จากอนุทินครับ...(หากินง่ายจัง)

เตรียมใจ :

วันนี้ (13 กันยายน 2554) ผมเดินทางไป ม.ขอนแก่น ตั้งใจนานแล้ว แต่อดจะตื่นเต้นไม่ได้ (นอนตื่นเช้ามาก) กะเตรียมอะไรติดไม้ติดมือหลายอย่าง

แต่พอถึงเวลาเหลือแค่...หัวใจและตัวที่จะไปร่วมงาน KKU Show and Share 2011 ผมอยากเจอทุกท่านในบ้านของเรา ...GotoKnow ...ทุกท่านคงใจดีนะครับ... ผมมีความรู้สึกอย่างนั้น...

 

 

คนที่ก้าวเข้ามาหาผมด้วยรอยยิ้มและมิตรภาพท่านแรก คือ ท่านวอญ่า ...มาไกลจากแดนใต้...เยือนถิ่นอีสานด้วยใจจริง ๆ ครับ เดินทางด้วยรถไฟ...นอนพักโรงแรมใกล้สถานีรถไฟขอนแก่น...ผมอดนับถือน้ำใจท่านไม่ได้...และผมรู้สึกตื่นเต้นที่ได้พบเจอท่านตัวเป็น ๆ ครั้งแรกครับ

 

 

ท่านที่สอง คือ พี่สาวที่น่ารักของผม...พี่อุ้มบุญ...ที่ผมอดห่วงไม่ได้...เพราะหัดขับรถไม่นาน และขับมาไกลคนเดียว...หลายร้อยกิโล...มาด้วยใจที่จะพบปะกับกัลยาณมิตร gotoknow ทุกท่าน...และชักชวนให้ผมออกมา เพื่อได้รู้จักทุกท่าน...พี่อุ้มบุญมาด้วยสโลแกนว่า...ถ้าท่านใดทำ R2R ...ช่วยใส่ R2R ในคำสำคัญด้วย...จะได้พบกัน...

 

 

ผมเดินเข้ามาในงานด้วยความรู้สึกตื่นเต้นว่า...เหตุการณ์ข้างหน้าจะเป็นอย่างไร? เจอกับใครบ้าง ? ท่าทีที่เราจะเห็นกันครั้งแรก ๆ จะเป็นอย่างไร ?

งานที่นี้ จัดได้ยิ่งใหญ่มากครับ...มีคนเข้าร่วมมากมาย..แบ่งปันความรู้ซึ่งกันและกัน..รอยยิ้ม..การเรียนรู้..และเสียงดนตรี

 

 

 

และแล้วผมก็ได้เจอผู้ใหญ่ใจดีทั้งหลาย ...อาจารย์ JJ (ครูใหญ่ในห้องความสุข) ...พี่แก้ว...พี่เกด...พี่กฤษณา..พี่ถาวร ...อาจารย์ภิญโญ..พี่ชำนาญ...พี่ใบบุญ...พี่ไก่.. และอีกหลาย ๆ หลายท่านนะครับ (ขออภัยที่กล่าวไม่หมดครับ)

 

ท่านวอญ่า (เปี่ยมพลัง) และท่านอาจารย์ภิญโญ (เฉียบแหลมและเฉียบคม)...

 

 

อ้อมกอดที่คุ้นเคยอยู่...เสียงหัวใจที่เคยได้ยิน...

 

แม้จะพบกันครั้งแรก...แต่ราวจะรู้สึกกันเสมือนเพื่อน...เสมือนครู....

 

พี่เกด...ผู้สดใสเสมอ...

 

อาจารย์ JJ ผู้มีแสงสว่างในตนเอง...ครั้งแรกร้อน...แต่เมื่ออยู่ใกล้..กลับชุ่มเย็น...

 

รอยยิ้ม...หัวเราะ...และเรื่องเล่า...จากพี่แก้ว....

 

มิตรภาพไร้พรมแดน...

 

อบอุ่นมากมายครับ....

 

พี่ถาวร..ผู้เต็มเปี่ยมไปด้วยการบริการ...

 

ฝากความคิดถึง...อาจารย์ขจิต...นะครับ... ลงชื่อท่านแรกแต่ไม่ได้ไป เพราะติดภารกิจของมหาวิทยาวิทยาลัยเร่งด่วน...สักวันผมคงได้เจออาจารย์...ผมเชื่ออย่างนั้นครับ

อีกท่าน...คือ..น้องมะเปรี้ยว...ที่แว่วว่า...อยากมาร่วมงานมาก..โทรถามข่าวเป็นระยะ ๆ แต่เนื่องจากคุณพ่อของน้องไม่สบาย...ขอให้หายเร็ววันนะครับ

สิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้...ผมเขียนพรรณาได้ไม่หมด..แต่ขอซึมซับด้วยหัวใจที่ไม่อาจลืมช่วงเวลานี้...นับเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดของชีวิตของผม

ผมคิดไม่ถึงว่า...โลก 4 เหลี่ยมเล็ก ๆ ตรงหน้าแต่ละท่าน...จะมีอานุภาพมากมาย...พูดไปแล้วเหมือนละครน้ำเน่านะครับนะครับ...ที่เราจะเชื่อว่า...โลกไซเบอร์จะมีความจริงใจ..และมิตรภาพต่อกันถึงปานนี้

พวกเราแตกต่างกันทั้ง เพศ วัย การศึกษา สถานภาพ หรือตัวชี้วัดกำหนดให้แต่ละท่าน...ครอบคลุมและขีดเส้นแบ่งมันไว้

แต่สิ่งหนึ่งสิ่งเดียวที่ไม่อาจครอบคลุม และขีดเส้นแบ่งมันไว้ คือ มิตรภาพของพวกเราชาว gotoknow

มิตรภาพที่กลั่นกรองออกมาจากหัวใจ...แห่งการแบ่งปัน...และการเรียนรู้ร่วมกัน

 

และสิ่งนั้น คือ ประวัติศาสตร์ของชีวิตผมที่จะตราตรึงตลอดไปครับ