10 กันยายน 2554
 ณ.ถ้ำทะลุที่รัก
 เช้าที่ ฟ้าคลึ้ม ฝนพรำ
 ดอกไม้ใบหญ้าในป่ายางงอกงามได้ดี ชาวสวนมักจะไม่ชอบเพราะว่า " รก "
 จึงต้องตัดทิ้งไปอย่างไม่ใยดี ทั้งที่เธอก็ยังมีความดีที่สร้างความสดชื่นได้เช่นกัน
 ช่างไม่ยุติธรรม ... ที่ใช้เกณฑ์ติดสินว่า "สิ่งที่ไม่มีค่า จึงหมดความสำคัญ ต้องตัดทิ้ง"
 เป็นเพียงวัชพืช  แต่เมื่อหันมองสักนิด
 ก็จะเห็นความงามที่ด้อยราคานั้นโดดเด่นได้เช่นกัน ...
 จึงเก็บความงามของ  " ดอกไม้ใบไม้ ณ. หว่างร่องยาง "  มาฝาก
 
 
ต้นนี้ใบสีเขียวมีขน จับดูจะรู้สึกสากๆมือ เหมือนจะระคายเคือง
 ดอกตูมสีขาวขั้วสีเขียว ดอกบานก็เล็กๆจิ๋วๆ  ต้องจับภาพมาโคร
 ส่วนชื่อนั้น ไม่ทราบเจ้าค่ะ
 
 
 
ดอกนี้มองดูแล้วคล้าย ดอกไม้ปลอม ดอกไม้พลาสติก
อันนี้เริ่มจะแห้งค่ะ ตอนเป็นดอกตูมจะสีเขียว
 
 
ดอกสีขาว เป็นเถาเลื้อย ที่บ้านฉันนั้น เรียกว่า "ย่านเชือก"
 * ย่าน  =  เถา (ไม้เลื้อย)
 
 ยอดอ่อนสีชมพู ดูแล้วก็สวยดี ...
 
 
ดอกหญ้าสีชมพูม่วงดอกจิ๋ว มองด้วยตาก็ไม่โดดเด่นเท่าไหร่ 
 ผ่านเลนส์แล้วงามดี ต้องมาโคร เช่นกัน
 
 ดอกนี้ที่บ้าน เรียกว่า " ดอกหญ้าแซ้ง "
 ผลเมื่อแก่ จะมีสีน้ำตาล  มองจากภาพขายคล้ายลูกเงาะแห้ง
 ที่ผลมีลักษณะยางเหนียว (เหมือนน้ำเชื่อมเคลือบขนม)
 
 ตอนเด็กหากใครแกล้งเอามาโยนใส่ผม เป็นต้องตัดเส้นผมนั้นออก ผลนั้นจะติดผมเหมือนตังเม
 
 คล้ายดอกหางกระรอก แต่ไม่ใช่ ชื่ออะไรนั้นมิทราบเช่นกัน ค้นหายังไม่พบรายชื่อ ...
 
 ใบอ่อนของย่านเชือก (เถาวัลย์ชนิดหนึ่ง)  ...
 ชอบความงาม ยามน้ำค้างมาแอบอิง ตรงขอบใบ
 
 
ทุ่งหญ้าขี้ไก่ ต้นขี้ไก่ ... ภาษาราชการ ว่า "สาบเสือ" หรือไม่  ไม่แน่ใจ  
 
ชมเพลินๆกับบรรยากาศ ฝนพรำ ลมโชยเย็นฉ่ำ หยดน้ำค้างค้างใบ ให้เปียกชุ่ม
เดินดุ่มๆ ไปเก็บภาพมาจากสวน ต้องเดินย่องๆ เบาๆ รองเท้าชุ่มและเปียกปอน
ขอขอบคุณท่านผู้อ่านแสนดี ที่แวะมาเยี่ยมชมเจ้าบ้านหลังนี้ ยินดีค่ะ
 
 ขอให้มีความสุข สวัสดีค่ะ :)
 
...........................................
 
ปล.
กำลังเขียนบันทึกนี้ แมวเหมียวร้อง หม้าวๆๆ
ออกมาดู เจ้าแก้วสีอ่อน หายใจแรงๆ ใจเต้นตู๊บๆๆ จึงต้องออกไปดูก่อน แล้วค่อยมาเล่าต่อน่ะค่ะเรื่องแมวๆ