ในชีวิตการทำงานอันเป็นการงานในทุกขณะจิต สิ่งหนึ่งที่ข้าพเจ้าได้เรียนรู้คือ การทำงานในท่ามกลางกระแสของการต่อต้าน ที่ปราศจากความเป็นหนึ่งเดียว ...อันมีฐานแห่งความคิด ความเชื่อแตกต่างกัน
หากเป็นเมื่อเกือบสิบปีก่อนข้าพเจ้าก็คงจะปฏิเสธและก้าวเดินหนีออกมา
แต่สิบปีให้หลังมานี่ จนงวดเข้ามาห้าหกปีที่ข้าพเจ้าได้ฝึกฝนตนเองให้ได้เรียนรู้ในการทำงานท่ามกลางผู้คนที่มีกระแสแห่งความต่อต้าน
"ไม่เห็นด้วยแต่ก็ยังมาร่วมมาสัมพันธ์กัน"
สิ่งที่ได้เรียนรู้คือ...ความเข้าใจแห่งความเป็นธรรมชาติของบุคคลนั้น จากความไม่พอใจทำให้เกิดการแปรเปลี่ยนเป็นสงสารและเห็นใจ ซึ่งประเด็นความรู้สึกและความคิดนี้สำคัญทำให้เราได้เพิ่มพูนความอดทนที่จะเผชิญอยู่กับผู้คนเช่นนี้
ในขณะเดียวกันทำให้เราได้เรียนรู้ใจที่ให้ห่างออกจากทั้ง "ความชอบใจและไม่ชอบใจ"
ที่สำคัญได้เกิดบ่มเพาะทางปัญญาและนำปัญญานั้นมาใช้เพื่อการดำรงอยู่กับบุคคลเหล่านี้ สิ่งที่ได้เป็นกำไร คือ ใจที่เมตตา...อันเปี่ยมด้วยความรักและสงสาร...
เมื่อก่อนมีหลายเรื่องที่รู้สึกรังเกียจในผู้คน แต่ทุกวันนี้ได้แต่มองเห็นความเป็นไป ยิ่งเห็นคนที่ยังหลงไปในเกียรติยศที่ตนเองมี ยิ่งทำให้มองเห็นว่าบุคคลนั้นช่างน่าสงสารเหลือเกิน
ทำไมเขาหรือเธอไม่รักษาโอกาสที่มี อันเป็นโอกาสที่เรียกได้ว่า "เกิดมาเป็นคน"...
การเกิดมาเป็นคนนี้ต้องรักษาโอกาสของการสั่งสมสมบัติที่เรียกว่า "มนุษย์สมบัติ" ...ที่ทำให้เราห่างออกไปจากหัวโขนและโลกธรรมแปดที่มีทั้งหลายทั้งสิ้น
...
๒๓ กันยายน พ.ศ.๒๕๕๔
ทีมงานอันเข้มแข็งไม่มีคำว่ าเหน็ดเหนื่อย ทำเพื่อถวายแด่พ่อแม่ครูบาอ าจารย์...องค์หลวงปู่ประสาร สุมโน...พี่สนั่น พี่อ๋อย พี่ณี และกะปุ๋ม ทุกคนมาร่วมกันด้วยใจที่ศรั ทธาไม่มีใครบอก ไม่มีหน้าที่คำสั่ง หากมาร่วมกันทำงานอย่างถวาย ชีวิตและจิตวิญญาณ
เป็นทีมงานที่เพียงสบตากันก ็สอดรับกัน แบบไม่มีลังเลกังขา ส่งลูกรับกันทำให้การทำงานร าบรื่นในส่วนที่เป็นกิจของอ งค์หลวงปู่
อีกท่านคือ น้องอั๋น...เป็นผู้ถ่ายภาพนี้ให้ ...แม้ไม่ได้นอนอั๋นก็เต็มใจมาอุปฐากรับใช้องค์หลวงปู่ อั๋นเป็นคนที่รักษาโอกาสที่ตนเองมีอย่างไม่ลังเลสงสัย
สิ่งที่ได้เรียนรู้...ได้เห็นว่าบางคนห่วงหัวโขน ห่วงโลกธรรมแปดทำให้พลาดโอกาสการเติบโตทางจิตวิญญาณ
