซึ่งเป็นรั้วผุผุนั่นเอง. ใช่ครับผมได้กลับเข้าบ้านตามที่ตั้งใจไว้แต่ไม่มีใครจ้างมาส่ง ทั้งๆที่มี แต่เหมือนไม่มี. ผมมิได้โกรธเกลียดผู้โดยสารท่านนั้นหรอกครับ เพียงแต่แอบคิดว่าสงสัยกรรมจะตามมาทันแล้วล่ะ ! เพราะมีบ่อยครั้งที่ผมเผลอทำแบบนั้น.และข้อเสียของรถรับจ้างแบบนี้แท็กซี่หรือมอเตอร์ไซค์รับจ้าง. ก็คือเราไม่สามารถเรียกเก็บเงิน จากผู้โดยสารได้ก่อนนั่นเอง !
๑๙.ลูกชายผมฟ้องภรรยาว่า ผมไปกับผู้หญิง. ตรงข้ามคิวรถสีฟ้าของเรานั้น มีห้องเล็กๆซึ่งได้เปิดเป็นคลินิกชื่อร้านหมอขจิตร ไฟได้ไหม้ไปแล้ว.ได้ก่อสร้างเป็นตึกใหม่เรียบร้อยแล้ว.น่าจะเผาไล่ที่. ช่วงนั้นมีโรคระบาดสำหรับเด็ก คือจะมีอาการไอ ติดต่อกันหลายวัน. ผู้ปกครองส่วนใหญ่จึงควรนำเด็กมารับการรักษาด้วยการฉีดยา และได้มีการบอกกันต่อ-ต่อไป ทำให้หมอรวยไปตามๆกัน ต่อมาพบว่า เป็นการโฆษณาชวนเชื่อ นั่นเอง. ขณะนั้นด.ช.แบ๊งค์ลูกชายผมอายุยังไม่มาก เราเองก็เกรงว่าจะเป็นโรคไปกับเขาด้วยศรีภรรยาผมได้นัดให้ผมมารับตัว.เพื่อไปรับการฉีดยากับเขาด้วย ผมถือโอกาสมารับตัวทั้งสองคนไปที่ร้านหมอเสียเลย หลังจากที่เข้ามาส่งผู้โดยสารในค่ายแล้ว. ระหว่างรอผมยังมิได้ออกจากคิว เพราะคิดว่าถ้าสองคนนั้นยังไม่เสร็จแต่ถ้าถึงคิว ก็จะวิ่งอีกสักหนึ่งเที่ยว. คนไข้และญาติส่วนใหญ่ยังรอคิวกันที่ร้านหมอจนแน่นร้านไปหมด. เอ้า ! จังหวะที่ผมรออยู่นั้นมีผู้โดยสารสาวสองคนมาใช้บริการ เพื่อให้ผมไปส่งแถวๆร้านอาหารย่านกม.หนึ่ง ผมบอกเธอเบาๆว่าขึ้นเลยน้อง จังหวะนั้นเองด.ช.แบ๊งค์และภรรยาผมก็ได้ออกมาจากร้านหมอ เพื่อจะมาขึ้นรถแล้วกลับบ้านกัน. ตาไวเหลือเกินน๊ะไอ้แบ๊งค์. ช่วงที่สองสาวกำลังขึ้นค่อมรถอยู่และผมเตรียมจะนำรถออกจากคิว ดูสิครับ !พี่แกตะโกนสุดเสียงมาจากถนนฟากโน้นว่า..แม่..แม่ ป๋าไปกับผู้หญิง ผมไม่ได้ฟังเสียงแต่อย่างใด ? ได้แต่รีบนำรถออกไปทันทีเพื่อจะได้รีบกลับมารับสมาชิกกลับบ้านกัน ผู้โดยสารสาวและเพื่อนๆสมาชิกที่คิวพากันหัวเราะชอบใจในวีรกรรมของเจ้าแบ๊งค์ลูกชายผม ดีน๊ะครับที่ภรรยาผมเธอเข้าใจดีในอาชีพของสามี มิฉะนั้นคงต้องกลับมาเถียงกันแบบเอาเป็นเอาตายจนเลิกอาชีพไปเลยก็ได้เออ..ไม่รู้ว่าที่คิวอื่นมีแบบนี้บ้างไหม ? พอกลับมาถึงคิวแล้วผมก็เกี่ยวตัวสมาชิกของผมกลับเข้าค่ายทันที จะได้มาทานมื้อเย็นกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา ขอพักผ่อนเสียหน่อยครับ ข้อดีของผมช่วงที่มาวิ่งคิวอยู่นั้น แม้ใครจะไปบอกภรรยาผมว่าผมไปกับผู้หญิงล่ะก็ !เสียฟอร์มเลยน๊ะก็เพราะนอกจากจะไม่โกรธแล้วเธอยังย้ำมาอีกต่างหากว่า เออจะไปไหนก็ไปเถอะแต่ ให้หาเงินมาให้มากๆก็แล้วกัน.
๒๐. รู้จักกับลูกเรือ ที่มาส่งอุปกรณ์ของค๊อบบร้าโกลด์. ที่จริงการฝึกร่วมผสมค๊อบบร้าโกลด์นั้น Cobra Gold. มีมานานแล้วครับ ถ้าจำไม่ผิดมีการฝึกกัน ก่อนที่ผมจะมาเข้าเป็นสมาชิกของคิวนี้เสียด้วยซ้ำ. ช่วงเย็นวันนั้นมีคนต่างชาติออกจะผิวดำแต่ไม่ใช่นิโกรน๊ะ น่าจะเป็นพวกที่มาจากนิคารากัว หรือพวกเปอร์โตริโก้โน่นแหละ ! คนพวกนี้มักจะนิยมเข้ามาเป็นพลเมืองชั้นสองของสหรัฐอเมริกา.พี่แกเดินเอียงไปเอียงมาแล้วมาหยุดดูของใช้แถวๆร้านค้าที่คิวของเรา ผมชวนคุยด้วยเออ..พี่แกก็คุยด้วยดีครับผมเดินไปกับเขา เพราะจังหวะนั้นยังไม่ถึงคิวผม.จนมาถึงที่ร้านค้าแถวชายทะเล ร้านทิวตาลเดิม. ขณะเขียนได้ทุบทิ้งและสร้างใหม่แล้ว แน่นอนครับเราสั่งเบียร์มาดื่มและคุยกันอยู่นานพอสมควร เขามากับเรือที่มาส่งอุปกรณ์สำหรับใช้ในการฝึกค๊อบบร้าโกลด์ Cobra Gold. ซึ่งเรือของเขากำลังจอดลงของอยู่ ที่ท่าเรือ จุกเสม็ดChucksamed Port. ลูกเรือคนนี้ มาจากมลรัฐหลุยศ์เซียน่าLouisiana States.เป็นเมืองชายทะเล คนที่เมืองนี้นิยมทำอาชีพประมงและเป็นลูกเรือสินค้า หรือเรือเดินทะเล. พลเมืองที่อาศัยอยู่ในรัฐนี้ส่วนใหญ่น่าสงสารมากครับเพราะพายุต่างๆมักจะเข้าถล่มรัฐนี้ปีละสามถึงสี่ครั้ง ล่าสุดก็กวาดไปเสียเกือบครึ่งรัฐ เอ้า !พอเริ่มซ่อมแซมลำกำลังจะฟื้นตัวเออ..พายุลูกใหม่ก็เข้ามากวาดเสียอีกที ทั้งทอร์นาโด ,ไซโคลนและชื่ออื่นๆ.พอเขารู้ว่าผม เคยไปเหยียบแผ่นดินแม่เขามาแล้วหลายครั้ง เขาจึงเริ่มให้ความเป็นกันเองครับ ผมจึงชวนไปดื่มต่อและเขาได้เต้นรำกับลูกชายผมที่บ้านพักด้วย สงสัยพี่แก คงจะเมาได้ที่แล้วนั่นเอง. ในที่สุดผมได้ไปส่งเขากลับที่ท่าเรือจุกเสม็ด ไม่สามารถจำเวลาได้ครับ เพราะขนาดผมดื่มหลังเขา ผมเองยังรู้สึกว่าชักจะเมาแล้วเช่นกัน. สรุปได้ว่าเรามีสัมพันธภาพที่ดีต่อกัน แม้จะเป็นช่วงเวลาอันสั้นก็ตาม. พอเขาลงรถผมก็ถึงบันไดเรือพอดีผมจำได้ว่าเขาได้ให้ค่ารถผมมาด้วย แต่ขณะเขียนนี้จำไม่ได้ว่าเป็นเงินเท่าไร ? เงินทองนั้นใครก็อยากได้ครับ แต่สำหรับผมบ่อยครั้งที่ถือว่าน้ำใจสำคัญกว่าเงิน แม้ว่าเราไม่สามารถใช้น้ำใจไปซื้อน้ำมันเติมรถได้ก็ตาม แต่สุขใจครับเราได้จากกันด้วยมิตรภาพที่ดีครับ.
๒๑. มีคนมาจ้างไปเป็นล่ามสำรวจน้ำมัน. ผมเองนั้นมิได้เป็นคนที่เชื่ออะไรง่ายๆนัก ผมเชื่อมันในตัวเองเสมอ. ขณะที่ผมออกมาวิ่งคิวมีคนมาถามผมว่า ถ้าเราจะจ้างคุณไปเป็นล่ามบนเรือสำรวจน้ำมัน โดยจะทำการสำรวจในอ่าวไทยช่วงสัตหีบ เกาะจวง ไปสุดแถวๆประจวบคีรีขันธ์.ทำงานจริงประมาณสิบสี่วันค่าตัววันละหกร้อยบาทและกินอยู่บนเรือสนใจหรือไม่ ? ถ้าสนใจล่ะก็ให้พร้อมที่จะลงเรือในวันอาทิตย์ช่วงบ่ายๆ ที่ท่าเรือจุกเสม็ด.ถ้าเป็นท่านล่ะ-ท่านสนใจหรือไม่ ? ผมไม่ต้องการคำตอบหรอกน๊ะ แต่ผมสนใจสิครับอย่างน้อยก็เป็นงานที่ผมชอบ. ค่าตัววันละหกร้อยบาทเทียวน๊ะ แม้ว่าต้นทางจะจ่ายจริงมากกว่านี้ ถ้าเอาก็ไม่ต้องคิดมาก. พอผมรับงานนี้จริงๆจึงทราบว่า..สุดคุ้มทีเดียว เพราะทำงานจริงๆวันละประมาณสองร้อยบาทเท่านั้น แน่นอนครับผมรับปากทันที แต่กำลังวุ่นวายใจอยู่ว่าผมจะลางานได้อย่างไร ? เพราะจะต้องทำการลาติดต่อกันถึงสิบสี่วัน ไหนจะต้องรอการอนุมัติเสียก่อนจึงจะไปได้ นี่ก็วันศุกร์แล้วผมจึงรีบดำเนินการเสียก่อน เพราะจะต้องลงเรือในวันอาทิตย์เย็นแล้ว. ท่านอาจจะแปลกใจว่าผมทำได้อย่างไรกัน ? โดยไม่มาทำงานต่อเนื่องถึงสิบสี่วัน จริงๆแล้วอยู่บนเรือสำรวจน้ำมัน ๒๑ วัน. ผมไม่แนะนำให้ท่านทำตามอย่างผมหรอกครับ ที่จริงแล้วไม่ดีไม่ควรทำ แต่ที่เขียนมานี้ก็ตามที่ผมบอกตั้งแต่แรกนั่นแหละครับ ! เมื่อท่านอ่านจบแล้วท่านจะได้นำประสบการที่ดีจากผมไปใช้บ้าง ดีกว่าที่ไม่เคยรู้เรื่องอะไรมาก่อนเลย จริงไหมครับ ? อันดับแรกผมไปคุยกับผู้บังคับบัญชาก่อน ก็ผบ.ร้อยนั่นแหละ ! หัวหน้างานโดยตรงนั้นก็ถือว่าสำคัญครับ ผมโชคดีกว่าใครๆเพราะหัวหน้าผมเพื่อนรุ่นเดียวกับผมนั่นเอง. อีกคนที่ถือได้ว่าสำคัญแบบเฟืองตัวเล็กก็คือพลทหาร เสมียนกองร้อย. เมื่อเราค้นพบผู้ที่จะต้องเกี่ยวข้องทุกคนแล้วต้องลำดับภาพทันที่ว่า จะต้องดำเนินการอย่างไร ?จึงจะราบรื่นไม่มีการสะดุดใดใด ? ที่กล่าวมาแล้วนี้เป็นทหารและข้าราชการครับ ผมยังจำได้ว่ามีพลเรือนร่วมด้วยหนึ่งคน ภรรยาผมเอง. ผมจะอธิบายว่าผมขาดงานไปถึงยี่สิบเอ็ดวัน โดยไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้อย่างไร ผบ.หมวดมีสิทธิที่จะอนุญาตให้ข้าราชการลาได้ ๑ วัน ฉะนั้นผมจึงสามารถลาด้วยวาจาหรือโทรมาลาได้ครับ. ผมให้แฟนโทรมาขออนุญาตลา ในวันจันทร์เช้าหนึ่งวัน. ดังนั้นเพื่อนผมที่ทำการแทนผบ.หมวด.จึงอนุญาตให้ผมลาได้ ๑ วัน. ผมจึงพ้นข้อกล่าวหาทุกกรณีย์. พอวันศุกร์ก็ให้ภรรยาโทรไปลาอีกหนึ่งวัน เป็นอันว่าจบในช่วงแรกเจ็ดวัน เพื่อนผมยังมีสิทธิที่อนุญาตให้ลาได้ ๑ วัน. ผมได้เขียนใบลากิจไว้สองใบ อังคาร - พฤหัสบดี แต่ยังมิได้ลงวันที่จริงฝากให้เสมียนกองร้อยยื่นเสนอผบ.ร้อย ผบ.ร้อยมีอำนาจให้ลาได้ ๓ วัน.
* ผู้ที่มีอำนาจจะต้องเซ็นต์อนุมัติเสียก่อน ผู้ที่ขอลาจึงจะไปได้ แต่มีคนพูดเสมอๆว่าตราบใดที่คนเป็นผู้สร้างระเบียบจึงพูดได้ว่า กฎทุกกฎต้องมีข้อยกเว้นนี่เป็นคำพูดของนายทหารชั้นผู้ใหญ่ระดับนายพลเรือพูดไว้ในที่ประชุมกองทัพเรือ.
พอสัปดาห์ที่สอง ผมก็ดำเนินการเช่นเดิม ถือว่าสมบูรณ์ครับ.แต่ท่านผู้อ่านคงทราบดีน๊ะครับว่า ที่จริงเรื่องการอิจฉาตาร้อนนั้นมักจะเป็นนิสัยของผู้หญิง แต่ห้ามไม่ได้หรอกครับกับผู้ชายก็มีครับและได้เกิดขึ้นกับผมด้วยสิครับ ! มีเพื่อนร่วมงานบางคนไปฟ้องผบ.ร้อยเพื่อจะให้เอาเรื่องผม สาเหตุที่ได้ขาดราชการไปหลายวัน นี่ถ้าผมไม่คุยกับผู้กองผมก่อน..ยังไงๆก็เสร็จแน่ๆ. ผู้กองรับทราบแต่มิได้ว่าอะไรกับไอ้พวกขี้ฟ้อง ท่านมาเล่าให้ผมฟังเมื่อผมกลับมาทำงานตามปกติ. อีกสองวันต่อมาผมได้ไปลงเรือตามที่รับปากกับเจ้าของงานไว้ ที่ท่าเรือจุกเสม็ดเรือลำนี้เป็นขนาดมาตราฐานแบบเรือซัพพลายภาษาอังกฤษเรียกว่า ซัพพลายโบ๊ท Supply Boat. ซึ่งเรือลำนี้มีชื่อว่าโครอนลี๊ฟเอ๊กซ์โปเลอร์ MV.Coral Leaf Explorer. เจ้าของงานได้เช่ามาเพื่อใช้ในงานสำรวจน้ำมันในอ่าวไทย ซึ่งงานนี้ทางเจ้าของงานเองได้วางแผนไว้ว่าไม่น่าจะทำการสำรวจเกิน ๑๔ วัน ทุกอย่างย่อมมีการผิดพลาดได้เสมอ. เอาเข้าจริงต้องยืดเวลาไปอีกหนึ่งสัปดาห์สาเหตุเพราะทางเรือใหญ่มีปัญหาเรื่องคอมพิวเตอร์.ผมเองก็เกือบจะมีปัญหาเพราะว่า ต้องขาดงานเพิ่มอีกหนึ่งสัปดาห์นั่นเอง ! ช่วงที่เรือทอดสมออยู่ที่หน้าอ่าวหัวหินนั้น ผมฝากไต๋เรือให้ช่วยส่งโทรเลข มาแจ้งขอลาต่อกับหัวหน้าของผม เพราะงานไม่เสร็จตามกำหนด. ร.อ.ทองหล่อ ผลมูล รน. หัวหน้าผม ยศในขณะนั้น-ต่อมาได้เกษียณอายุในยศ นาวาโท. แกก็ไม่ค่อยพอใจในตัวผม แต่ผมไม่สน.เพราะเวลาผมสมัครขอไปราชการที่ไหน ? พี่แกไม่เคยอนุมัติเลยสักครั้ง แต่กับบางคนที่เพิ่งกลับจากราชการมาตัวยังอุ่นๆอยู่เลยครับ เอ้า ! พี่แกมีชื่อไปทหารพรานอีกแล้วว่ะ. ผมจึงต้องแสวงหารายได้เองครับโดยออกรับงานนอกบ้าง รับจ้างเข้ายามบ้าง แอบไปรับงานเป็นล่ามในช่วงการฝึกร่วมผสมบ้าง ใครไม่เอาก็ตามใจวันละ ๖๐๐ บาทเทียวน๊ะ ! ดีกว่าที่ผม..มัวแต่หลงไปเป็นล่ามให้กับทางราชการได้วันละ ๕๐ บาทเท่านั้น ! บางงานถูกเจ้านายทำเป็นแกล้งลืมบ้าง เออ..แปลกจริงๆรับเงินมาแล้วไม่ยอมจ่ายเสียที. พอกลับมาถึงที่ทำงานจริงๆจึงรอดตายเหมือนควายขวิด มีคนชอบพูดคำนี้บ่อยๆ แต่ผมจำไม่ได้แล้วว่าใครพูด ?
* ประสบการต่างๆนั้นไม่สามารถหาซื้อ - ขายได้ต้องหาเอาเองครับ การมาอ่านเรื่องของผมก็เท่ากับท่าน ได้รับประสบการโดยมิต้องดำเนินการเอง..อย่าท้อสิครับ !
