เลี้ยงไก่ทำให้ใจเราผ่อนคลาย และเกิดความเมตตาได้อย่างมากมาย

          จุดเริ่มต้นในการเลี้ยงไก่(อีกครั้ง) ของบ้านครูนกคือ พระในวัดบอกว่าไก่ที่วัดเยอะมาก แล้วชอบตีกัน ดังนั้นจึงยกให้แม่ครูนก  ได้ไก่ตัวผู้มาหนึ่งตัวด้วยความเกรงว่าไก่จะเหงา น้องชายเลยซื้อไก่ตัวเมียให้สองตัว เราพร้อมใจเรียกว่า คุณดี้กับคุณเรยา (ตามละครโด่งดังในยุคสมัยนั้น)  แล้ววันหนึ่งคุณดี้กับคุณเรยาก็เริ่มไข่ จนบ้านเรามีไข่มากมาย  ต้องแจกไปสู่เพื่อนๆของแม่ ในที่สุดแม่ตัดสินใจว่า จะให้คุณเรยากับคุณดี้ได้ฟักไข่บ้าง หากโตขึ้นจะทำเล้าไก่ในสวนให้  ปรากฏว่าเรื่องราวไม่ได้ราบรื่นไปตามที่เราคิดคุณดี้กับคุณเรยาแย่งกันฟักไข่ในสถานที่เดียวกัน       แต่คุณเรยาก็ชนะ แต่คุณดี้ก็ไม่ยอมแพ้ยังคอยระรานเมื่อมีโอกาส ในที่สุดสัปดาห์ที่ผ่านมาครูนกได้เห็นเจ้าเจี๊ยบตัวแรกของคุณเรยา
         คุณเรยารักลูกมากๆ คอยดูแลไม่ให้คุณดี้ที่ชอบฉวยโอกาสจิกตีเจ้าเจี๊ยบ เป็นภาพที่น่ารัก แต่เจ้าเจี๊ยบก็ฉลาดในการเอาตัวรอด
         วันอาทิตย์ขณะที่ครูนกทำงานบ้านอยู่ใกล้ๆ กับกรงไก่ จะเห็นภาพเจ้าเจี๊ยบกับแม่ไก่ที่แสดงความผูกพันกันอย่างมากมายทำให้คิดถึงเพลงกล่อมเด็ก หรือบทท่องจำในวัยเด็ก
                    กุ๊ก กุ๊ก ไก่ เลี้ยงลูกมาจนใหญ่
                    ไม่มีนมให้ลูกกิน ลูกร้องเจี๊ยบ ๆ
                    แม่ก็เลียบคุ้ยดิน ทำมาหากิน
                     ตามประสาไก่เอย
           ตอนนี้สิ่งที่รอคอยคือ รอคุณดี้กับคุณเรยาฟักเพิ่มเติมเพื่อจะได้เป็นครอบครัวที่น่ารักและอบอุ่น เจ้าเจี๊ยบจะได้มีพี่น้องร่วมเจี๊ยบๆ อย่างมีความสุข ในฐานะคนเฝ้ามองรู้สึกสบายใจ  และรู้สึกเมตตาต่อสิ่งมีชีวิตอื่นได้เพิ่มขึ้นอย่างน่ารื่นรมย์ ตอนนี้มีเพื่อนๆ บ้านเริ่มสนใจหันกลับมาเลี้ยงไก่เพื่อคุณค่าหลายๆอย่างในชีวิต