ทางออกจากทุกข์
ถ้ามีคนถามคุณว่า “เคยทุกข์หรือเปล่า” ? คุณจะตอบอย่างไร ! และถ้ามีคนถามคุณว่า “เคยสุขหรือเปล่า” คุณจะตอบอย่างไร ! เชื่อแน่เหลือเกินว่า ทั้งสองคำถามนี้คุณน่าจะตอบได้ บางคนอาจตอบว่า บางครั้งฉันมีความสุข บางคนอาจตอบว่า บางครั้งฉันมีความทุกข์ หรือบางคนอาจตอบว่า บางครั้งฉันมีทั้งความสุขและความทุกข์ แต่ไม่ว่าจะตอบแบบไหน ก็คงไม่เป็นไปเพื่อความพ้นทุกข์ทั้งนั้น เพราะถ้าบอกว่า มีความสุข
ก็อาจจะมีความทุกข์เจือปนอยู่ หรือถ้าบอกว่า มีความทุกข์ก็อาจมีความสุขเจือปนอยู่ เพราะคนเราเป็นทุกข์เพราะความคิด ถ้าไม่มีความคิดก็จะไม่เป็นทุกข์ คนเราชอบที่จะมีความสุขกับชีวิต หากเรียกแบบไม่สุดโต่งเกินไปคงต้องบอกว่า
ทุกข์น้อยต่างหาก ที่ทุกข์น้อยเพราะไม่นิยมนั่งจมอยู่กับความทุกข์นานนัก เพราะคนเราไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นทุกข์ แต่เกิดมาเพื่อหาทางออกจากทุกข์ให้กับตัวเองให้เจอ ยิ่งความรักยิ่งไม่ควรนำมาซึ่งความทุกข์ การที่จะรักใครซักคน
เราน่าจะเข้าใจในสิ่งที่เค้าทำมิใช่หรอกหรือ? เราเคยอกหักรุนแรง
ร้องไห้น้ำตาเกือบหมดตัวอยู่หนึ่งวันเต็มๆแล้ววันรุ่งขึ้นก็ตื่นขึ้นมาดำเนินชีวิตตามปกติ
ไม่ใช่ลืมเร็ว แต่พอเข้าใจแล้ว ความทุกข์ก็ทุเลาลงพอสมควร
คำว่า ทุกข์ หมายถึง "สภาพที่ทนได้ยาก" ดังนั้นเมื่อคนมีความทุกข์
จึงพยายามที่จะหลีกหนีจากสภาพที่ทนได้ยากนั้น
จึงหาทางพัฒนาตนเองเพื่อหลุดพ้นจากสภาพดังกล่าวเราหนีทุกข์ได้ตลอดเวลาจริงไหม?
ถ้าลองมองดีๆ จะพบว่าจริงๆแล้วเราหนีทุกข์ไปไม่ได้หรอก
ที่เราไม่เป็นทุกข์ก็เพราะเรายังทนกับสภาพนั้นได้ต่างหาก หรือไม่รู้สึกว่านั่นมันเป็นทุกข์ต่างหาก ดังนั้น ทุกข์จึงขึ้นอยู่กับว่าใครจะมองและยอมรับสภาพนั้นอย่างไร
สถานการณ์หนึ่งอาจจะเป็นทุกข์แสนสาหัสของคนๆหนึ่ง แต่สำหรับคนอีกคนหนึ่งกับไม่รู้สึกว่ามันเป็นทุกข์เลย
ที่สำคัญไม่ใช่มีแต่เราคนเดียวที่เผชิญหน้าอยู่กับทุกข์อยู่
ยังมีคนอีกเป็นจำนวนมากที่เผชิญความทุกข์ที่บางครั้งแสนสาหัสมากกว่าเรา ตอนเราเป็นทุกข์บางครั้งเรามัวแต่จดจ่อเรื่องความทุกข์ของเรามากจนลืมมองโลกที่เป็นอยู่ออกไปกว้างๆจนมองเห็นความทุกข์ที่ทับถมเรา
ยิ่งใหญ่เกินกว่าเรื่องของคนอื่น ตอนเรามีสติกลับมามองโลกและชีวิตอย่างที่เป็นจริง
เราจะพบว่าทุกคนในโลกเป็นเหมือนกันมีความทุกข์เหมือนกันถ้วนหน้า
จะมากหรือน้อยอยู่ที่เหตุและปัจจัยที่สร้างกันขึ้นมา การหนีทุกข์จึงไม่ใช่การแก้ปัญหาที่แท้จริง
แต่การแก้ทุกข์ในชีวิตอย่างแท้จริงน่าจะเป็นการอยู่กับทุกข์โดยไม่เป็นทุกข์มากกว่า
เพราะว่าความจริงแล้วเราหนีทุกข์ไป ตลอดชีวิตของเราคงไม่ได้ และเช่นเดียวกันคงไม่มีทุกข์ไหนอยู่กับเราไปตลอดกาล
ทุกข์เพียงแต่เปลี่ยนจากรูปหนึ่งไปอีกรูปหนึ่งเท่านั้นเอง
ทุกข์และสุขทั้งหลายในชีวิตเริ่มต้นที่ใจ
ใจของเราต่างหากที่เป็นตัวกำหนดว่าสถานการณ์แบบเดียวกันเป็นสุขหรือทุกข์ ความทุกข์จึงเป็นความจริง ความทุกข์นี้มีมาประจำกับตัวเราแล้วตั้งแต่เกิด
มีความลำบากในการที่จะหาเลี้ยงชีพ ทั้งตัวเองและคนอื่น
แม้การศึกษาเล่าเรียนของเรานี้ ก็เหมือนกัน
เป็นความทุกข์ เป็นความลำบาก
แต่พระพุทธเจ้าได้ทรงเทศนาสั่งสอนให้พวกเรามองให้เห็นความทุกข์ และก็ให้ยอมรับว่ามันมีอยู่จริง ไม่ให้จมปรักอยู่มัน ไม่ให้เศร้าโศกและเสียใจกับสิ่งที่ทำให้เกิดทุกข์ พระพุทธเจ้าทรงสอนให้ หาทางแก้ทุกข์ เพื่อที่จะให้มีความทุกข์น้อยลง
ให้มีความสุขตามปกติที่ใจมุ่งหวัง
ดังนั้น คนจำนวนมากที่ชอบคิดไปไกลในสิ่งที่ยังมาไม่ถึง สิ่งที่ยังไม่เกิด ความคิดนี่แหละ ที่จะบั่นทอนพละกำลังส่วนหนึ่งของความสุข
ที่ควรจะเกิด ควรจะมี ให้ลดน้อยลงไป บางขณะ
เราน่าจะทำชีวิตให้ดีกว่านั้นได้ง่ายๆ แต่เพราะความคิด ความกังวล ทำให้สิ่งที่น่าจะง่าย
กลายเป็นสิ่งยุ่งยาก ถ้าความคิดบางอย่าง ยิ่งคิด ยิ่งเศร้า ยิ่งทำให้กังวล
ยิ่งไม่มีความสุข ยิ่งหวาดกลัววันข้างหน้า ก็อย่าไปคิดมันเลย แค่ทำวันนี้ให้มีความสุข
ทำให้ดีที่สุดกับเวลานี้ที่มีโอกาสนี้ บางที
ใครจะรู้ว่า อะไรๆที่ไปกังวลนั้น อาจจะมาไม่ถึงก็ได้ ไม่มีใครรู้ว่าพรุ่งนี้
จะตื่นหรือเปล่า อย่ากังวลกับอะไรที่ยังมาไม่ถึง
มองวันนี้ ทำวันนี้ มีความสุขกับทุกวินาทีนี้ ที่ยังหายใจอยู่ดีกว่า ตอนนี้เวลามีพอเสมอสำหรับความสุขของตัวคุณเอง….
